Ouder worder.

Soms heb ik er moeite mee om ouder te worden, het heeft geen zin, want het gebeurt gewoon en het is onherroepelijk. Als ik me goed voel en dat is bijna elke dag dan denk ik dat ik jong ben tot ik keihard mijn kop stoot aan de tand des tijds. Het zijn kleine dingen, ik zwik mijn voet om als ik met de hond loop, dat gebeurde nooit, ik ging vaak te laat naar bed, maar had er geen last van, dacht ik, tot de wekker ging. Nu ga ik slapen als ik moe ben en dat voelt prima, uitgerust wakker worden is ook wel heel erg fijn. Af en toe vergeet ik het, dan denk ik dat ik de hele wereld aan kan, maar als ik wakker word valt het tegen. Genoeg erover.

Bevoorrecht.

Voetbal.

Met van alles bezig op mijn "vrije dag", huishouden, wandelen, onderdelen op de vw bus monteren en andere mat zwart spuiten, het wordt prachtig, boodschappen doen en koken. Na het journaal even voetbal kijken, niet spannend, na een paar minuten ga ik met de hond lopen, terug is het 0-1, opruimen, de vaatwasser inruimen en het is 1-3, ik zie de 2-3, maar meer foute passes. Ik kijk steeds minder voetbal, ik lees het 's morgens wel in de krant, zonde van de tijd. Vroeger, daar heb je hem weer, keek ik alles, samen met mijn vader naar europa cup wedstrijden of interlands en net als over zoveel andere zaken, verschilden we meestal van mening over wie er goed speelde, kansen, overtredingen, scheidsrechter, dat soort dingen. Het maakte het kijken veel leuker, samen, maar ook weer niet, van alles roepen, daar weer op reageren en uiteindelijk blij als het beste elftal gewonnen had. Alleen kijken is saai, niks aan, nog even kijken wat nederland gedaan heeft, 2-3 verloren.

Sint Maarten.

Vandaag Sint Maarten, Sint Martinus gevierd op het werk, lampions gemaakt, een lichtje erin, liedjes zingen, snoep krijgen en naar huis om het op te eten. Een lichtje met een batterij is een verschil met vroeger, toen ik jong was. Soms durf ik er niet meer over te praten, vroeger, maar het is nog zo dicht bij in mijn hoofd, ik loop de deur uit met mijn lampion en ga het pleintje rond, alle buren geven iets, snoep, een dubbeltje of een sinasappel ( liever niet). Als ik ouder word ga ik met een vriendje verder, de nieuwe ebbingestraat langs de winkels of als het slecht weer is in de wielewaalflat, waar het droog is en veel mensen wonen. Geen lichtje met een batterij, maar een kaarsje, dat steeds uitwaaide, lucifers en een extra kaarsje mee, een tas om alle snoep in te verzamelen. Hier woont juffrouw kikkerbil, die ons niks meer geven wil zongen we als de deur niet werd open gedaan, daar schaam ik me nog steeds over, we belden aan op de oosterhamrikkade twee hoog en het duurde lang, te lang voor ons, door de brievenbus zongen we hard juffrouw kikkerbil en we liepen door naar het volgende huis, ik keek om, zag dat de deur open ging en een oude vrouw met een trommeltje op de stoep stond, maar er was niemand om te zingen, ik durfde niet terug te gaan. Thuis gekomen draaiden we de tas met lekkers om op de tafel, we mochten wat opeten en de rest bewaarden we in een trommel, soms wel tot in januari. Wel zakken met snoep gekocht maar ik was er niet, meneer kikkerbil, het is niet anders. De nieuwe/oude plaat van Pink Floyd speelt, mooi, maar niks nieuws. De film van het boek De 100 jarige gekeken, maar het boek is zoveel mooier, dat kan haast niet anders. Sint maarten, sint maarten, de koeien hebben staarten, de meisjes hebben rokjes aan, daar komt sint martinus aan en nog heel veel liedjes, ik heb nog twee zakken snoep voor wie er zin in heeft.

Guitar.

Manitas de Plata

Flamencogitarist Manitas de Plata, van wie Picasso ooit zei dat hij van grotere waarde was dan hijzelf, is deze week op 93-jarige leeftijd in het ziekenhuis in Montpellier overleden. In zijn loopbaan verkocht hij bijna honderd miljoen platen, hij trad op in de grootste concertzalen in de wereld als Carnegie Hall in New York en de Royal Albert Hall in Londen.

Hij werd in 1921 als zoon van een paardenhandelaar geboren als Ricardo Baliardo in een caravan in Zuid-Frankrijk. Zonder een noot te kunnen lezen leerde hij gitaarspelen van zijn oom en liet hij zich inspireren door het spel van jazzgitarist Django Reinhardt. Toen zijn loopbaan op gang kwam veranderde hij zijn naam in Manitas de Plata, wat ‘ zilveren handjes’ betekent.

De top van zijn roem bereikte hij in de jaren zestig. Hij speelde veel in cafés aan de Franse Rivièra, waar hij vrienden werd met de dichter Jean Cocteau, de schilders Picasso en Salvador Dali en actrice Brigitte Bardot. Picasso tekende een van zijn gitaren.

Hij overleed als een arm man: hij zou zijn geld vooral uitgegeven hebben aan vrouwen, dure auto’s en zijn kinderen. De schattingen van het aantal kinderen dat hij op de wereld heeft gezet, lopen op tot 28, aldus persbureaus. Sommigen van het zouden bij de beroemde groep The Gypsy Kings hebben gespeeld. In zijn laatste jaren speelde hij zelf weinig gitaar meer.

Met de trein terug.

Heerlijk zo'n weekeinde in Amsterdam, ik hoef niet zo veel, maar we doen van alles wat ik anders niet of te weinig doe; samen door de stad lopen, naar een museum, lekker eten, een film kijken, uitslapen samen, ontbijten, door Amsterdam slenteren met Carien, die de weg weet, een zak heerlijke patat eten op weg naar het station. Dat is dan weer minder, afscheid nemen en ieder naar ons eigen huis, dat went niet. Meer wil ik er nu niet over zeggen.Het is druk in de trein, werkzaamheden aan het spoor, ik reis via Utrecht, maar het is te laat om bij Johan en Karin langs te gaan. Ik lees het boek over de 100 jarige man met een glimlach op het gezicht uit. Assen, bijna thuis, toch wel ontspannen om met de trein te reizen.

Van Amsterdam naar Den Haag en terug.

Prachtig weer, dat merk ik ook in de grote stad, alles ziet er vrolijk uit. Carien laat me op de fiets een andere weg naar het centraal station zien, we gaan twee keer met een pontje over het IJ en het is gelijk vacantie. Tussen de twee overtochten door wandelen we in het haven gebied met oude schepen, het zendschip van radio veronica ligt er ook. Met de trein naar Den Haag voor de tentoonstelling van de schilder Rothko, prachtige schilderijen, je moet er iets meer van af weten of er over lezen, dan ontdek je de betekenis van de schilderijen en de ontwikkeling van de schilder. Ik vertel er nog meer over. Op de terugweg langs Hillegom, maar ik kon niets zien, want het was al donker, van Van Zanten aan het spoor had ik graag een glimp opgevangen. Een andere keer.

Trein.

Vandaag met de trein naar Amsterdam, Carien, dat was het voor vandaag.