Planken.

Vandaag naar Oudewater om een vracht planken op te halen. Een aanhanger gehuurd en samen met Jelmer die kant op. Ik zag op marktplaats een veiling met kaasplanken, heel goedkoop en prima planken op de foto. Een veiling, bijzonder dacht ik , je schrijft je in, dan zie ik wel, en zo gaat het ook tot op het laatste moment, dan wordt er door iedereen geboden , ik ook, maar door bezoek vergat ik om een bod te annuleren en te verlagen, dat wil zeggen er uit te stappen, maar dat was niet meer mogelijk en zo was ik de eigenaar van heel veel planken. Onderweg hadden we veel lol over wat te doen met al die planken, maar er werd al snel een serieuse bestemming voor gevonden, een vloer, een kast nog een vloer en hoe we dat gaan doen. De kachel brandt door de laatste bestemming van het hout, liever maak ik er iets van HOUT.

Mist, nat en koud.

Vanavond was het mistig, nat en koud, de tijd van het jaar, op de motor is dat minder, maar over goed verlichte wegen valt het wel mee. Ik kwam geen verkeerd geparkeerde auto's of tractoren zonder licht tegen, fietsers zijn soms ook heel lastig te zien, ik ben heelhuids thuis gekomen. In de komende week de vw bus weer in alle glorie herstellen, de bumpers er op en nog belangrijker, het hefdak er op, want het rijdt zo vervelend zonder, vooral met regen en sneeuw. Komt goed. Nog wat in de tuin rommelen en dan binnen met van alles bezig gedurende de winter, opruimen, een paar kasten verplaatsen en een nieuwe maken, wat dingen in de keuken veranderen, een nieuwe vloer in de bijkeuken. Morgen een aanhanger vol planken ophalen samen met Jelmer voor allerlei nieuwe projecten.

Moe.

Laat thuis van het werk, dan eerst voor de dieren zorgen voordat ik zelf ga zitten. Morgen weer een late dienst, dat is wel fijn want ik kan uitslapen. Dan eerst maar eens al het blad bij elkaar harken en op de compost hoop gooien. Er zijn nog genoeg klusjes, ik zag ook een kapotte paal in het weiland van jessica, die moet ik vervangen voor ze uitbreekt en de randen van het weiland maaien. Het hoort er allemaal bij. Nu ben ik moe, zo naar bed met het boek De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween. Prachtig boek, komisch, steeds een glimlach op mijn gezicht en af en toe dubbel van het lachen, de avonturen volgen elkaar in sneltreinvaart op. Als ik het uit heb ga ik de film bekijken.

Vw bus als nieuw.

Vanmiddag de vw bus opgehaald, spannend hoe ziet het er uit? na negen weken. Het is bijna perfect, we ontdekten nog een paar kleine plekjes, maar een kniesoor die daar oplet, dat doe ik zelf wel even, nu is het te overzien. Nieuwe stickers er op, nieuwe bumpers, nieuwe grill, bijna nieuwe bus van buiten, van binnen nog prima en de motor loopt ook nog goed, niet zo hard, maar dat doe ik ook niet meer, wel betrouwbaar, dat ben ik ook. We lijken op elkaar, maar de bus ziet er strak en glad uit, ik heb me niet geschoren en het lijf kan ook wel wat strakker, ik doe mij best, maar ik ben over alletwee heel tevree. Deze maand nog op de motor, het weer is prima, op de noordkaap was het veel kouder, wat een belevenis was die reis, ongelofelijk als ik er aan terug denk. Op weg gaan en maar zien wat je tegenkomt, dat klinkt eenvoudig en zo was het ook, samen met Joop, ik hou van je, kus.

Zonnebril.

Een strak blauwe lucht, prachtig weer, op de motor naar het werk, maar ik ben mijn zonnebril vergeten op te zetten. Het licht flitst geel-oranje in mijn ogen, de weg is een waas, het landschap verdwijnt door ogen vol tranen, niet van verdriet maar door de wind. Verblind zoek ik de weg die ik al zo vaak heb gereden, gelukkig is er geen verkeer zo vroeg op de zondagmorgen. Een ambulance knippert blauw voorbij met loeiende sirene, een waarschuwing, VOORZICHTIG!!!! Als ik terug ga om de hond uit te laten vergeet ik de zonnebril niet, gekocht in vuokatti, finland.

1 November.

Na het motorweekeinde, altijd het tweede weekeinde van september, lijkt het wel of de dagen voorbij vliegen, voor dat ik er erg in heb is het november. Dit jaar was er geen motorweekeinde, maar het maakte geen verschil, voorbijvliegende dagen. Hoe kan dat? Komt het doordat het eerder donker wordt, leef ik te ontspannen in de zomer en denk ik dat ik dan alle tijd van de wereld heb of is het een gedachtespinsel? In november versnelt de vlucht van dagen nog eens, de feestdagen beginnen bij het oogstfeest, de eerste woensdag in november en daarna volgen de bijzondere dagen elkaar in sneltreinvaart op, om tot rust te komen na driekoningen op 6 januari. Ik steek een kaarsje aan en het wordt licht, ik stook de kachel op en het wordt warm. In de winter komt de natuur tot rust, laat ik dat ook maar doen.

Spreeuwen en sperwer.

Jelmer kwam langs, kopje thee en ik koffie, bijpraten over de bouw en andere dingen, gezellig. Daarna het grote rond, een uur, lopen met remie de hond. Het lijkt wel voorjaar, het is eigenlijk te warm voor een jas, de rits open helpt een beetje. In een weiland zit het vol met vogels, spreeuwen, duiven, kraaien, kauwtjes, allemaal door elkaar heen. Als we er langslopen vliegen ze op met veel lawaai. Plotseling duikt een andere vogel midden in de zwerm, nog meer onrust en lawaai. Het is een sperwer die een spreeuw aantikt en achterna zit, de rest vliegt de andere kant op. De spreeuw zigzagt heen en weer, doet alles om weg te komen, maar de sperwer vliegt er vlak achter, spannend. De spreeuw krijgt hulp van twee kauwtjes of kraaien die van boven op de sperwer duiken. Hoe het afloopt kan ik niet zien, ze verdwijnen achter de bomen. Ik ruik een bekende lucht, de sloten en slootkanten zijn gemaaid, de stengels liggen te rotten op de kant. De zelfde geur als in duitsland (waar we jarenlang hebben gekampeerd op het terrein van een baron naast de beek), toen mannen met een zeis alle waterplanten in de Lotterbeek wegmaaiden en er grote hopen riet vastzaten bij het blauwe bruggetje en lagen te rotten. Een geur brengt een herinnering terug. Een herfstblaadje valt naar beneden, maar vlak boven de grond vliegt het weg, een vlindertje, volgens mij een hooibeestje. Zoveel te zien.

Als ik thuis ben belt Jelmer, de vw bus is klaar, maandag halen we die op, ik ben benieuwd. Dan alles er weer op en aan zetten.

Energie besparen, kaarsjes aan.

Ik begin aan de donkere dagen te wennen, de houtkachel aan, lampen uit kaarsjes aan, ik zit te lezen in mijn stoel, de tweede symphonie van Brahms op (lp) flink hard. Ik begin er plezier in te krijgen, buiten kan ik niets meer doen, een gedwongen verblijf binnen en ik maak er het beste van. "Hij voelde zich zo verbazingwekkend goed dat hij bijna bang voor de dood begon te worden." Wat een prachtige zin uit het boek 'De honderd jarige die uit het raam klom en verdween', geleend van mijn zus lang geleden en nu pas aan het lezen. Het boek gaat binnenkort terug en dan ga ik de film, gedownload, bekijken. Vandaag bijscholing over denken en beelden, de kunst van het leven. Wel mooi, maar ik heb altijd moeite om in een grote groep mijn verhaal te vertellen en ik heb ook niet het idee dat iemand daar op zit te wachten. Een afsluitende documentaire van Cherry Duyns over Mischa Mengelberg, jazz pianist en dement, was ontroerend, warm, menselijk, hoopvol en troostrijk in zijn eenvoud. Als je Mischa hebt zien en horen spelen, samen met zijn orkest of met Han Bennink (drums, speelt sinds 1959 samen met Mischa) of met anderen, alleen, de piano viel hij aan, of je het mooi vond of niet, fascinerend. De weg terug is liefdevol vast gelegd door Cherry Duyns, de zorg, liefde en aandacht van de leden van het orkest voor hem op de tournee naar Londen is warm en trekt hem soms weer even in de muziek waar hij altijd voor heeft geleefd. Zijn laatste optreden denken ze. De dood is onverbiddelijk, af en toe heb ik het er moeilijk mee, maar nu ik voel me buitengewoon goed, geen zorgen gelukkig en anders klim ik uit het raam en verdwijn in mijn camper, die dan wel klaar is. Nu nog een koffer met geld.