De dag van morgen.

Wat zal de dag van morgen brengen, ik weet het niet, wel plannen gemaakt, maar die kunnen zo weer veranderen door onvoorziene dingen, soms heel verrassend. De laatste tijd probeer ik af te maken waar ik mee begonnen ben, niet meerdere projecten tegelijk, de kans dat er uiteindelijk niets van terecht komt of half af is nu veel kleiner. Het werk in de moestuin en kas is nooit af, maar het is nu een kwestie van bijhouden, het ziet er prachtig uit, bloemen en groenten naast en door elkaar, zo zag ik het voor me, alles groeit en bloeit. Straks kan ik er niet tegen eten zoveel is er tegelijk klaar, inmaken, wecken, misschien een extra vriezer, dan kan ik er de hele winter van genieten. Nu verder met het huis, eerst de serre schilderen, kijken wat er moet gebeuren, volgens mij valt het mee, het probleem is altijd het begin, als ik eenmaal bezig ben dan komt het goed, morgen is een mooie dag om te beginnen of er moet iets belangrijkers voorbij komen, je weet maar nooit.

Een koude avond.

Toen ik vanavond binnen kwam was het koud, tenminste in vergelijking met de afelopen tijd, toen de temperatuur binnen niet onder de twintig graden kwam, nu achttien, de verwarming aan, voor de houtkachel is het te laat. Dichtbij de grond kan het op sommige plaatsen vriezen vannacht, dat stond in de krant, kampeerders werden gewaarschuwd. In Noorwegen mochten we op een camping de tent niet opzetten, het was veel te koud volgens de beheerder en we moesten een hut nemen, met verwarming, een koelkast, maar dat was niet nodig, gezien de temperatuur buiten. Het was heerlijk om in zo'n warme hut te slapen aan een meertje, 's nachts ben ik nog even buiten geweest om te plassen, het uitzicht was schitterend, schemerig, het wordt niet donker, ook wel heel bijzonder om mee te maken, ik sliep er niet minder om. Zo komen er elke dag herinneringen terug, niet alleen van de reis naar de Noordkaap, soms denk ik wel eens, hoe komt dat nou op eens in mijn gedachten, een gebeurtenis, een naam , muziek van heel lang geleden, gisteren probeerde ik op de naam te komen van het eerste meisje waarop ik verliefd was, bijna vijftig jaar geleden op de lagere school, plotseling schoot het me te binnen, maar die vijftig jaar, een halve eeuw, dat vond ik wel heel bijzonder, zo lang geleden en ook weer zo dichtbij. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik de gezichten van de leerlingen in de klas en het lokaal voor me, de meester staat voor het bord, gebeurtenissen komen boven, niet alleen van de lagere school, ook van de hbs/havo komt vaak iets boven drijven, de geur van een lokaal, verhalen die een docent vertelde, actie's van leerlingen, op wie was ik stiekem verliefd, excursie's, werkweken het zit allemaal nog ergens in mijn hoofd. Vacantie's ook, soms zie ik opeens een stuk weg waarop we met de motor reden, een fabriek komt uit tussen de middag, in de bocht van een weg, in een flits waren we er voorbij, toch komt dat beeld regelmatig terug, hoe kan dat? En meer, heel veel meer, ik wil het nooit vergeten, gezichten van vrienden, man en vrouw, waar dan ook, van een ver verleden of dichter bij het nu, het spookt door mijn hoofd op tijden die ik niet bepaal, maar wie wel of is het iets dat me overkomt, zomaar, ik ben er blij mee en kan er nog heel veel over vertellen of ook niet.

Oude platen en captain beefheart.

Ik zit buiten de krant te lezen op blote voeten en in een t shirt, kippevel, ik trek me terug in het huis waar het iets warmer is, ik ruil het gezang van de vogels in voor platen van vroeger, geen probleem ik heb er duizenden van, maar welke kies ik?, willekeurig, ik trek er eentje uit de kast, leg die op de draaitafel en luister. Luisteren is een kunst op zich, ik zit in mijn oude stoel van de vader van mijn schoonvader, de veren zakken wat door, de verbindingen heb ik opnieuw gelijmd, het past niet meer helemaal, maar wat zit die stoel lekker, wat is de muziek mooi, die ik zo maar opzet, sommige platen heb ik misschien nog nooit gedraaid, mijn geheugen laat me in de steek en dat gebeurt haast nooit op platen gebied. Ik stap een kringloopwinkel binnen, zoek tussen de platen en weet precies welke ik heb, misschien niet op klassiek gebied, het probleem is dat het aanbod bedroevend is, vinyl is hot, jammer is dat, gelukkig was ik de hype voor en kocht platen voor een habbekrats van mensen die overstapten op cd, een goede keuze voor dat moment, helaas en bedankt. Ik maak de platen schoon, lees de hoesteksten, kijk wie er meespelen, het is een gekte die ik herken in mijzelf, veel platen koop ik niet meer, een enkele soms, meestal als ik niet zo goed in mijn vel zit, dan slaat de lust om te kopen toe, gelukkig heb ik al heel veel en gaat het goed met me, downloaden kan altijd nog en dan denk ik als ik de plaat heb geluisterd, ik ben blij dat ik die niet heb gekocht. Alles is te koop tegenwoordig op marktplaats/ebay, de plaat is afgelopen, tussen de bedrijven door koken, het mooiste is een plaat ontdekken en luisteren waarvan je het bestaan wel wist, maar niet dat hij tussen de grote hoop zat. De schuur is een opslagplaats van onbekende muziek, klassiek, disco, wereld, 78 toeren uit de jaren '30, '40 en vijftig, dat moet ik nog ontdekken als ik er tijd voor heb, af en toe neem ik een bak bakkelieten platen mee naar binnen, de platen krassen in mijn oren, ik maak ze schoon, veel helpt het niet, maar de muziek is zo mooi met of zonder ruis, dat zit in mijn hoofd. Trout mask replica van Captain Beefheart is te koop, maar ik wacht nog even met bieden, de markt bepaalt de prijs.

Buiten wonen.

Het is al weken prachtig weer, warm binnen, te warm soms, ik woon al die tijd buiten op de veranda of als het kan in de tuin, in plaats van naar muziek/platen luister ik naar de wind en het gezang van de vogels, welke vogels het zijn is me nog steeds een raadsel, maar het is wel mooi. Als ik ze zie sla ik het vogelboek er op na, het gezang wordt niet vermeld, maar ik weet nu zo langzamerhand wat er rond vliegt om mijn huis. Kersen plukken, heel veel kersen, gisteren al zes potten kersen op suiker ingemaakt, vandaag drie denk ik, zo probeer ik elke dag een halve emmer kersen te plukken, voordat de vogels ermee vandoor gaan, ze hebben overigens niets te klagen, want ik pluk alleen waar ik bij kan, staande en met een trapje, in de bovenste helft hebben ze vrij spel. Gisteren kwam er een kwaaie kraai verhaal halen toen ik aan het plukken was, hij/zij zat op een tak boven me en ging vreselijk tekeer, daar bleef het bij, ik hoef nog geen helm op als ik ga kersen plukken. Het leven thuis bevalt me prima, er is genoeg te doen op allerlei gebied, als ik dan weer naar het werk (vreselijk woord) moet heb ik eigenlijk weinig zin, maar als ik er ben dan is het heel vertrouwd en prettig, ik hou het nog wel even vol, maar stiekem denk ik, na veerig jaar werken is het wel genoeg geweest. Nu tijd voor mezelf en het buiten en binnen leven thuis.

Motoren.

Ik krijg regelmatig motorblaadjes van Jolle, waarin alles te lezen is over nieuwe en oude motoren, helmen, kleding, motor babe's, route's waar heen het maakt niet uit, alles is mogelijk, verhalen over reizen, columns van bekende mensen die op een motor rijden, ik kan het niet zo gek bedenken of er wordt over geschreven, toch maar een reis op een royal enfield, al is het maar 1 keer en daarna weer op de oude vertrouwde bmw. Rondom het motor rijden is een hele cultuur ontstaan van stoere mannen en vrouwen, die gezien willen worden op hun motor, motor clubs zijn een ander verhaal, maar misschien ook weer niet, gezien de status die je krijgt als je lid bent, je moet er heel veel voor doen, heb je dat er voor over? Ik niet, ik ben een eenzame rijder, die zijn mede motorrijders groet door een hand op te steken, er wordt heel vaak niet terug gegroet, ik heb een oude motor, misschien is dat het, maar ik scheld ze verrot, gelukkig hoort niemand dat en ik kan er om lachen, dat groeten is iets van een ver verleden, misschien niet meer van deze tijd, toch blijf ik het doen, wel vermoeiend die motorrijders.

Harde wind en de liefde.

Een warme dag met onweersbuien, het koelt nog niet echt af, dat merk ik als ik in de tuin aan het werk ben, onkruid wieden in de moestuin, het zweet loopt in mijn ogen, mijn t shirt is drijfnat, tussen de buien door lukt het aardig om te doen wat ik in mijn hoofd had. De hond hijgt loopt achter me aan, ze is bang voor onweer en vuurwerk, zelfs de bak met eten blijft onaangeroerd staan, ze ligt te trillen bij mijn voeten, het is niet anders. De wind begint te waaien, stormachtig, af en toe regen, geen onweer, het koelt heerlijk af, ik zit buiten te genieten van de zomer die zich in al haar elementen laat zien. Leven is een voorrecht, ook al vergeet ik dat wel eens, bladeren waaien van de bomen, de berken buigen zich krom in de wind, Fien (een bewoner van de instelling waar ik werk) zei wel eens, geniet van het leven, je bent er maar even, zo is het maar net. Ik ben altijd bezig met dingen die nog moeten gebeuren, die ik nog moet doen of wil doen, ik kan er een vrachtwagen mee vullen, zo veel lijkt het soms, maar het is geen last waar ik onder gebukt ga, eerder een manier van leven, ik wil het zelf doen, altijd. Het is wel heel prettig dat er iemand is die het samen met mij wil doen en daar niet tegen op ziet, het is ook niet zo moeilijk, de wind waait alle problemen weg, wat over blijft is frisse lucht, het klaart altijd weer op na een regenbui, soms duurt het even, maar ik heb geleerd om geduldig te zijn.

Een boek uit, dan begin ik aan een volgend boek, de laatste tijd heb ik veel boeken gelezen van nederlandse schrijvers met een buitenlandse afkomst of schrijvers uit het midden oosten, wereldse schrijvers (mannelijk en vrouwelijk), die het leven van uit hun geloof of opvoeding beschrijven in prachtige woorden, misschien te vergelijken met nederlandse schrijvers die hun geworstel met het geloof in opvoeding en hun verdere leven tot in de treure hebben beschreven in vaak sombere boeken vol rancune tegen de kerk en de regels waaraan ze moesten voldoen, de verhouding tussen mannen en vrouwen wordt beschreven op een platte, weinig romantische wijze. In de boeken van de nederlandse/buitenlandse schrijvers over het midden oosten lees ik prachtige beschrijvingen over vrouwen, hun lichaam, de liefde, te vergelijken met het Hooglied uit de bijbel. We zijn door het geloof heel veel kwijt geraakt, de poezie om de liefde te beschrijven, de erotische verhalen om de lust op te wekken of gewoon omdat het fijn is elkaar te vertellen wat je prettig vind. Aan de andere kant slaat het in de westerse cultuur helemaal door, alles moet kunnen, alles is te zien op internet, als je maar lang genoeg zoekt, de schaamte is ver weg, ik hoef niet alles te zien, als ik lees over dadels en vijgen, borsten als een volle maan en nog veel mooiere beschrijvingen van het vrouwelijke lichaam, dan gaat de fantasie werken in mijn hoofd, dat is mooier dan alle beelden op internet.

De wind is gaan liggen, de hond is weer rustig en heeft zijn bak leeg gegeten, het huis koelt af, toch nog onweer in de verte, zomer in Groningen, het gerommel komt uit de lucht niet uit de grond. De zon gaat weer schijnen, iedereen die op vacantie is of gaat, geniet ervan.

Paradijs.

Ik loop op blote voeten door de tuin, het gras is gemaaid, er groeit en bloeit heel veel, groenten, kersen, aardbeien, frambozen, appels en weet ik veel, ik heb nog niet alles ontdekt. Ik loop rond als Adam in het paradijs, hij verzucht dat hij alleen is en vraagt God om een metgezel, een vrouw wordt het, ze hebben het goed samen in het paradijs, alles is er, geen reden tot klagen, maar het gaat vervelen zo'n leven in harmonie, er staat een boom met vruchten, als je daar van eet weet je het verschil tussen goed en kwaad, de mens wil God zijn, hij weet zijn beperkingen niet en dat weten we nog steeds niet. Een vrucht is snel geplukt, vanmorgen aardbeien op een beschuit, heerlijk, ik geniet er van met volle teugen, goed en kwaad, die boom heb ik niet in de tuin staan, dat is ook niet nodig, want het zit in me, ik weet het verschil, maar handel er niet altijd naar, ik ben soms een Adam, die een ander de schuld geeft van zijn zonden om zich zelf vrij te pleiten. Welke God heeft dat bedacht? Ik ben verantwoordelijk voor mijn doen en laten, God kijkt toe of het goed of slecht is, Hij leunt achterover in Zijn luie stoel en vindt het wel best, zoek het maar uit daar beneden, jullie hebben een kans gehad op het paradijs, maar die hebben jullie verspeeld. Gelukkig heb ik mijn eigen paradijs, waar de zelfde regels gelden, ik moet nog even wachten op mijn lief, maar God ziet dat het goed is.

Tour.

Voorbeschouwingen, praatshows, actualiteiten, nos sport, alles en iedereen heeft het over de tour, die in Utrecht begint, eindeloos wordt er gepraat over de kanshebbers die de proloog kunnen winnen, er wordt terug gekeken naar ons wieler verleden, wie droeg voor het laatst de gele trui en dat soort sentiment, de drager zit in de studio, lacht minzaam, het is zo lang geleden, 1989. Ik volg de tour al zo ongeveer toen ik begon te lopen, fietsen kon ik nog niet, ik hoorde het verslag op de radio, ver weg, maar ik weet het nog, Jan Jansen, het gesproken verslag was spannender dan heel veel televisie beelden, saai langdradig, de commentatoren boeiden geen moment. Toen ik een fiets kreeg, een samengesteld iets dat mijn vader in elkaar zette, was ik als de koning zo blij, met vriendjes reden we om het pleintje voor ons huis wie het snelste was, we speelden de tour na met commentaar en speelden vals, geen doping, maar wel een valse start waardoor je gelijk op kop lag en kon winnen. We gingen op vacantie naar Zorgvliet, duitsland was even uit beeld, waarom weet ik niet meer, John en ik gingen er op de fiets naar toe, elk plaatsnaam bord was een finish, soms zag je het niet en was je te laat, soms te vroeg, de hele weg was een wedstrijd, de enige doping die we namen was een mars of een nuts. We hadden onze tent opgezet in een bos ver van mijn ouders vandaan, elke morgen liepen we naar het dorp en kochten we een krant met de uitslagen van de tour, we wisten alles van gele trui tot groene trui, bolletjes en weet ik veel, we maakten ruzie over wie zou winnen en sloten vriendschap onder het fietsen. In de bloembollen werkten we keihard, niet meer van deze tijd, lichamelijk werden we uitgeput, maar elke dag is een nieuwe en dat wisten we, de tour volgden we op de radio die niet overal aan stond, vaak liep ik naar Piet Weijers om te vragen hoe het er voor stond, werken in de bollen was zwaar, maar de tour was een lichtpuntje, het gesprek van de dag, soms viel de uitslag tegen, elke dag begon het verslag weer, er was niets anders, het hoogtepunt van de zomer en een leegte als de tour was afgelopen, dan luisterden we weer piraten zenders met alle hits uit het verleden, ik kan ze nog allemaal meezingen.

Tour de france van Kraftwerk vanmorgen geluisterd, mooi.

En heel veel gedacht aan vorig jaar, bijna terug van de Noordkaap en de vraag wat is tijd, wat stelt het voor, heel veel in herinnering, niet wachten met de dingen die je wilt doen, nu is het moment, altijd!!!!!