thuismetsijtze.reismee.nl

Van die dingen.

Er zijn veel dingen waar ik steeds meer van geniet nu ik ouder word en minder ben gaan werken, misschien zijn het juist wel die twee dingen waardoor ik me bewuster ben geworden  van de snelheid waarmee ik leefde voor die tijd, meegezogen door het drukke bestaan waar op zich niets mis mee is, alleen was er weinig tijd voor de andere kant van mij, bezig zijn met het maken van dingen, het maakt niet uit wat, van een vogelhuisje tot een ingewikkelde deur, een stukje schrijven in mooie letters tot het oefenen van Japanse kalligrafie, een stuk tuin omspitten,  uren met de honden lopen en onderweg weg dromen of kletsnat regenen, weer proberen om een portret te tekenen voor een linoleum snede, van die dingen.

En luisteren naar platen, die ik draai op een oude Garrard draaitafel uit 1967, ik heb er twee, één voor 33 en één voor 78 platen, prachtig, elke dag weer.

Het wordt tijd.

Het wordt tijd om de "sport" voetbal af te schaffen in zijn huidige vorm, voetbal was een team sport, beoefend door spelers die er alles voor over hadden om te winnen, nu is het een wedstrijd tussen veel verdieners die bij de minst mogelijke tegenslag naar een andere club verkassen waar ze meer kunnen verdienen, het spel telt niet meer,  voetbal is dood. Dat geldt voor heel veel dingen, popgroepen, zangers en zangeressen worden groter dan de muziek die ze maken, schilderijen worden verkocht voor prijzen die absurd zijn net als voetbalspelers. 

Het wordt tijd dat iedereen weer gewoon gaat doen, dat is een illusie,  een sprookje waar niemand meer in gelooft, de rijken geven alleen aan goede doelen als ze daar nog meer aan kunnen verdienen, popsterren ontduiken belasting, maar zijn zogenaamd te goeder trouw, gaan op de foto met de goede presidenten, zingen liedjes over God en liefde. 

Het wordt tijd dat de wereld op zijn kop wordt gezet en iedereen krijgt wat hij of zij verdient, ook al betekend dat dat wij het wat minder krijgen, iets minder welvaart in het westen maar meer geld voor de arme wereld waar wij zo lang van hebben geprofiteerd,  die we hebben uitgebuit maar daar nu niets meer van willen weten, we zijn doofstom als het over ons verleden gaat. 

Het wordt tijd dat we de rijkdom van de wereld eerlijk verdelen, ongeacht wat dan ook, wie dan ook , maar er zijn mensen die alleen  maar rijker worden van het eerlijk verdelen van ons erfgoed, 

Het wordt tijd dat wij dromen van een wereld zonder zorgen en een God die voor ons zorgt dan kunnen we vannacht rustig slapen.

De volgende dag komt de zon gewoon weer op.

Er gebeuren vreselijke dingen in de wereld waar ik me geen voorstelling van kan maken, de krant staat er elke dag vol van en waarschijnlijk mist het nieuws nog heel veel gruwelijkheden. Mijn leven kabbelt rustig voort met af en toe een flinke rimpeling  in het water, iemand gooit er een steen in in de vorm van een brief, ons Moedertje overlijdt, gebeurtenissen die mijn leven op de kop zetten. Een volgende dag ga ik weer naar mijn werk, alles is het zelfde als voor die tijd, ik verwonder me er over hoe snel wat gisteren belangrijk was vandaag naar de achtergrond wordt geschoven door andere gedachten, het verdrietige gevoel blijft net als de blijde verwondering over een ontmoeting met een vreemde die opeens mijn leven binnen wandelt.

De zon trekt er zich niks van aan, ze komt de volgende dag gewoon weer op, wat er ook gebeurt, geruststellend.

Gezellig.

 Onze moeder is 93 jaar geworden, in de laatste jaren van haar leven werd het steeds stiller om haar heen,  veel familie en vrienden gingen "heen", als ze weer eens naar een begrafenis was geweest vertelde ze  er over en zei  met pretogen, het was toch gezellig. Vandaag hebben we haar begraven, daarna met de naaste familie napraten tijdens een etentje en het was toch gezellig, jammer dat ze er niet bij was, maar ik zie haar pretogen voor me.

Belangrijkere dingen.

Er zijn belangrijkere dingen dan een verhaaltje schrijven.

Gute nacht Freunde van Reinhard Mey.

Elke avond begint het programma met het oog op morgen, NPO 1, ermee.

Kwart voor negen 's avonds.

Ik laat de honden nog even uit voordat ik ga slapen, geef de pony een appel, ik neurie "gute nacht freunde" in het donker zonder er bij na te denken, als ik hoor wat ik zing moet ik onbedaarlijk huilen, ik kan haast niet stoppen en loop verder tot mijn ogen droog  zijn geworden.

Op de terug weg fluit ik de melodie, verdriet overvalt me op de raarste momenten,  als ik er niet meer ben moeten jullie niet  zo verdrietig zijn, zei mijn moeder toen mijn vader was overleden.

Verdriet is een vreemde vriend, hij vertelt me dat huilen oplucht, daarna is het leven een stuk lichter, hij heeft gelijk.

Wat gaat een leven snel voorbij.

Het leven overkomt je, je word er in gegooid zonder dat je er iets over te zeggen hebt gehad, je wordt verwekt in liefde, tenminste daar ga ik van uit, daarna gaat het vanzelf in de meeste gevallen, je wordt geboren, groeit op en wordt ouder.

Ik kijk naar Joe, hij is tien jaar ouder dan ik, een leven dat als een raket de ruimte inschiet en ontploft, maar uiteindelijk zachtjes landt in een leven van liefde.

Als er iemand dood gaat sta ik even stil bij het leven, ik word er met mijn neus opgedrukt dat het tijdelijk is, wat gaat een leven snel voorbij. 

Wat is het prachtig om te leven, je moet er niet te veel over nadenken, gewoon leven.