thuismetsijtze.reismee.nl

Wateroverlast.

De afgelopen dagen heeft het bijna onafgebroken geregend, een grijze lucht, maar ik zie ook een groene waas over de bomen, er groeien weer blaadjes. Op het werk liepen we in regenpakken heen en weer met kruiwagens, vervelend is dat, ook op een fiets is zo'n pak niet fijn, je blijft wel droog, maar het zweet nogal.

Thuis had ik ook wateroverlast, maandag monteerde ik nieuwe kranen op de wasbakken boven, de oude kranen waren verkalkt, er kwam nauwelijks nog water uit, heel lastig als ik mijn tanden wil poetsen. Ik draaide de hoofdkraan weer open,  probeerde de kranen, prima, het water stroomde er met een krachtige straal uit, warm en koud water. Toen ik beneden kwam hoorde ik getik, water druppelde uit het plafond, lekkerij, even paniek, ik belde zoon Jelmer of hij thuis was, "ik kom straks wel even langs". Ik dacht eraan om een stuk uit de vloer te zagen om te kunnen zien waar de waterleiding lekte, de oude kraan kreeg ik moeilijk verwijderd, ik was bang dat ik een gelaste verbinding kapot getrokken had. Om rustig te worden ging ik een groot rond lopen met de honden, het was even droog en onder het wandelen kan ik meestal goed nadenken of wegdromen.

Thuis gekomen haalde ik een stuk plafond/gipsplaat er uit, zette de hoofdkraan weer aan en zag het water langs de leiding stromen, er was geen verbinding los getrokken. Buurman Ben van de Vosselaan in Hillegom, die in mijn huis de electra heeft aangelegd samen met vriend Walter, gaf me een paar goede tips, één was dat je altijd een nieuwe knelkoppeling moet gebruiken als je iets van de waterleiding of verwarming vervangt, de oude gaan onherroepelijk lekken. Hij had gelijk, ik dacht snel klaar te zijn door de oude knel koppelingen weer te gebruiken, gevolg lekkerij, beetje dom.

Vandaag de koppelingen vervangen en ik kon weer heerlijk douchen boven, morgen een nieuwe gipsplaat in het plafond en je ziet er niets meer van.

Hopelijk is de wateroverlast buiten ook snel voorbij, zelfs de pony Jessica, morgen is ze jarig, had er om drie uur al genoeg van.


Schapen.

Het gras begint te groeien, in het weiland zie het nog niet, de pony graast er elke dag, langs de slootkant is het gras mals en groen, ik doe er steeds langer over om de pony in de wei te zetten, gelukkig heb ik geen haast. Het hooi is bijna op.

Na het werk rijd ik naar de boer waar ik het hooi haal, niemand te zien, ik loop over het erf, schapen mekkeren in een stal, lammetjes lopen ertussen. In een volgende schuur staat de deur open, nog meer schapen, de boer vult bakken met stro voor de pasgeboren lammetjes, hij heeft al dagen weinig geslapen, het hoort erbij, nog een week of twee dan kan ik weer een nacht doorslapen. Ik koop 5 pakjes hooi.

Ik lees in de krant hoe weinig tolerant we waren en zijn naar anders gestemden, anders voelenden, mensen anders dan ik zelf, maar toch weer hetzelfde, schapen en bokken.

"Wat weet ik trouwens van mezelf?

Ik durf niet eens voorspellen/Of ik dan zelf bereid zal zijn om mij te weer te stellen/Als daar gevangenisstraf op staat, vernedering en pijn/Zal ik dan kunnen zwijgen als ik iets niet prijs wil geven/Zal ik dan kunnen sterven als ik graag wil blijven leven/Zal ik dan moed voldoende hebben om niet laf te zijn/Wie zullen dan de jagers zijn en wie zijn dan de prooien/De bokken en de schapen/De levenden en de dooien." 

Jan Boerstoel.

Vrij.

Tien jaar geleden kocht ik een VW T3 camper bus om me vrij te voelen, op weg gaan als ik er zin in had zonder zorgen of veel in te pakken. Nu kan ik rustig terugkijken op mijn leven van toen, mijn huwelijk stond op springen, een bus om samen het leven opnieuw te ontdekken was een poging om alles bij het oude te laten blijven. We reisden van pinkpop naar bluesfestivals, het was gezellig met hele goede muziek, maar tussen ons veranderde er niets, onze liefde overleefde een verliefdheid niet.

Ik reisde daarna nog vaak en veel met de bus, de hond Remie achterin, over kleine weggetjes op zoek naar vrijheid en geluk, er zijn geen plaatsen die zo heten of misschien ben ik ze voorbij gereden. 

Vrij zijn zit in mijn hoofd niet in een bus.

Vijfenzestig.

65 is een leeftijd waar ik me niets bij voorstelde, het zal wel eens komen dacht ik, vijf jaar geleden maakten we een prachtige reis naar de Noordkaap toen we 60 werden.

Vanmorgen heel veel appjes en mails met felicitaties, ook wel weer bijzonder, mijn moeder belde altijd of schreef een brief, mijn vader vond het meestal wel goed tot hij me op mijn vijftigste verjaardag onverwacht een kus gaf, ik was even beduusd, hij trok me naar zich toe om me te feliciteren zonder woorden maar met een warmte die ik niet van hem kende. Hij wist dat het de laatste keer was.

Vijfenzestig was een leeftijd waar ik op jonge leeftijd tegenop keek, ik was acht of negen, zo oud als kleinzoon Kelvin, toen mijn beide opa's die leeftijd bereikten, het leek me niet mogelijk om zo oud te worden. De opa's waren mannen waar ik niets tegen durfde te zeggen, alleen als ze me iets vroegen zei ik iets, liever niets, schoolprestaties waren belangrijk net als de zondagschool en de kerk. De opa's waren gerespecteerde mannen binnen de kerk, vroom, een beetje stijf in de omgang tot ik ze anders leerde kennen. Opa Hielema nam me in de school vacantie's vaak mee om hem te helpen met het sjouwen van balen meel, pinda's, bakkersgrondstoffen verkocht hij, achterop een sigarendoos (waarvan ik de bandjes kreeg) moest ik uitrekenen hoeveel we die dag verdiend hadden. Opa Venema liet me mijn gang gaan in de werkplaats van zijn timmerbedrijf, ik maakte bootjes van afvalhout, het frame voor een vlieger,  hij nam me mee op klus. Ze vertelden me gekkigheid die niet bij hun statuur paste, ik voelde me er ongemakkelijk bij, later toen ik lang haar had en tegen hun wereld en geloof aantrapte werd de verstandhouding weer gewoon. Ik ging mee om oud papier voor de kerk op te halen, sjouwde op zaterdagen een fortuin binnen, terwijl mijn opa koffiedronk met de kerkleden, zo waren de verhoudingen. Met opa Venema zat ik bij de openhaard te praten over zijn leven, oma was overleden, hij voelde zich alleen, de groentetuin waar hij altijd met veel plezier in had gewerkt lag er bij als mijn tuin, onverzorgd. Hij had zich een paar dagen niet geschoren, een broek en een overhemd zonder stropdas, opa's zijn gewone mensen.

Kleinzoon Kelvin komt binnen met een ballon voor mijn verjaardag, een bakje kippevleugeltjes voor op de bbq, zijn vader kent een wilde slager, maar hoe gans, ree of everzwijn smaakt laat hij nog even aan zich voorbij gaan, een klein stukje. 

Opa gaan we nog eens kamperen?, vroeg hij.

Morgen brengen we de oude VW bus naar de garage om te verkopen.

Ik ga geen twee maanden met een vouwwagen in Duitsland staan, ik kan kamperen in mijn huis in Hellum, maar elk jaar een weekeinde samen naar Haselunne lijkt me mooi om aan onze ouders te denken en vooral om samen te zijn.

65 is nog niet zo oud denk ik, het valt mee, jammer dat ze de pensioenleeftijd hebben verhoogd, mijn vader lacht zachtjes in de hemel, ik was 59.

The given day.

Het duurde even voordat ik "in het boek zat", ik was er al eens eerder in begonnen, weg gelegd tot weerziens, ik weet nooit wanneer het tijd is om een boek te lezen, ik koop ze vaak in de kringloopwinkel, leg ze weg op een stapel in de hoek van de kamer en later vind ik de boeken terug.

Een boek vol liefde en geweld, geschiedenis in een roman, ik volg de reis van de hoofdpersoon op de voet, de bos atlas staat naast mijn stoel. 

Het regent de hele dag, ik loop door de harde wind met de honden, mijn hoofd gebogen naar de grond, meer zie ik niet, alleen zwarte aarde, soms wat groen gras,  de honden ruiken meer dan ik, ze trekken me naar plekken waar ik niet wil zijn, ik loop te dromen over een leven zonder werk.

Thuis steek ik de kachel aan, het wordt heerlijk warm, ik lees verder in het boek, mijn voeten op het bankje met de kussen uit de vouwwagen van mijn ouders. 

Is dit alles, denk ik en kijk naar buiten, de pony loopt heen en weer, af en toe rent ze langs het hek om aandacht te vragen,de honden blaffen als er iemand langs komt, elke dag hetzelfde.

Ik lees de krant, kijk af en toe naar het acht uur journaal, waarin ik net als in sommige boeken die ik lees, zoveel geweld en onrecht lees en zie, dat ik de gordijnen dicht zou willen doen om alles buiten te sluiten.

De zon breekt door de wolken, het wordt licht buiten, ik zet de pony op stal, loop met de honden nog een rondje.

Ik maak de tekening af van Chet Baker voor een linoleum snede, een prachtig gegroefd gelaat, een kopie van Jezus aan het kruis naar het schilderij van Grunewald hangt aan de muur, er is nog zoveel te doen.




Een boek met bladzijden.

Ik lees een boek met bladzijden zo dik als tekenpapier, 700 honderd pagina's maken het boek bijna 10 centimeter dun, ze ruiken nergens naar. Ook een rare gewoonte, ruiken aan een boek, ik ben altijd blij als ik iets vind in een tweede hands boek, een kaartje, een naam, iets van de vorige lezer.

Waarom doe je een boek weg?

Drie dagen buiten.

De afgelopen dagen was het heerlijk weer, record temperaturen, 33 jaar geleden werd rond deze tijd de elfstedentocht verreden, het weer is prima, maar met het klimaat gaat het minder goed.

Ik ben drie dagen buiten bezig geweest, gras maaien met de bosmaaier, de moestuin omploegen, bomen snoeien, wandelen met de honden. De tuindeuren stonden open, binnen was het aangenaam warm, 23 graden, de zonnepanelen lieten de meter fors teruglopen, een tuinstoel om op te zitten en een stoel om de benen op te leggen, heerlijk om weer in de zon weg te dommelen, het is februari.

Maandag zat ik een uurtje binnen om over minder werken te praten, 24 uur werken vanaf 1 mei met de mogelijkheid om er 20 uur van te maken, mits het roostertechnisch mogelijk is, de tijd zal het leren.

Binnen ga ik verder met een linoleum snede, de broccoli quiche staat in de oven, Talk Talk op de draaitafel, zanger Mark Hollis is deze week overleden, 68 jaar.

Een oranje streep.

Ik loop met de honden door de kou, het heeft gevroren, heel voorzichtig wordt het lichter in de verte, een oranje streep boven de bomen, heerlijk nu de zon weer eerder wakker wordt.

Als ik binnen een kop koffie drink, kleurt de hele lucht van oranje naar lichtblauw, het wordt een prachtige dag, geniet er van.