Vanmorgen vroeg was het prachtig mistig, de zon was nog niet op, het land en de lucht er boven kleurden in lichte tinten met flarden mist er tussen. De spinnedraden slierden over mijn gezicht, het wordt echt herfst. Toen ik op de motor naar het werk reed door de mistige velden, moest ik terug denken aan de ritten in noorwegen, waar we op een paar hoogvlaktes plotseling de nevel in reden en geen hand voor de ogen zagen. Ik zag alleen het rode achterlichtje van joop, dat miste ik vanmorgen.
Ik heb vanavond de nieuwe plaat van u2 gedownload, valt tegen vind ik. Of was het een reclame-stunt van apple, gratis voor de half miljard gebruikers van i tunes. Misschien is het beter om onafhankelijk te blijven als band, maar dat geldt voor ons natuurlijk ook, maar kan dat en kunnen wij dat? Er wordt aan zoveel kanten druk op ons uitgeoefend om dit of dat te kopen met voordeel, ook al hebben we het niet direct nodig, het wordt ons wel heel aantrekkelijk gemaakt om het wel te doen.
En hoe zit het met onze opvatting over allerlei zaken, in hoeverre bepalen we die mening zelf of laten we ons overhalen om het standpunt van deze of gene te volgen en uit te dragen. Zo'n plaat brengt toch wel wat te weeg, maar muzikaal niet, hup naar de prullenbak. Zelf blijven nadenken en bepalen wat ik mooi vind, ook al gaat het tegen de stroom in. Af en toe heb ik het gevoel onafhankelijk te zijn en dat ik alles zelf bepaal, maar dat is de waan van de dag.
Vandaag het hefdak van de vw bus schoongemaakt, de zwarte weerplekken aan de binnenkant zijn zo goed als verdwenen door een soort chlooroplossing, rotspul, toch maar handschoenen gebruikt. Daarna met schoon water er over heen en klaar, in het zonnetje laten drogen. Het dakraampje heb ik eruit gehaalt en dat is nu ook mooi helder. Tussen door twee wassen gedraaid, opgehangen, droog en opgevouwen. Ook bezig om laden te maken voor de keuken, de boel opruimen, wat niet meer nodig is, dat gaat in een doos of weg in de container. Er zijn veel courgette's in de moestuin, nog een paar inmaken in zoetzuur voor aankomende winter, van een open fles rode wijn heb ik wijnazijn gemaakt met kruiden erin, geen dop erop, maar een stukje doek met en elastiekje erom. Wie weet gaat het gisten en pats boem knalt er weer een fles uit elkaar. Soms is het wel handig om te lezen hoe het moet, het is zo eenvoudig. Geen tijd om naar de kapper te gaan, maar met het jaren 60/70 feest in het vooruitzicht is dat misschien niet zo nodig, het is nog niet zo lang als toen. De bladeren vallen vroeg dit jaar door een koude augustusmaand?, erg vroeg, het is pas begin september. De natuur gaat zijn eigen gang, dat gaat meestal goed, we hoeven ons er niet mee te bemoeien. Mensen zijn een ander verhaal, die willen zich overal mee bemoeien, elkaar vertellen hoe we moeten leven, als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks, in het klein of in het groot. Het is zo eenvoudig om het paradijs op aarde te verwezenlijken, maar we zijn er nog niet klaar voor. We lopen onszelf voorbij in het najagen van onze dromen, maar gunnen we een ander die droom ook?
Er zijn van die dagen die voorbij zijn voordat je er erg in hebt, vandaag was zo'n dag. Vanmorgen was het grijs en somber weer, ik moet er elk jaar weer aan wennen dat het steeds minder lang licht is. De krant van voor naar achter gelezen en toen nog een keer uitgebreid van achter naar voor. Mijn boek uitgelezen, tussen door een paar keer met de hond gelopen en voor de pony gezorgd, heel langzaam kwam ik op gang. Een paar timmerklusjes afgemaakt, de opbergkisten voor tekeningen een goede plek gegeven, de lino-pers verplaats en op klosjes gezet. Toen ik trek kreeg heb ik uitgebreid gekookt, de hond lag naast me, het rook heerlijk. Ik zou er geen moeite mee hebben om te stoppen met werken, er is nog genoeg te doen rond en in het huis en in de tuin.
Misschien vereenzaam ik dan, ik weet het niet, de tijd zal het leren. Morgen ga ik het hefdak van de bus schoonmaken aan de binnenkant met een soort chlooroplossing, handschoenen aan. Ik ben heel benieuwd, maar op het stukje dat ik al gedaan heb, zijn de donkere weer plekken verdwenen.
De bus wordt opgeknapt van buiten, alle roestplekjes en plekken worden behandeld of vervangen door nieuw plaatwerk. Gisteren zijn Jelmer en ik gaan kijken hoe het er mee voor staat, prima, maar het is meer werk dan gedacht, het duurt wat langer. Zes jaar geleden heb ik de bus gekocht, het lijkt al veel langer, om makkelijker te reizen. Een vouwwagen of tent hebben voordelen, groot, veel ruimte, maar als nadeel dat het heel veel tijd kost om ze op te zetten en af te breken. Prima als je een tijd op dezelfde plek blijft, maar een ramp als je wilt trekken. Ik wilde weg, popfestivals, verre oorden en dichtbij, het hefdak omhoog, de bank naar beneden klappen, klaar om te koken en te slapen.
De bank naar beneden en er konden osb-platen en gipsplaten in worden vervoerd, balken, noem maar op. Dat mag niet meer, ook geen hooi en stro, maar het blijft een vervoersmiddel. Ik ben er blij mee, ook omdat de snelheid beperkt is tot zo'n 100 km., veel harder gaat ie niet en snelwegen vermijd ik het liefst. Op kleine wegen is zo veel meer te zien, de reis naar de noordkaap heeft het bewezen, neem de tijd om te reizen. Geniet ervan.
Soms komen er gedachten in mijn hoofd, dan denk ik, waar komen ze vandaan, door wie worden ze gestuurd, waarom denk ik daar nu aan? En als het vervelende of akelige gedachten zijn, denk ik, hoe raak ik ze weer kwijt? Ik liep met de hond te wandelen en dacht, de mens is geneigd tot alle kwaad. Dat komt uit de heidelbergse catechismus, die we op de catechisatie moesten leren als voorbereiding op de belijdenis, die je aflegt in de kerk en zo lid wordt van de gemeente. Ik heb dat bewust niet gedaan. Geneigd tot alle kwaad, als ik de krant lees, het journaal bekijk, dan is het neigen, bereid zijn tot alle kwaad, veranderd tot het doen van alle kwaad in de naam van welk geloof dan ook. Waarom staat daar niet geschreven, de mens is geneigd tot alle goeds? Of is het kwaad doen zoveel aantrekkelijker dan het goede doen, en wie bepaalt wat kwaad en goed is? We worden door de regels, die het geloof, misschien niet het geloof, maar meer nog de regels die de kerk (dat zijn mensen) aan ons stelt en ons oplegt, van jongs af aan gehersenspoelt en ik blijf daar de rest van mijn leven last van houden. Langzaam onttrek ik mij aan de opgelegde normen en waarden van de kerk uit mijn jeugd, dat heeft zestig jaar geduurd. Misschien raak ik ze nooit helemaal kwijt, zo diep zitten ze verankerd in mij, maar gelukkig kan ik er nu mee omgaan op een normale manier, al kan je over wat normaal is ook weer eindeloos discussieren.
Altijd een prettig vooruitzicht om een paar dagen thuis te zijn, minder is dan weer dat Carien vanmiddag terug naar haar huis in amsterdam is gegaan. Dat is iets waar we alletwee moeilijk aan kunnen wennen, het afscheid nemen elke keer weer. We weten ook dat het nu zo is, omdat het niet anders kan, komt tijd, komt raad. Een paar dagen thuis betekent verder gaan met de dingen waar ik mee bezig ben, teveel om op te noemen, ik moet een soort schema gaan maken, maar liever doe ik het zoals het uit komt en waar ik zin in heb. Dat schiet niet echt op, want het ene is nog niet af of ik begin met iets nieuws en terwijl ik daar mee bezig ben, komt het volgende idee op in mijn hoofd, zo gaat het al jaren. Het lijkt misschien vermoeiend, maar het is mijn manier. Morgen avond gaan Jelmer en ik kijken hoe het staat met de vw bus, fototoestel mee. Ik ben heel erg benieuwd. Het wordt ook tijd om uit te proberen of de pers om linoleumsnede's mee af te drukken, het goed doet. Eerst maar een lino maken en uitsnijden, hoe dat gaat leg ik nog wel een keer uit. Dat bedoel ik nou, zoveel te doen, soms weet ik niet waar ik het eerst mee zal beginnen, een luxe probleem en als het mooi weer is, ga ik lekker in het zonnetje mijn boek uitlezen. Het verhaal over Rory Gallagher is het lezen waard en zeker het luisteren naar hem. Downloaden op the pirate bay.
Ik stel het stofzuigen nog even uit en neem nog een kop koffie. Ik zit op de veranda de krant te lezen, de zon schijnt, er waait een zachte wind, blaadjes ritselen en blaadjes vallen, de herfst komt er aan, maar vandaag nog niet. Straks op de motor naar het werk, dat is geen straf met dit weer. Een lange werkweek, dat valt dan tegen, want naast werken heb ik weinig tijd om naast de vaste dingen (koken, voor de dieren zorgen en andere huishoudelijke taken) nog iets te doen waar ik plezier in heb. Lezen en muziek luisteren doe ik elke dag. Maar ik voel me gezegend als ik op de veranda de krant zit te lezen met een kop koffie. Vanmiddag komt Carien.
