Een dag is zo voorbij.

Wat gaat dat snel zo'n dag, het is alweer zes uur, de avond begint en ik heb bijna niks gedaan, gras gemaaid, maar dat gaat als de rook met de nieuwe grasmaaier. Verder niet zoveel. Door het feest in de bierbrouwerij emelisse en de lekkere biertjes, krijg ik zin om zelf weer bier te gaan maken. Een paar jaar geleden ben ik er mee begonnen, veel werk, lekker, maar dan versloft het, waarom? Goede vraag, ik begin er weer mee, als er mensen zijn die grolsch beugel flessen hebben, dan houd ik me aan bevolen, ik kom ze halen, liefst niet te ver weg, ik woon in hellum, email adres [email protected]. Ik begin met witbier, daarna bokbier. Proeven kan, maar dan moeten we iets afspreken, ik hoor het wel. Het duurt een tijdje, maar ik zal jullie op de hoogte houden en niet alles zelf opdrinken.

Terug.

Een prachtig feest, bier, heerlijk eten, een goede band, Rieneke en Menno zijn veertig jaar getrouwd. Familie, kinderen, kleinkinderen, moeder, broers en zus, vrienden, collega's, iedereen was er en vierde feest. Het leven is goed, ze genieten ervan, ze voelen zich bevoorrecht en delen dat voorrecht met hun geliefden. Als liefde zoveel jaar kan duren zingen ze, ze vertellen over hun leven, met heel mijn hart hou ik van jou en dat zie ik als ze daar samen staan. Monique en Peter brachten ons naar Vrouwenpolder, B&B, geen probleem, zo lief van ze. Vanmorgen samen met Julia en Danny ontbijten en daarna naar Kapelle, koffie en taart en soep bij mijn zus en zwager. Alle kinderen en kleinkinderen waren er nog en mijn moeder. Ik geniet er van, maar vind het best wel moeilijk met al die mensen. Het gaat me steeds beter af.

Zeeland.

We zijn er. Van noordoost nederland naar het zuidwesten, een reis van niks als je het vergelijkt met het noorden, de noordkaap, maar in mijn hoofd is het verder. Gelukkig kan ik meerijden met joop en mathilde, mijn moeder zit voorin. Dat is wel heel bijzonder, ze ziet er niet tegen op, ze kijkt om zich heen, ze praat met mensen, kijkt wat er gebeurd, geniet van het eten en het feest, ze beleeft de dag op haar manier. Ze is er nog, daar sta ik te weinig bij stil, het is zo gewoon. Nadat mijn vader was overleden, zei ze, als ik er niet meer ben moeten jullie niet zo verdrietig zijn. We stonden samen te huilen in de kerk bij het afscheid van onze vader. Waar kwam dat verdriet vandaan? Nu ben ik een vader en een opa, het voelt anders, maar ben ik anders als vader en misschien was mijn vader een betere opa, ik weet het niet en ga niet vergelijken. FEEST in ZEELAND. Zomer in zeeland, een hitje van Saskia en Serge, naar het nummer try to remember van Nana Mouskouri. Ik kwam heel laat thuis en had nog geen slaap. In de voorkamer zat ik op de bank naar de televisie te kijken, een concert van Nana Mouskouri, half in slaap, mijn moeder kwam naar beneden en ging naast me zitten, samen keken we het concert. Toen het afgelopen was, zei ze, nu naar bed, met een kus.

Veertig jaar getrouwd.

Wat een gedoe, iedereen is druk met verhalen, foto's, kleding, haar, baarden, een onderkomen zoeken en meer zeg ik niet, want ik mag niks verklappen, het is een verrassing. Het bedenken van zo'n stukje is haast nog leuker dan de uitvoering, iedereen duikt in het verleden en komt met verhalen, die al bijna vergeten waren. Nostalgie, heimwee naar de goede, oude tijd is mij niet vreemd, ik schreef er al eerder over, met het ouder worden stapelen de herinneringen zich op en ik ben blij dat ik er nog zoveel van kan terug halen in mijn gedachten. Met het opruimen van het huis kom ik een wereld van vroeger tegen, ik was foto's en verhalen vergeten, maar als ik ze weer zie of lees dan komt alles terug. De mensen, gezichten die er bij horen, waar zijn ze gebleven? Jammer dat ik zo weinig foto's heb gemaakt en ook weer teveel die er niet toe doen, de beelden zitten nog in mijn hoofd, maar die kan ik aan niemand laten zien.

Nacht.

In de stilte van de nacht voel ik me thuis, op mijn gemak. Het werk is gedaan, ik kan uitrusten, lezen, muziek luisteren en weer gaan tekenen/schilderen of in de stilte zitten mijmeren. Dat is zo'n prachtig woord, het zegt precies wat ik bedoel; 1) in gedachten verzonken zijn, lang peinzen over iets, 2) stil en vaag peinzen in een min of meer weemoedige stemming. Ik kies voor nummer 2. De muziek kan zo hard als ik het wil, de buren hebben er geen last van en ik woon alleen, hier klaagt ook niemand. Dat alleen wonen heeft ook nadelen, eenzaamheid, daar over stond vandaag een uitgebreid artikel in de krant. Het schijnt voor veel alleenstaande mensen een probleem te zijn of te worden en je gaat er niet voor naar de huisarts. Een ander nadeel is dat ik na een late dienst in een donker huis thuis kom, waar dan wel weer een vriendelijke kwispelende hond op me wacht, maar soms twijfel ik of het om mij gaat of om het eten. Het nachtleven zorgt er voor, dat ik vaak te laat ga slapen en er is niemand die zegt dat ik eerder naar bed moet gaan. Soms is er iemand, maar dan hoeft ze het niet te zeggen. Was ze er maar vaker.

Jaargetallen en cijfers.

Ik ben zestig jaar geworden, dat betekent dat ik 1954 ben geboren. Toen ik zes werd ging ik naar de Kranewegschool, een half jaar later naar de J.C.Wirtzschool. In 1966 op de fiets naar de eerste christelijke hbs, later het Wessel Gansfort College, in de Grote Rozenstraat, het duurde tot 1973 voor ik die school verliet met een diploma. In dat jaar kwam ik onverwachts door het toelatingexamen van de kunstacademie Minerva heen en verliet het gebouw aan de Petrus Driessenstraat in 1977 zonder diploma, maar met een heel leven voor me. In 1979 woonde ik in een huis voor een oude bollenschuur aan de Pastoorslaan in Hillegom, in 1981 kochten we een woonboot, die in de Vossevaart lag, een zijkanaaltje van de Haarlemmer trekvaart. 1992 was het jaar dat ik het houten huis in Hellum bouwde, dat is alweer 22 jaar geleden. Jelmer is 25 en Julia is 20 jaar. In 1985 nam ik ontslag bij gebroeders van Zanten en begon met de lerarenopleiding tekenen-handvaardigheid in Delft. In 1990 studeerde ik af in Rotterdam, waar de opleiding naartoe was verhuisd. Ik moest er aan denken door het veertig jarig huwelijksfeest van Menno en Rieneke. Hoe ouder ik word, hoe meer jaren erbij komen en herinneringen. Dat is het onomkeerbare proces van ouder worden of ik prettig vind of niet. Het geldt voor iedereen, maar dat is geen troost, de zekerheid dat het niet alleen mij overkomt is een schrale troost. Ik moet het er mee doen en dat lukt niet altijd even goed. Bezig blijven helpt, vooral met het maken van dingen, die totaal geen zin hebben en het denken over hoe ik zal doen. Ik heb het ene nog niet gemaakt of er komt alweer een ander idee in mijn hoofd, waar ik vol enthousiasme aan begin, voor het andere af is. Genoeg getallen en cijfers. Live Steve Winwood en Eric Clapton, voor Joop opgenomen.

War Requiem.

Ik luister nu naar het War Requiem van Benjamin Britten uit1962, op afwisselend de teksten van de liturgische Dodenmis en gedichten van Wilfred Owen. Het werd afgelopen weekeinde uitgevoerd in Arnhem en Nijmegen, als herinnering aan operatie Market Garden, volgens mij. Wilfred Owen was militair en dichter aan het front in W.O. I, hij sneuvelde een week voor de wapenstilstand, in november 1918.

The Parable of the Old Man and the Young

Ik kocht de plaat, eerste opname uit 1963, van iemand uit Ierland voor 3 euro + verzendkosten. Indrukwekkend, de gedichten van Wilfred Owen kan je vinden op poemhunter. Zo val ik van het ene gedicht in het andere, ik las over de nacht van de poezie met een optreden van de 85- jarige Remco Campert en zocht in de kast naar alle bundels gedichten, bundels van 1951-1970 en begon er in te bladeren, zoveel mooie woorden en zinnen. "'''"' Iemand stelt de vraag-- Verzet begint niet met grote woorden maar met kleine daden-- zoals storm met zacht geritsel in de tuin of de kat die de kolder in z'n kop krijgt-- zoals brede rivieren met een kleine bron verscholen in het oerwoud-- zoals een vuurzee met dezelfde lucifer die de sigaret aansteekt-- zoals liefde met een blik een aanraking iets dat je opvalt in een stem-- jezelf een vraag stellen daarmee begint verzet-- en dan die vraag aan een ander stellen-- Remco Campert '"''''''''''' Dat vind ik wel moeilijk, om vragen te stellen aan anderen over verzet, over liefde, over geloof, hoe het echt met de ander gaat, hoe iemand denkt over grote woorden en kleine daden. Heel actueel in de wereld van nu, waar je je woorden voorzichtig moet kiezen, omdat je er anders onbarmhartig op word afgerekend en je dus niks meer durft te zeggen. Gelukkig worden er nog steeds gedichten geschreven over en tegen het oorlogsgeweld en zijn er nog heel veel oude gedichten, denk aan Remco Campert's vader Jan Campert, die de achttien doden schreef. Zoek op google en je vind een wereld aan gedichten, het kost me veel nachtrust als ik eenmaal begin te lezen en verder zoek, er is zoveel en weer een verwijzing naar iets anders, ik heb het er graag voor over, mooi. De tentoonstelling van Mark Rothko in Den Haag, daar ga ik zeker heen en er over schrijven.

Mooie zin.

There never seems to be enough time, to do the things you want to do. Time in a bottle van Jim Croce, verplicht luisteren naar alles van hem, als je het wilt stuur ik je de plaat, natuurlijk niet vinyl, maar een cd schijfje. Hij verongelukte samen met Maury Muehlissen, zijn gitarist, in september 1973 in een vliegtuig ongeluk. A.J. Croce is zijn zoon en maakt prachtige muziek. I' ll have to say I love you in a song, mooier kan ik het niet zeggen.

En ik kreeg nog een mooi live concert van Steve Winwood, toegestuurd door joop, helemaal uit Madeira http://m.youtube.com/watch?v=YKgvAtUL6Ww.

voor de liefhebbers