Thuis, het laatste stuk van de boerenkool stamppot brood opgegeten, ik had geen rookworst, maar wel frikandellen in de vriezer, dat is ook lekker. Een recept is een handleiding waar ik zelf vorm en smaak aan geef. Vergeet alle televisie koks en goeroe's, doe je eigen ding met wat JIJ lekker vind. Werner, onze kok, die het stamppot boek schreef en voor alle bewoners en mij kookt, heeft zoveel gerechten gemaakt en de recepten op geschreven voor ons, makkelijk te maken en lekker. Biertje drinken met Jelmer, grolsch beugelflesje, praten over ons leven. Hij zorgt zo goed voor me, regelt van alles en ik vind het goed. Volgend jaar naar haselunne met kelvin en de camper, met ons drie - en, hout mee, zij slapen in de vw bus en ik slaap buiten in mijn noorwegen slaapzak en luchtbed, hij weet het nog niet, nu wel. Eerst herfst en winter overleven. Rory Gallagher, nog een keer, ik zag een dvd op marktplaats, ik weet nog niet zeker of ik die koop, morgen beslis ik.
Na een late dienst ben ik om een uur of elf thuis, met de hond lopen, de pony krijgt hooi en ik kijk het journaal terug en vanavond studio voetbal, omdat ik niks beters weet. Ze eindigden met een stukje over Tonny van Leeuwen, keeper bij GVAV. Spelers van dat elftal waren Piet Fransen, Gerrit
van Tilburg, Ferry Petterson, Rikkert Lacroix, Martin Koeman en weet ik het wie nog meer. Ik heb dat elftal een paar keer zien spelen in het Oosterpark stadion, op loop afstand van mijn ouderlijk huis. Dat waren door de weekse wedstrijden, op zondag zette ik het raam open bij thuis wedstrijden om te horen of er gescoord werd. Wij gingen naar de kerk om half vijf, maar net daarvoor luisterde ik naar Langs de lijn en de voetbaluitslagen. 's Avonds keek mijn vader naar het voetbal op tv of was dat later? Tonny van Leeuwen, een vrije trap, hij komt aanlopen, een speler van de tegenpartij loopt in de weg, hij doet alsof hij de bal trapt, maar masseert zijn been en de speler staat voor lul. Vrije trap van Gerrit van Tilburg, die knoerhard kon schieten, op de lat, maar de vingers van de doelman zaten er tussen, pijnlijk. Tonny van Leeuwen had een tabakszaak in helpman, ik ben er vaak langs gefietst, durfde niet naar binnen voor een handtekening. Tonny verongelukte na de huldiging van minst gepasseerde keeper in 1971, eigenwijs, er was een hotelkamer voor hem en zijn vrouw gereserveerd, maar hij reed terug om thuis te slapen. Wat een keeper!!!!!!!!!!!!!
Blindelings pak ik een plaat uit de kast, jefferson airplane met zangeres grace slick, een vrouw om verliefd op te worden zo mooi. Ik zoek naar foto's van haar nu, grijs en gezet, net als ik, een droom valt in duigen, maar ik kan er mee leven en luister naar haar muziek, DREAMS, I believe in dreams en zo is het, soms valt het tegen, maar dat ligt aan mij. Ik droom, ik droom, mik en mak, wie weet dat nog. Een oud matras met een flanellen laken, zacht met een mooi groen randje, ik ruik het soms nog. Ik zit te lezen en luister naar de radio, die zacht aanstaat, zo lang geleden, maar zo dichtbij in mijn hoofd. Candlelight en een bandrecorder met 1 tape, alleen the beatles. Een spleetje tussen de kamers waar Allan door keek als hoe heten ze ook alweer, zich uitkleden, omkleden, er was niets te zien, alleen in ons hoofd. De mooie italiaanse vrouwen, die bij ons wilden slapen, omdat ze hun mannelijke landgenoten niet vertrouwden en ik stiekem mijn ogen open hield toen ze zich om kleden of uitkleden en niet kon slapen omdat ze naast me lagen, heel gewoon zo dichtbij, zo lang geleden, het lijkt gisteren.
Ik wilde een film gaan kijken, Nebraska, maar na een half uur was het over en sluiten, de computer gaat uit, het beeld op zwart, niks aan te doen. Muziek dan maar, deep purple en ronnie james dio, herrie en nog harder, ik ga slapen, ik ben moe.
Een eigenzinnige computer, daar zit ik niet op te wachten, ik ga naar bed. Mijn lief is er niet, morgen is het zaterdag.
Vannacht was het al zaterdag, maar nu echt. Eerst voor de dieren zorgen op hun dag, daarna naar Jelmer om zijn auto, geleend om boodschappen te doen, terug te brengen en bij te praten. Het gaat goed met de bouw, volgende week komen de kozijnen. Broodbakken en biermaken, dat zit nu in het vat en moet gisten. En wat hoor ik buiten, machines aan het werk op land, de mais gaat er af, straks weer uitzicht. En de zon schijnt, een prachtige dag.
Ik loop met de hond over het ruiterpad langs de provinciale weg achter het huis, de zon breekt net door de mist heen en er komt een motor voorbij. Beelden van de motorreis naar de noordkaap komen in mijn hoofd en ik rijd weer over de hoogvlakte door de sneeuw, de mist, door de eindeloze bossen over de grindpaden met kuilen en stenen, haast onbegaanbaar, de plekjes waar we stopten om koffie te drinken of uit te rusten, de campings waar we stonden, de mensen die we tegenkwamen, in een flits is het terug. Ik ben zo blij dat we gegaan zijn, ik probeer het wel, maar het is met geen pen te beschrijven, wat ik onderweg voelde en beleefde. Het woord dat het beste de reis omschrijft is EENVOUD, het hele leven teruggebracht tot de kern, twee koffers met kleren is
genoeg, een slaapzak, een luchtbed, een tent, een kooktoestel met kookgerei, regenkleding, meer niet en het was nog teveel, want niet alles is gebruikt. Ook een zak met snoertjes voor de telefoon, fototoestel en tablet moet ik er eerlijkheidshalve bij noemen. Weg eenvoud, maar waarom geen gebruik maken van nieuwe dingen, die het leven onderweg gemakkelijker maken en om het met anderen te delen. Vroeger stak ik mijn kop nogal eens in het zand en wilde ik niets weten van dat soort dingen, maar misschien dat ik met de jaren toch wijzer en minder streng voor mezelf en anderen ben geworden. Terug naar de eenvoud, ik had het er laatst weer over met joop, daar liep ik de eerste maanden na de reis, thuis, steeds tegen aan, de overdaad aan spullen, het onderhoud aan huis en tuin, ik voelde me een beetje vedwaald in mijn eigen huis. Nu komt de rust terug, herfst, en de eenvoud kan ik hier ook wel vinden en er van genieten, ik zit op de veranda in de zon te schrijven. Alles heeft zijn tijd, straks ga ik het dak van de camper schoonmaken en in de was zetten en daarna, dat weet ik nog niet.
Een grijze dag, eigenlijk wilde ik de schuur opruimen, maar ik zit al vanaf kwart voor negen te lezen, wel een paar keer een flink stuk met de hond gelopen, eerst de krant, nu lees ik verder in het boek Wolfskwint van Bibi Dumon Tak, de geschiedenis van een gestoord gezin. Een beklemmend en schrijnend boek, mooi opgeschreven. Het uitzicht is al een tijd verdwenen achter de hoge mais stengels, dat geeft mij een benauwd gevoel, ik kijk liever over de velden naar de verte. Nog even dan wordt de mais geoogst en kan ik de pony en de verte weer zien. Als ik 's avonds thuis kom op de motor of met de bus, hoor ik de pony hinniken, zij herkent het geluid en weet dat ik hooi kom brengen, vanavond weer.
Toen ik twintig was vond ik het een onverdraaglijk idee dat je op een zeker moment dood zou gaan. Dat het afgelopen zou zijn. Nu ben ik 61 en denk ik af en toe: het is wel goed. Ik heb er vrede mee. Sterker nog, het is maar goed dat het straks afgelopen is. Want je moet er toch niet aan denken dat het allemaal eeuwig zo door gaat. Een stukje uit het interview met Huub van der Lubbe, zanger en tekstschrijver van de Dijk naar aanleiding van hun nieuwe plaat, dat deze morgen in de krant stond. Daarna zegt hij, maar ik wil nog lang niet dood, ik vind het nog veel te leuk. Iets dergelijks zei mijn moeder van 90 laatst ook. Vandaag naar een afscheidsdienst van een bewoner op mijn werk, mijn moeder en zus naar het afscheid van oom Anton. Gedenk te sterven, maar nu nog even niet. Soms kan ik de hele wereld aan, prachtig zo mooi, dan weer komt het gevoel naar boven, dat ik niet meer ben dan een vallend blaadje in de herfst, ik heb de lente en de zomer overleeft, maar de winter red ik niet meer. Elk jaar weer die cyclus van groei naar bloei naar verwelken, verdorren, vergaan, verdwijnen, maar in de wetenschap dat het volgend jaar opnieuw begint, de knopjes zitten al aan de boom. Waar pas ik in dat verhaal, ik word
ouder en verdwijn, maar wat laat ik achter? Een hoop rotzooi, ook wel bezittingen genoemd en misschien een enkele mooie tekening of een verhaal, maar wat ik mooi vind, gooit iemand anders weg en dat is goed. Er blijft alleen de herinnering van wat is geweest en ook die vervaagt.
Vanavond zijn Jelmer en ik naar Woldendorp gereden om te kijken hoe het er met de bus voor staat. Heel goed, er wordt hard aan gewerkt, de vonken sprongen er letterlijk vanaf, met een slijper
wordt er iets vlak gemaakt. De ene kant is klaar, zo glad als een spiegel en aan de andere kant zijn de grote deuken er uit getrokken. Voor en achter wordt er nog wat plaatwerk ingelast, plamuren, schuren, dan wordt alles epoxy groen gespoten, vervolgens de originele kleur en nog een laagje blanke lak. Nu eerst eten, ik heb pittige courgettesoep gemaakt met een flinke lepel ricotta in de soepkom. Een hele pan vol, de rest gaat in bakjes in de vriezer. De spuiter is er langer mee bezig dan verwacht, vorige week heeft zijn vrouw een week in het ziekenhuis gelegen, dat gaat voor.
Ik kan nog makkelijk een maand op de motor naar het werk, boodschappen doen op de fiets is geen probleem. Lekkere soep. Vrijdag ga ik het hefdak in de was zetten, de chromen wieldoppen poetsen en dat soort dingen. Ik heb het goed en geniet er van.
