Kerstbrood en engelen.
ik had een lang verhaal geschreven over kerstavond, het kindje en heel veel meer op de tablet, maar de oplader werkt niet goed meer, gevolg het verhaal is in de lucht, weg. nu heb ik geen zin meer om alles te herhalen, dat wordt een beetje nep. in ieder geval een kerstbrood gebakken en engelen kaarten voor nieuwjaar gemaakt. beetje dom, want op de computer kan ik ook het verhaal schrijven, foutje, bedankt. morgen verder.
Joe.
De eerste keer dat ik Joe hoorde en zag was ik overdonderd, die rauwe, raspende stem met die spastische bewegingen van de man, het paste perfect bij elkaar. Ik was vijftien en de muziek ging een steeds groter deel van mijn leven bepalen. Mijn vader kwam zelfs kijken naar wie er op de televisie zong, hij vond het vreselijk, maar het mocht aanblijven, dat was ook wel eens anders. In de bioscoop zag ik eerst de film van het Woodstock festival met alle bekende bands, gitaristen, zangers, ook Joe trad op, en zangeressen live, een jaar later zag ik de film van de Mad Dogs & Englishmen tour, die Joe maakte door de V.S. met een grote groep muzikanten. Ik spaarde voor de dubbel lp die van de Mad Dogs & Englishmen tour uitkwam, ik zie me nog Hemmes in de Steentilstraat te Groningen uitkomen met de plaat onder mijn arm. Thuis gelijk op de mono draaitafel, de koning te rijk, nu draai ik diezelfde plaat weer, nog bijna gaaf. Daarna werd het stiller rond Joe, geruchten en krantenverslagen over drugs, drank, het einde leek een kwestie van tijd. Johan en ik gingen in 1979 naar een optreden van Joe in Eindhoven, we sliepen in een oud bruin cafe, waar je ook kamers kon huren en ontbijten. Het optreden was gedenkwaardig, goede band, maar dat was niet zo belangrijk, het ging om Joe, misschien wel zijn laatste concert. Joe moest wel op gang komen, hij werd aan de arm naar de microfoonstandaard gebracht en tussen de nummers door schuifelde hij naar achteren om te spugen in een grote plastic ton. We stonden vooraan, alles gezien en vooral gehoord. Ik heb foto's gemaakt, waarop Joe met glazige ogen zingt, teveel drank, maar dat zingen was fantastisch en de timing perfect, zelfs een toegift. Later heb ik Joe nog vaker zien optreden door heel Nederland, altijd een beleving. Nieuwe platen kwamen er ook en cd's, die vond ik steeds meer van hetzelfde, maar altijd Joe, nooit slecht. Begin dit jaar had ik het met broer Peter over concerten, laten we nog een keer naar Joe gaan. Het bleef bijwoorden, Joe is gisteren overleden.
Tarwebier.
In october ben ik (weer) begonnen om zelf bier te maken op een eenvoudige manier, maar wel heel smakelijk, hoop ik. Begin november het bier gebotteld en zes weken op de fles laten nagisten. Nu is het moment van proeven daar; het is lekker, fris, schuimend bier. Een biertje voor af en toe. In het vat zit nog 25 liter bockbier, dat ga ik binnenkort bottelen en dan is het na een week of zes zover om te proeven. Ondertussen nog een paar houten bierkratjes maken, er staan genoeg voorbeelden op het internet, vooral de oude kratjes zien er mooi uit. Ik zet een mooie plaat, Peter Green, op en geniet van het tarwebier, proost.
Overpeinzing.
Mijn broer Johan vroeg gisteren naar een wekelijkse overpeizing of verdieping in mijn dagelijkse stukjes, net zoiets als ik af en toe schreef tijdens de reis naar de noordkaap. Toen had ik alle tijd om te schrijven, het denken waarover deed ik tijdens het motor rijden. Ik herhaalde de zinnen in mijn hoofd, veranderde woorden of gooide het hele verhaal om.Tijdens het reizen gebeurde er van alles en kwamen herinneringen terug, die ik dacht vergeten te zijn, door een beeld, een geur of zomaar beleefde ik dingen van lang geleden. Makkelijk om over te schrijven. Weer thuis is dat anders, niet moeilijker, anders, mijn leven lijkt stil te staan door de dagelijkse dingen die veel tijd vergen, er is minder ruimte om te zwerven in mijn hoofd of ik neem er de tijd niet voor. Heerlijk die lange motor ritten over de eindeloze hoogvlakten in noorwegen en verder, niet harder dan 50/60 km., tijd om rond te kijken, te ademen, af en toe te stoppen, elkaar aan te kijken onder het rijden in een roes van opwinding dat we daar echt zijn en het geen droom is die we beleven. Thuis begint de sleur van het dagelijks leven, werken, huishouden, liefde, muziek, lezen, kunst, enz., de volgorde is niet zo belangrijk, het is er bijna gelijk weer als ik terug ben. Heel vertrouwd en plezierig, alsof ik niet weg ben geweest, maar nu knaagt er iets aan dat leven, de vrijheid van het reizen zit nog in mijn hoofd en dat botst met elkaar. Nu is het een half jaar later en nog steeds heb ik er af en toe moeite mee om weer thuis te aarden. Het gaat goed, ik draai weer veel platen, plannen om van alles te maken van hout, tekeningen, lino's en in de tuin. In de liefde gaat het minder, maar daar wil ik het nu niet over hebben, sprookjes bestaan.
Stamppot en poffert.
Vanmiddag is het kerstdiner met de familie in Loppersum, gezellig. Het thema dit jaar is streek gerechten. Ik heb gekozen uit het stamppot boek van Werner Drent, boerenkool stamppot brood en eierballen van stamppot rauwe andijvie. Het is wat veel, maar later is het ook nog wel lekker. Als toetje heb ik poffert gemaakt, een gewone en eentje met stukjes rookworst samen met een stroopsausje dat er volgens het recept over heen moet. Laatst een speciale poffert pan gekocht, ik ben benieuwd hoe het smaakt.
The weaver's answer.
Platen, muziek, herinneringen komen en gaan met gezichten, verhalen over vroeger en nu, ik kan ze nog vertellen, als ik er niet meer ben weet niemand meer hoe het is geweest in mijn leven. Het gaat voorbij, maar the weaver's answer is een nummer van the Family, lang gezocht door Andre, voor het internet tijdperk, niet gevonden, maar vanavond gedraaid, vinyl. Andre van de familie Warmerdam uit hillegom, ik kan een boek over ze schrijven, ze waren warm en vriendelijk voor ons en dat is genoeg voor mij. Al heel lang beloofd een lino snede van een indianen kop in rood, komt in 2015 andre.
Iedereen.
Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen, the Scene met zanger The Lau. Gisteren zag ik de documentaire gevolgd door het afscheidsconcert, ontroerend, hartverwarmend, ik heb er eigenlijk geen woorden voor, wel veel tranen. Afscheid nemen vind ik moeilijk, altijd, zelfs als ik weg ga naar het werk en de hond moet in de bench dan ga ik met pijn in mijn hart, niet alleen door die trouwe hondeogen die me verdrietig aankijken, maar het gevoel van weggaan. Ik kom wel weer terug, maar dat doet er op het moment niet toe. Partir c'est un peu mourir, weg gaan dat is een beetje sterven. Afscheid nemen van iemand die dood gaat, het raakt me in mijn ziel, rigoureus, maar altijd uit het hart.
Zwemles.
Vanmiddag met Jelmer en zijn zoon Kelvin naar zwemles, kijkdag. Was dat er vroeger ook of is het iets van deze tijd, ik weet het niet meer, wel dat mijn ouders er niet zo'n belangstelling voor hadden om er heen te gaan. Alleen een diploma telde, niet de weg er heen, het maakte niet uit waar het voor was, verkeersdiploma, zwemdiploma, havo, hbo, ze namen er kennis van als je geluk had, maar op de uitreiking kwamen ze niet. Een groot gemis in het opgroeien, ik leerde er mee leven, maar telkens als ik de zaal rondkeek dan zag ik ze niet. Waarom waren ze er niet? Ik kan van alles bedenken, doe het niet, ik vroeg er later niet meer naar, het is klaar. Zwemles met Jelmer van 7 tot 8 's morgens vroeg, in de auto nog een broodje en wat drinken en dan snel naar school toe met een duffe kop. Julia ging 's middags, ze zwom als de beste, maar wilde niet door voor diploma b, waarom niet dat heeft ze nooit verteld. Of ze het nog weet?