Kachel aan.
Overdag een paar uurtjes slapen dan ik kan ik vannacht op de gewone tijd naar bed, met de hond wandelen, een beetje hangen, lezen meer gebeurde er niet vandaag. Met een licht hoofd van te weinig slaap steek ik de kachel en de kaarsjes aan om een uur of vijf, een prettige gedachte, ik hoef niet weg vanavond.
Rilling.
Ik heb het even koud, een rilling gaat over mijn rug, ik trek een tweede vest aan, lekker dik en krijg het weer warm. Slaaptekort, overdag slaap ik minder vast, ik was vroeg wakker, douchen en een flink stuk wandelen. Morgen steek ik de kachel aan, dan begint het gewone leven van overdag weer.
De wijde wereld.
Te weinig slaap, een beetje duf loop ik met de hond te wandelen en probeer langzaam wakker te worden. Ik denk aan Swiebertje, de zwerver uit de televisieserie van lang geleden, nog in zwart-wit. Swiebertje met zijn vriend Malle Pietje, die een rommelwinkel had en die hij hielp met klusjes of er zomaar op bezoek kwam. Saartje, de huishoudster van de burgemeester, altijd in de weer, de koffie stond klaar, meestal een vriendelijk woord voor Swieber en een kopjen kofffie met een koekjen. Bromsnor de veldwachter, die vaak achter de zwerver aan zat om hem op te pakken voor zijn fratsen, maar eigenlijk ook wel een man met een goed hart. De serie moet een einde krijgen, de hoofdrolspeler wil andere dingen gaan doen en Swiebertje besluit de wijde wereld in te trekken, nog niet zo'n rare gedachte voor een zwerver. Er zijn genoeg mooie boeken over schreven, o.a. Arthur van Schendel - Een zwerver verliefd en een zwerver verdwaald (met de hoofdpersoon Tamalone - I am alone). Einde serie. De afgelopen zomer zijn we ook de wijde wereld in getrokken voor een tijdje, geen Swiebertje gezien en het is me goed bevallen. Soms denk ik, waar wacht ik op!
Laag pitje.
Als je 's nachts werkt moet je overdag slapen, dat is toch wel anders, ik slaap minder vast, rust minder uit (lijkt het) en eigenlijk kom ik nergens aan toe, behalve de vaste dingen. Het leven draai ik een paar dagen op een laag pitje. Om half vijf vanmiddag verschijnt het roodborstje voor het raam om te kijken of ik er wel ben, meestal is het andersom.
De natuur.
Elke morgen lees ik de krant aan de grote tafel die Johan gemaakt heeft, alle ruimte. Soms dwaalt mijn blik af en kijk ik naar buiten, sinds een tijdje scharrelt er een roodborstje rond in de tuin, vlak voor het raam. Er vliegen veel koolmeesjes achter elkaar aan, af en toe hebben ze even tijd om van de vetbollen, pinda's en andere lekkere dingen te eten. Een paar merels zoeken iets te eten onder het bladerdek dat in tuin ligt, ik lees verder in de krant. Als ik de hond uitlaat zie ik een egel die op zijn rug ligt, de binnenkant is weggevreten, helemaal leeg. We lopen verder tegen de harde wind in, dat is de natuur.
Weihnachts-oratorium van Bach.
Vroeger dacht ik dat klassieke muziek vervelend, saai, niet om aan te horen was. Mijn moeder zette de radio op de klassieke zender, luisterde naar de Matthaus Passion van Bach en was zichtbaar ontroerd. Later zijn we een paar keer naar de uitvoering van de Matthaus gegaan in de kerk van Appingedam, we hebben samen geluisterd, ik heb naar mijn ouders gekeken, ik voelde hun geloof. Mijn moeder heeft het zaadje van de klassiek muziek in mij geplant, een beetje water gegeven en nu luister ik er veel naar, het plantje groeit, wordt groter , ik moet het elke dag water geven, soms vergeet ik het, draai andere muziek, maar dat maakt niet uit. In mijn tuin groeit ook van alles naast en door elkaar, met muziek kan dat ook heel goed. Naar alles luisteren, neem er de tijd voor, niet te snel opgeven, doorzetten of het jazz, klassiek, blues, afrikaans, pop, disco, nederlands talig of weet ik het wat is, alle muziek die met het hart is gemaakt is mooi. Ik draai het allemaal, soms heb ik er even genoeg van, hoe dat komt daar moet ik nog over nadenken. Ondertussen luister ik naar het Weihnachts oratorium van Bach, op plaat uiteraard, 6 kanten en maak ik stamppot rode kool met rozijnen, appeltjes en hachee naar grootmoedersrecept en geniet er van.
Veel platen.
Ik heb veel, heel veel platen, soms weet ik niet wat ik ermee moet. Ik begin altijd met een plaat op te zetten, draaien en luisteren, eerste stap. Vind ik het niks dan gaat de plaat aan de kant, maar die krijgt later altijd een tweede kans en daarna weet ik het soms nog niet, platen wegdoen doe ik niet, de hoes kan ook nog mooi zijn. Bijna een grapje gemaakt over Hoes, burgemeester , beetje flauw, dus maar niet, iedereen begrijpt het. Een enorme voorraad 78 toeren platen, die ik nog moet schoonmaken met water en het goedkoopste schoonmaakmiddel van de aldi of lidl volgens een kenner, deze winter ga ik er mee beginnen en draaien, zo mooi, zo snel is een plaat afgelopen. Ik vond een opera van ???? wie weet ik niet meer, genoeg voor 1 cd, maar het waren 17 platen, die ik om de 5 minuten moest verwisselen, geen tijd om te luisteren en de kwaliteit is slecht, krassen, ruis, maar mooi om te doen. En nog veel platen meer om te ontdekken.
Pa.
Even voetbal gekeken, nooit meer zo als toen ik het met mijn vader keek, we waren het eens en heel vaak niet, mopperen op de scheidsrechter, de spelers, op elkaar tussen de zinnen door, maar dat begreep ik pas later en de liefde tussen ons kwam ook pas heel laat, toen ik vijftig werd gaf je me een kus, onverwachts.