De kerkklok luidt.
Ik ben in slaap gevallen toen Youp op de televisie was en heb de tv uitgezet denk ik, want toen ik door het vuurwerk wakker werd was het donker. De hond ligt te slapen naast de bank. Nu is het twee uur de kerk klok houdt er mee op precies op tijd. De rust keert terug, buiten en in mijn hoofd, een nieuw jaar, wat zal het brengen?
Een schitterend jaar met een rafelig einde.
Een jaar waarvan je aan het begin hoopt dat het eindeloos zal duren, maar het gaat net zo snel voorbij als andere jaren. Vergelijk het met een reis van zes weken, aan het begin heb je een zee van tijd, maar naarmate het einde van de reis inzicht komt lijken de dagen steeds sneller te gaan en ben je al weer thuis voor je het weet, beetje overdreven misschien, maar zo voelt het. Een jaar met een grote verrassing, een opgeknapt huis (en tuin) met zonnepanelen, nogmaals iedereen bedankt, goed geregeld Jelmer. Een oude vw camper bus die prachtig gespoten is en weer straalt als nooit te voren. Het jaar leek niet stuk te kunnen, maar in de laatste weken begon er van alles los te gaan tussen mensen wat vast en samen had moeten blijven, een rafelig einde. Hoeveel invloed had ik op de gang van zaken, ik weet het niet precies, soms zie ik achteraf duidelijker en scherper hoe het zat, terwijl ik er op het moment zelf blind voor was. Een nieuw jaar kan ik vol goede moed en verwachtingen beginnen met een schone lei, veel goede voornemens of wensen heb ik nog niet, behalve dan het huis opknappen, ze komen vast nog wel. Iedereen een gezegend nieuwjaar gewenst.
Kringloop winkel.
Als ik boodschappen ga doen, dan rijd ik daarna soms naar een kringloop winkel. Vroeger, dat klinkt lang geleden, kwam ik er vaak want er stonden bakken vol met platen en weinig mensen keken er naar. 50 cent per stuk, ik liep met stapels naar mijn auto, langzamerhand veranderde het aanbod, de "goede" platen zag ik niet meer, bleef over; James Last, BZN, Nana Mouskouri, niks mis mee, maar niet mijn smaak, tot ik vanmiddag de plaat van John Mayall - Blues Giant zag staan voor vijf euro, een donderslag op de dag voor oudjaar, ik schrok ervan. Het zijn twee platen in een kartonnen doos met inlegvel, waarop de nummers, muzikanten en een verhaaltje. Joop had die lp box en we draaiden de plaat in de Kelder, de schoolbar van het Wessel Gansfort College, toen nog aan de Grote Rozenstraat. We beheerden de Kelder, een stuk van de fietsenstalling onder het gymlokaal, twee jaar, tijdens ons vierde en vijfde jaar van de Havo samen met Tineke en John. Elke schooldag stonden we in de pauze koffie, chocolademelk, frisdrank, gevulde koeken en dat soort dingen te verkopen. Van de winst kochten we een nieuwe muziekinstallatie en platen, maar eerst draaiden we onze eigen platen. Op vrijdagavond waren we ook open van 19.00 tot 23.00 uur, 's middags maakten we het grote koffiezet apparaat schoon en vulden het met wijn, cola-vieux of een andere sterke mix, stiekem, want er mocht geen sterke drank of bier verkocht worden, het scheelde ons enorm in de inkomsten. Ook tijdens optredens van bands als Livin' Blues, Solution, enz. mocht er geen bier verkocht worden, zodat iedereen in de pauze naar het cafe op de hoek rende, drank werd toen nog aan alle leeftijden verkocht, behalve op onze school. Ik heb jaren naar deze plaat gezocht en nu luister ik er naar, ondertussen bak ik oliebollen volgens een recept met bier, altijd goed.
Alleen.
Ik heb vaak gehoord van anderen dat ik goed alleen kan zijn, zo voel ik me soms "alleen", het is geen ziekte, maar een gemoeds toestand. Alleen zijn is het missen van een ander, die er wel is, maar nu even niet of altijd niet, dat is de vraag waarop ik het antwoord niet weet. Of is alleen zijn een bewuste keuze van het niet kiezen voor een ander, maar alleen voor jezelf? Op dit moment is mijn alleen zijn een zegen, ik kan doen wat ik wil, gaan slapen bij nacht en ontij, muziek draaien die ik wil, hoe hard ik het wil, het huis is stil en klaagt niet over zijn bewoner, maar het onderhoud laat te wensen over. 2015 wordt het jaar van de renovatie, achterstallig onderhoud wordt weggewerkt, andere kleuren misschien en veel hout. Ik heb zin om te beginnen, morgen is een nieuwe dag, wie weet wat er gaat gebeuren?
Oliebollen.
Ik vond een bestellijst voor oliebollen in de brievenbus, elk jaar is er een oliebollenactie in het dorp. Een grote groep mensen bakken in het dorpshuis oliebollen voor het goede doel. Vroeger bakte mijn moeder oliebollen en dan mocht de keukendeur niet open, zo bleef de baklucht binnen. Mijn moeder is er al een tijd geleden mee gestopt, teveel werk en wij kunnen wel oliebollen mee nemen, dat vroeg ze met de kerst aan mij. Toen dacht ik vanavond, ik kan ze dit jaar wel zelf bakken, zo moeilijk lijkt me het niet en de frituurpan met olie staat nog buiten op de tafel. Een leuke bezigheid voor de oudejaars middag en dit is ook voor het goede doel, want ik neem ze de volgende mee naar mijn moeder waar de familie zich verzameld op nieuwjaarsdag.
BMW rijder.
Ik moet naar Berlijn in 2015 volgens een mail, er is iets te doen waar ik geen belangstelling voor heb, het gaat ook wel door zonder mij. BMW is een merk voor motoren en auto's, niet heel bijzonder, maar wel betrouwbaar. 35 jaar geleden kocht ik een nieuwe bmw motor, r80/7 voor 8000 gulden en ik ruilde de oude 600 cc. in, achteraf stom, maar het scheelde nogal in de prijs. Dit jaar reed ik op deze motor naar de noordkaap en via finland, estland, letland, litouwen, polen en duitsland terug, af en toe wat olie erbij, geen probleem, dank je tjibbe. Volgend jaar een eerste wereld oorlog reis, laten we het maar doen jongens! Met de camper naar weet ik veel, nog geen plannen, behalve duitsland. Derde kerstdag, wie bedenkt het. Mijn hoofd is bij mijn zoon, die zijn weg zoekt in het leven en het nu even alleen wil doen. Als vader vindt ik dat wel moeilijk, maar ik ben ook een eigen gereide zoon geweest, die het alleen wilde doen. Mijn vader liet me gaan, het was moeilijk voor hem, hij wist niet wat hij moest doen, ik voel hetzelfde, onmacht, maar een grote liefde voor mijn zoon.
Verdrietige dingen.
Verdrietige dingen horen bij het leven net als de mooie, vrolijke, gelukkige dingen, maar soms kan het net te veel zijn om er helder over na te kunnen denken en ben ik blij dat ik iets om handen heb, het verzet de zinnen. Verdriet is iets persoonlijk, je kan het niet van iemand overnemen, hoogstens kan je het verdriet delen door er over te vertellen of te luisteren naar het verhaal er achter. Verdriet is niet iets waar ik beter mee om kan gaan naarmate ik ouder word, ik heb wel geleerd er anders mee om te gaan. In plaats van het ver weg te stoppen op een plek waar niemand het kan zien, probeer ik er nu opener over te zijn, het blijft moeilijk. En dan zijn er nog de verdrietige dingen die je geliefden overkomen, hoe ga ik daar mee om? Ik wacht af tot het verdriet gedeeld en verteld kan worden, soms heeft het tijd nodig om er woorden voor te vinden of moed om het te durven delen. En het kan ook nog zo zijn dat verdrietige dingen voor ander niet zo verdrietig zijn als ik denk dat ze zijn in mijn beleving . Soms is het leven een groot raadsel voor me en dat wil ik het liefst zo houden.
Modder/blubber.
Ik laat de hond uit in het donker, 's morgens vroeg 's en 's avonds laat, we lopen over het ruiterpad achter het huis, een pad langs de sloot en de provinciale weg van Siddeburen loopt het naar Schildwolde, Slochteren en nog verder, maar nu na al die regen is het een modderpad, elk jaar is dat het geval. 's Morgens in alle vroegte de pony naar de wei brengen over dat modderpad, dan nog een stukje door de blubber, dan staat ze in de wei, wel iets te eten mee natuurlijk, anders is het niet goed en hinnikt ze iedereen wakker. Gisteren trok ze me mee, een van mijn klompen bleef steken in de modder, verder ging het op een klomp en een kousevoet, vanmorgen maar laarzen aangetrokken. Vaak als ik door die blubber loop moet ik denken aan films van Jos Stelling over het nederland van vroeger, Mariken van Nieumeghen, Elckerlyck, de Vliegende Hollander; mensen lopen blootsvoets door de modder, het regent, onderdak vinden ze in een schamel hutje of helemaal niet. Onderdak vinden in een stal is al heel wat in deze kerstdagen, daar begon het verhaal mee over Jozef en Maria die terug moesten naar Bethlehem, waar hun voorouder, David, vandaan kwam. Het volk moest geteld worden, het zijn nog geen vluchtelingen, dat werden ze later wel. De drie koningen kwamen de weg vragen aan koning Herodes, die zich bedreigd voelde door de geboorte van de Messias, de koning der Joden. Om zijn positie veilig te stellen besloot hij dat alle kinderen van twee jaar en jonger in Bethlehem gedood moesten worden en zo gebeurde het. Hij is nooit aangeklaagd in Den Haag, toen kwam je er nog mee weg. Een engel waarschuwde Jozef en Maria, ze vluchten naar Egypte, waar ze nu niet veilig geweest zouden zijn, maar waar wel in het midden oosten of in de rest van de wereld, vluchtlingen worden met nek aangekeken, als er al naar ze gekeken wordt. Wij vieren kerst, vrede op aarde, dat vergeten we soms en te vaak. We hebben het goed, te goed, beseffen we dat wel of vinden we dat een vanzelsprekendheid, waar we niet meer over na denken, het is gewoon zo. Ik glibber over het modderpad op mijn klompen, haal nog wat hout voor de kachel, het is lekker warm binnen, straks in een bed met een deken van dons. Ik werk op de kerstdagen, maar als ik er over nadenk is dat niet zo erg.