Haast.
Het is een drukte van belang 's morgens, voordat ik de hond uitlaat in het donker zie ik al rijen auto's voorbij komen, loop ik later buiten dan ben ik getuige van soms roekeloze inhaal acties, wie doen zoiets? ik rijd over binnenweggetjes naar mijn werk, net breed genoeg voor twee auto's, maar eigenlijk niet geschikt om in te halen, toch zie ik vaak twee koplampen dichterbij komen waarin ik de irritatie van de chauffeur voel, aan de kant met die oude bak (net gespoten dus het roest ervoor kan ik weglaten). Ik rijd keurig zestig maar ga toch zover aan de kant als mogelijk is, ik heb geen zin om in de modder van de berm terecht komen, om de koplampen de ruimte te geven in te halen. Zo gaat het bijna elke morgen. Vanmorgen kwam ik in een rij auto's terecht, 5 of 6, die achter een heel langzaam iemand reden, ik zag de irritatie, de eerste auto ging er vlak achter rijden, af en toe seinend met het grote licht, twee auto's reden op de linker weghelft om in te halen, maar konden er niet langs, want de voorste auto reed langzaam midden op de weg, langzaam is een kilometer of 50, waar je 60 mag. Ik reed achter aan op mijn dooie gemak, bekend met het fenomeen haastige rijders. Ik vroeg me af waarom mensen 's morgens zo vaak haast hebben, le laat uit bed - snel naar het werk, geen zin - toch maar gegaan op het laatste moment, opgehouden door een stoplicht, brug of een langzame rijder of nog iets anders. Ik zie mensen vol frustratie en boosheid in hun auto zitten, als ze mij voorbij zijn geven ze vol gas om verder op te moeten remmen voor een bocht. We reden achter elkaar aan door een dorpje, 30 km., maar het ging nog langzamer, nog meer ergernis en zelfs getoeter, leuk als je ligt uit te slapen. Eindelijk een afslag waar vier auto's de snelweg op schoten, twee bleven achter de langzame wagen rijden, die naar links afsloeg, de auto erachter toeterde onbehoorlijk hard en lang. In de voorste zat een oudere vrouw in die het stuur krampachtig vasthield op weg naar haar werk, ik weet het niet, wel dat er weinig begrip is voor mensen die door wat voor omstandigheden langzaam rijden of zich aan de vastgestelde snelheid houden. Ze willen ook op hun plaats van bestemming komen net als ik. Ik neem de tijd, rijd over de kleine weggetjes, trek me niets aan wat het gehaast van anderen, ga hoogstens ietsjes aan de kant, het is niet mijn schuld als iemand te laat op zijn werk of waar dan ook aan komt. Er vliegen ganzen over, de zon komt op, er staan een paar reeën, een buizerd vliegt net weg, er is zo veel te zien onderweg anders dan de achterlichten van mijn voorganger.
Verplichtingen.
Verplichtingen zijn dingen die gedaan moeten worden elke dag weer, er zijn veel verplichtingen of ik het prettig vind of niet, het moet gebeuren. Stel nou eens dat alles vrijblijvend, tot niets verplicht, zou zijn, is het leven dan gemakkelijker, eenvoudiger of is dat een illusie van mij? Verplichtingen klinken vervelend, ik moet iets doen ook al heb ik er geen zin, dat valt niet altijd mee, maar het geeft wel regelmaat en zorgt voor discipline, niet mijn sterkste kant. Meestal is het niet zo erg om met de hond te wandelen, de pony buiten te zetten, te werken, te koken, het huis schoon te maken en dat soort dingen te doen en als ik er een keer geen zin in heb, pak ik een boek, lezen kan ook een verplichting worden, maar dan leg ik het boek weg en ga ik iets nuttigs doen. Vrijblijvendheid als verplichting, dat werkt niet.
Kajaani.
Ik kreeg een berichtje van dochter Julia, dat ze haar buitenland studie misschien/waarschijnlijk gaat volgen in Kajaani Finland, eigenlijk tweede keuze, ze wil liever naar Oostenrijk. Ik hoor het wel wanneer het definitief is. We reden Kajaani binnen in de plensende regen, stoplichten, we waren de weg kwijt en stopten langs de kant, we moesten terug, gedraaid en we komen op een groot parkeerterrein met winkels, we schuilen bij de Lidl, bekend en warm tot het droog wordt. Als we op zoek gaan naar een camping, die hier volgens de kaart moet zijn, rijden we verkeerd en slaan af naar een klein weggetje, draaien en op de snelweg vinden we de plek waar de camping moet zijn, een benzine station met winkels, hotels en dat soort gedoe. We gaan maar eens vragen en uiteindelijk blijkt dat de plaats waar de camping was nu een golf terrein is. Wel veel gras, maar we mogen er niet onze tent opzetten. We zijn moe, rijden door naar Vuokatti, waar we een camping vinden bij een vacantie verblijf van een kerk, ze vinden het vreemd dat we willen camperen, maar we krijgen een plek bij het water naast een vuurhut. In de kerkzaal mogen we voetbal kijken en een heel lieve dame zet koffie voor ons en ze heeft er broodjes bij. Kajaani is nog zo gek niet, Julia, mooie omgeving, aardige mensen, als je er heen gaat dan kom ik zeker op bezoek, motor of camper, zomer of winter.
Hot Rats (vervolg).
Hot Rats is een plaat van Frank Zappa, we draaiden meestal de eerste kant met het nummer Willie the Pimp, zang van Captain Beefheart (Don van Vliet) als we terugkwamen van het uitgaan, de Kleine Beurs of het PVV in Lisse. We bakten eieren in de kantine van de kassen van Gebroeders van Zanten en zaten op een bank voor de bar waar door de week het personeel koffie of thee haalde in de pauze's, koffiejuffrouw Coby. PVV betekent nu iets anders, het is een politieke partij zonder idealen, veel geschreeuw en weinig wol, haat en verdeeldheid zaaien ze, maar ze oogsten veel kiezers stemmen, we leven in een democratie, dus ik kan er weinig tegen in brengen anders dan mijn verhalen. In de eerste jaren dat ik in de bloembollen werkte gingen we naar café Turkenburg, vlakbij over het spoor. Een cafe waar het bier goedkoop was, halve liters, het menu bestond uit patat met kroketten of een uitsmijter, een biljarters cafe, waar wedstrijden werden gespeeld onder het bewonderende oog van ons, langharig werkend tuig. Toen ik wat mobieler werd met een fiets, meer mensen, vooral buitenlanders, leerde kennen, kwam er een nieuw café bij, de Kleine Beurs met barman Chris, eigenaar Hein, later namen Fons en Netty de honeurs waar. Van daaruit gingen we verder, PVV in Lisse, soms met Henk, de taxichaffeur naar Haarlem of Amsterdam. Vaak liepen of fietsten we naar het PVV, Petit Village Veenenburg en we zagen wel hoe we weer terug kwamen. Een oude villa verbouwd tot een soort disco met verschillende bars, waar gedanst werd op goede muziek met een paar dj's die er weinig verstand van hadden , meer het populaire genre draaiden, wilde je een goed nummer horen, dan moest je er eindeloos naar vragen. En er was een uitsmijter, die rijk werd van alle guldens die hem bij het weggaan werden toegestopt, verder deed hij niet zoveel. Dan was er Zomerzorg waar Frans achter de bar stond, na een basketball wedstrijd in Treslong gingen we daar vaak een biertje drinken, ze hadden heerlijke sateh en de rekening was minimaal, Frans woonde bij ons in de straat, ook op een woonboot, dat schept een band. Over Frans en zijn broers kan ik nog veel verhalen vertellen. Ik moet nodig weer eens naar Hillegom, rondlopen op plaatsen met een herinnering, er is nog zoveel over te vertellen.
Hot rats.
Soms komen de herinneringen zo snel dat ik geen tijd heb om ze op te schrijven ,maar dat komt wel, morgen is een nieuwe dag.
Geluk.
Geluk, gelukkig, voorspoed, door het lot begunstigd, zo voel ik me eigenlijk altijd wel, maar het is niet iets dat ik aan iedereen laat zien, gelukkkig ben ik met mezelf 's nachts als het donker is, muziek kiest mijn stemming en ik luister, het wordt laat, het maakt niet uit. De dag van morgen is ver weg, met slapen verlies ik tijd, dromen zijn bedrog of houd ik mezelf voor de gek? Ben ik bang voor mijn dromen, ik drink ze weg voordat ze komen, ik wil ze niet zien, maar ik droom ze toch, het geeft niet. Geluk is zo eenvoudig, het zijn jij en ik, alleen en samen op de wereld.
Een beetje winter.
Het was vanmorgen mistig en koud, een prachtig gezicht als de rijp alles wit kleurt. Een beetjewinter, maar van korte duur. Wat is het toch een luxe om in een warm huis thuis te komen, ik geniet er elke keer weer van, ook van de houtkachel voor extra warmte. Een vrij weekeinde is ook wel een prettig vooruitzicht, rustig aan.
De foto op de Noordkaap.
Een nieuwe foto staat boven de verhalen, Joop en ik voor het monument op de Noordkaap, het doel van onze reis van vorig jaar of was het doel een aanleiding om de reis te maken? We zijn er geweest, samen en het was een onvergetelijk avontuur. Kijk je naar de achtergrond dan zie je mist, lucht en verder niets, bij de Noordkaap houdt de wereld op, gelukkig zijn we terug gekomen, in elke zin van het woord.