Een doos met vijf Lp's.

Stormweer op komst, ik probeer het de hele dag te ontwijken door allerlei nutteloze dingen te gaan doen, niet helemaal waar, ik zorg voor de poezen van Carien en Jelmer. Een slot op de schuur, het katteluikje maak ik morgen in de achterdeur, uitstelgedrag van de eerste orde, ik stofzuig het huis, dweil de vloeren, maak de wc's schoon en nog steeds is het weer heel mooi, pas tegen vijven wordt het wat onrustiger buiten, buienradar bepaalt mijn werkzaamheden, eerlijk gezegd is het anders, misschien gemakzucht, ik zie dat het slecht weer wordt en alle buiten activiteiten worden op de lange baan geschoven, ik kan iets anders gaan doen. Ik lees de krant, bak een heerlijk foccacia brood. De vloer wordt gedweild, wc's schoon, was in de machine, de vaatwasser uitpakken, allemaal zaken die ik zo lang uitstel tot het niet langer kan. Dan ga ik zitten, luister klassieke platen, lees tot het me gaat vervelen, ik pak de doos met vijf platen van Bruce, live 1975-85, lees de teksten mee in het boek dat bij de platen hoort, ik stop pas bij het laatste nummer, Jersey Girl. Heerlijk om zo een zomerstorm door te komen, maar ik moet nog wel even naar buiten om de hond uit te laten en het paard lust nog wel wat hooi, een wortel, zal ik mijn schoen zetten vanavond en er zelf iets in doen? De Goed-Heilig Man viert vacantie en heeft geen tijd om aan kinderen of cadeaus te denken, bekijk het maar in de zomer, laat staan dat Hij aan mij denkt, de sinterklaas cao is heel duidelijk, Hij werkt van eind november tot zes december, daarna neemt de Sint zijn ouderen dagen op, het is een wonder dat Hij nog langs komt, het staat niet meer in zijn contract, maar gelukkig heeft Hij nog plezier in zijn werk, daar kunnen we een voorbeeld aan nemen. Als ik Sinterklaas was dan vroeg ik een mooi cadeau met een strik erom, een Royal Enfield 500 en raadpleegde ik Jolle over de route die ik zou moeten volgen. Gezien mijn leeftijd geen weken weg, een leuke alternatieve rit en een andere bijkomstigheid, de Pieten kunnen niet zo lang zonder mij. Bruce speelt door als nooit tevoren, zijn band volgt hem in alles, the Big Man speelt de longen uit zijn lijf. Ik weet het, niet achterom kijken toen alles beter was, de bands nog uren speelden, het wordt anders.

Op reis in een bus.

Arne, Arjen en Jelmer zijn vanmiddag vertrokken naar Zuid Frankrijk in een bestelbus waarin ze bedden hebben gemaakt, een bank voor twee in plaats van een stoel, zodat ze samen voorin kunnen zitten, kortom een bus van alle luxe voorzien, maar ook wel weer heel eenvoudig. Een maand weg door Europa, een survival week, op bezoek bij familie in Italie en verder naar Kroatie, het leven is mooi onderweg. Ik heb geen berichten gehoord over een dagelijks weblog, dus dat moet ik dan maar een beetje bij houden, verhalen uit de tweede hand, niet minder mooi. Reizen is een voorrecht, de wereld ontdekken in de goede zin van het woord, je vleugels uitslaan en uitvliegen naar onbestemde gebieden, waar je nog nooit bent geweest, je bent er nooit te oud voor. De wereld ontdekken in de slechte zin van het woord, je bent op de vlucht voor geweld, honger, onderdrukking, onrecht op welke manier dan ook en je hoopt op een leven in een andere, betere wereld, je slaat je vleugels uit, maar uitvliegen is er niet bij, je word gekortwiekt, al je plannen gaan in rook op, de wereld keert zich tegen je. Je blijft optimistisch tegen ons beter weten in, je hebt geen andere keuze, terug gaan is geen optie, tenzij de wereld daar veranderd en het paradijs iets dichterbij komt, maar je bent tevreden met een leven in vrede en harmonie zonder geweld, honger, uitbuiting, ziekte, vervolging, weet ik veel wat nog meer. Op reis gaan betekent voor jou op weg gaan naar een onbekende toekomst vol onzekerheid, misschien red je het, ik hoop het.

De tegenstelling is groot, maar we mogen genieten van de mogelijkheden die we hebben zonder terughoudendheid, zonder zorgen, reizen is zo mooi, geniet er van met volle teugen jongens, dan sta ik af en toe even stil bij de andere kant van het verhaal dat leven heet.

Wespen.

De serre moet geschilderd worden, groot onderhoud, verrotte stukken worden vervangen, ik pak het nu goed aan, zodat het in de komende jaren alleen een zaak van bijhouden is. In de tuin naast de serre zag ik veel wespen, vervelend als ze steeds om je heen zoemen, irritant, ik ontdekte een wespennest vlak bij de plek waar ik aan het werken was, een gat in de grond. Gelijk de gemeente gebeld, ongedierte bestrijding, ze nemen contact met u op meneer, afwachten, het is niet prettig werken met zoveel wespen om me heen. Vandaag belde de man van de gemeente,ik kom zo langs, heel fijn. Ik ging nog eens kijken waar het wespennest was en ontdekte een tweede nest iets verder op, ook een gat in de grond. De man van de gemeente vroeg gelijk of ik wist wat het kostte en dat dit het laatste jaar is dat de gemeente hier voor zorg draagt, het wordt te duur bezuinigingen, dat soort dingen, een gesprek van een half uur, ik ben eigen baas, voordat hij zijn pak aantrok en de wespen te lijf ging, vijf minuten werk. Volgend jaar kan ik het beter zelf doen, een spuitbus kopen bij de welkoop en die leegspuiten in het nest, goedkoper en net zo effectief, ik weet het nog niet. Wel dat ik nog niet verder kon met de serre, verdwaalde en verdwaasde wespen vlogen rond in paniek, hun huis was vernield, ze konden er niet meer in, het leek me beter om me even uit de voeten te maken tot de rust is terug gekeerd.

Gras maaien.

Vandaag is het een tussendag, een dag tussen iets doen en niets doen, de wekker leeft zijn eigen leven, tikt rustig verder zonder vroeg op te hoeven om mij wakker te maken, ik laat de wekker uitslapen en pas me aan, dat is heel gemakkelijk. Boodschappen doen, schroeven, constructielijm, menie, lijm om mijn lekke band te plakken, ik kan alles kopen, ook in de supermarkt. Het leven is goed in Hellum, er is geen zichtbare armoede, de huizen zijn goed onderhouden, ik doe mijn best om me ook daarin aan te passen, de auto's zijn gewassen zonder deuken, de mensen lopen goed gekleed rond, soms mag het iets vrolijker, maar dat is persoonlijk. De serre is een ander verhaal, een hele hoek verrot, een houten huis heeft veel onderhoud nodig, dat was ik de afgelopen jaten vergeten, druk met andere dingen en als je binnen zit zie je de buitenkant niet. Nu wel, het herstel kost een paar dagen, ik weet al hoe het moet worden, het wordt mooier dan het was, maar ook dat is persoonlijk, meestal is het meer werk dan vooraf ingeschat, nu waarschijnlijk ook, morgen is het een nieuwe dag, dan begin ik vol goede moed en zie wel waar het schip strandt.

Vandaag heb ik het gras gemaaid, makkelijk met zo'n mooie machine, vroeger deed ik met de bosmaaier, toen was ik bijna een hele dag bezig, eerst maaien daarna het gras bij elkaar harken en tenslotte het gras in de kruiwagen naar de geitjes of de pony brengen. Nu is het een uurtje werk, bak legen en verder gaan, gemak dient de mens en ik krijg geen blaren meer op mijn handen door het harken.

Carpe Diem.

Er gebeurt niets.

Uitslapen, krant lezen met koffie, veel koffie, verder gebeurt er niets. De zon komt op, de wereld draait door, wat een rust zonder dat programma, ik loop met de hond en dat is het voor vandaag. Ik begin met de serre, een verrotte hoek met ook nog eens een mierennest, ik sloop het slechte stuk eraf en hoe het verder moet weet ik ook al, maar ik vertel het niet, jullie zien het wel.

Weekje vrij.

Een kort berichtje vandaag, ik ben nu een weekje vrij, thuis, net hoe je het wilt noemen, alles kan, niets hoeft. Niet helemaal waar, de serre opknappen en schilderen staat op het programma. Nu een avondje niets, een film misschien of muziek van disco naar klassiek, zappa, op goed geluk en morgen uitslapen.

Nat en koud.

Ik kan nog even buiten zitten, wel een trui aan, want het was natte koude dag, een nederlandse zomer met pieken en dalen in de temperatuur. In de verte wordt het weer donker, ik hoor gerommel, de hond kruipt weg om het niet te horen, ze trilt over haar hele lijf, maar het valt mee. Gelukkig maar, het is heel vervelend als je bang voor iets bent waar je niets van begrijpt, het enige wat je wilt is zover mogelijk wegkruipen, maar dan nog verdwijnt de angst niet. Pas als het buiten stil is, het onweer uit de lucht is verdwenen, dan kom je te voorschijn en kan je weer rustig ademhalen. Het eten blijft staan tot het echt helemaal voorbij is, je weet maar nooit, misschien komt het terug, maar dat kan de hond niet bedenken of bekijken op buienradar. Het is natuurlijk heel gemakkelijk dat je van te voren kan bekijken wat voor weer het wordt, wel of geen motorbroek aan, nog even wachten met wandelen tot de bui voorbij is, maar het leven wordt steeds voorspelbaarder, het avontuur is ver weg door alle gemakken van het moderne leven. Een ander apparaat dat het avontuur laat verdwijnen is de tom-tom, verkeerd rijden is er niet meer bij, laat staan verdwalen, de route gaat rechtstreeks naar de bestemming zonder omwegen. Met een kaart op schoot was ook niet alles, het heeft voor veel ruzie's onderweg gezorgd als de route niet goed werd gelezen, maar je kwam soms op plaatsen of wegen waar je anders nooit geweest was en die je nooit meer vergeet. Misschien komt het omdat ik een oude motor en een bijna even oude vw camper heb, het gaat nooit hard, ik mijd de snelwegen zoveel mogelijk, ik heb alle tijd en ik rijd eigenlijk nooit verkeerd, naar de bestemming lopen meerdere wegen, zo makkelijk is het. Dat heb ik wel moeten leren, vroeger was ik ook zo'n rusteloze reiziger, die zo snel mogelijk naar de bestemming wilde, geen tijd voor een koffiepauze, laat staan voor een omweg. Al snel veranderde dat, door verkeerd te rijden veranderde de bestemming, op reis gaan zonder vooraf te weten waar je heen gaat, je ziet wel waar je uitkomt, door een file gaat de route naar het zuiden in plaats van het oosten, er is geen plan, alleen maar een weg waarover je rijd, misschien is dat de bedoeling van reizen, ontdekken wat er achter de gebaande wegen ligt. Het is voor iedereen weer anders, mijn avontuur kan voor een ander een saaie belevenis zijn, luxe en comfort worden ook heel verschillend beleeft, een goed luchtbed en een hele warme slaapzak in een tent doen mij een goed bed in een hotel vergeten, maar iemand anders doet geen oog dicht. Gelukkig zijn we zo verschillend dan blijft er overal genoeg ruimte voor iedereen, alhoewel op een mooie dag de stranden overbevolkt zijn en de bossen bijna leeg, voor mij is de keuze dan snel gemaakt of ik blijf thuis, leg mijn handdoek op het gras en droom van de zee.

Oranje havikskruid.

Er groeien allerlei bloemen in de tuin, uit een zakje en wild, maar hoe heten ze? Het valt niet altijd mee om ze te vinden in het plantenboekje, determineren kan ook, vroeger had je een flora, nu een site, makkelijker. Oranje havikskruid groeit langs de sloot en overal in mijn tuin, ik probeer er om heen te maaien, maar dat valt niet altijd mee. De tuin is een bloemenzee, waartussen groente groeit, prachtig, maar wel veel werk, af en toe. Als de zon schijnt kun je er heerlijk zitten lezen of zo maar voor je uit zitten staren.