Vuurtje buiten.

Er gaat niets boven een vuurtje buiten,in een kampvuurkuil of in een ton, het is iets dat je meekrijgt met je opvoeding. Bij kamperen hoorde een kampvuur, mijn vader was hopman, later oubaas bij de padvinderij, de groep heette de Rangers, een afsplitsing van de Woudlopers, we gingen van jongsaf mee met de zomerkampen, primitief kamperen, koken op een houtvuur, slapen in een grote legertent, een dunne slaapzak als het koud was trok je wat kleren aan om het warm te krijgen. Mijn vader zei dat het het beste was om zo weinig mogelijk aan te hebben in de slaapzak, het lichaam moest zijn best doen om warm te worden, theorie, na een verkleumde nacht wist je wel beter en de volgende nacht sliep je heerlijk warm met kleren en sokken aan. Het hoogtepunt van het kamp was het kampvuur, het liefst elke avond als het weer het toestond, hout was er meestal genoeg, helemaal in duitsland, waar we, mijn ouders wel veertig jaar gekampeerd hebben op nagenoeg de zelfde plek, in een straal van vijf kilometer en overal mochten we een vuurtje maken, behalve als het extreem droog was. Nu zit ik in de tuin bij een oude verroeste ton, waarin ik oud hout verbrand, het is bijna windstil, de buren hebben geen last van de rook. Het knapt en knettert, rook, het wil nog niet echt branden, te nat, hoewel het hout kurkdroog is, geen peut, dat mocht niet van mijn vader en het vuur, pyramide, moest je met 1 lucifer aansteken zonder krant of karton. Bij het kampvuur werden verhalen verteld, het liefst griezelig of om te lachen, kampvuurliedjes werden gezongen en het werd laat, spannend als je in het donker terug moest lopen naar je tent, met de geur van rook in je kleren en haar ging je slapen, de volgende dag rook je het nog.

Reizigers en avonturen.

Vanavond een tweede verhaaltje van de reizigers in de bus, Arne, Arjen en Jelmer:

Hoi pap,

Weer een update van onze survivalweek tot nu toe. We zijn zondag gaan kajakken, eerst in de ochtend les op rustig water en in de middag een mooie tocht gemaakt over de river l'orb. Kajakken is een hele andere tak van sport dan normaal kanoën, volledig afgesloten in de boot en er kan geen water in de boot komen, zeer wendbaar en bij op de kop in het water kan je zelf omdraaien vanuit een op de kop positie in het water, eskimo teren wordt dit genoemd. Wellicht leuk om een filmpje te bekijken hiervan op internet. Eind van de middag nog een rondje hardgelopen door de prachtige natuur. 's avonds heerlijk gegeten en er was een live bandje op de camping met covers van bekende nummers, maar in eigen style gezongen, erg leuk en gezellig! Maandag zijn we gaan bergbeklimmen. Hier in de buurt wordt veel geklommen en voornamelijk in gorges d'heric, een kloof hier vlakbij. Iedereen een rugzak mee met touwen, zekeringen en van alles erin. De klimplek is een uurtje wandelen en daarna heerlijk de rotswanden beklommen, spannend en geweldig tegelijk. Aan het eind van de middag hebben we een abzeil gedaan vanaf een bergwand van ca. 35 meter hoog, begeleid door Jesper en geweldig om te doen! Daarna heerlijk uitgerust en gezwommen in een beekje die door kloof loopt. Op de terugreis een biertje op het terras en daarna eten koken; Arne, Arjen en ik waren aan de buurt en we hebben pittige rode curry gemaakt, heerlijk! Dinsdagochtend een rustochtend. 's middags een hike naar de top van een berg, een mooi plateau waar we ook de nacht hebben doorgebracht. We sliepen in een tarp, een gespannen doek tussen 2 bomen. In de open natuur in onze slaapzak, leuk om te doen. Woensdag op tijd weer wakker en tijd voor de hike terug via de kloof "gorges d'heric", uiteraard een biertje op het terras op terugreis rond een uur of een. 's middags lekker op het strand van het meertje bij de camping gelegen en gezwommen (dat doen we elke dag om lekker af te koelen). 's avonds een bbq verzorgd door een aantal dames van de groep. Muziekje en drankje erbij, erg gezellig! 's nachts nog gezwommen in de rivier en toen op bed. Vandaag stond speleologie op het programma. Korte autorit naar de ingang van een grot. Klimmen en klauteren, mooi om te zien. Gaatjes waarvan je het niet voor mogelijk houd, dat paste met enig wikken en wegen toch nog om door te gaan. Vanmiddag hardgelopen met Jesper, hij ging iets verder en sneller bergopwaarts en samen weer terug gelopen (we lopen via een binnenroute naar de gorges d'heric en deze dan omhoog). Vanavond pannenkoeken, daarna de dagelijkse afwas, gezellige groepsactiviteit. Vanavond nog een paar biertjes en morgen staat canyoning op het programma incl. een sprong van 16 meter vanaf een rots het water in, spannend!

Liefs Jelmer

Slaap.

Ik luister naar muziek, het maakt niet uit wat, het is laat, slaap klopt op mijn deur, het is tijd, klaas vaak staat om de hoek met zijn zandkorrels, klaar om ze in mijjn ogen te strooien, maar ik zet nog een plaat op, slaap gaat voorbij aan mijn deur denk ik eigenwijs, maar morgenvroeg is het moeilijk opstaan. Zo was het altijd en nog steeds, ik leef op in de nacht, word wakker van het donker, pas als het licht wordt besef ik dat het tijd wordt om te gaan slapen, uit rusten kan altijd nog, maar klaas heeft zijn werk goed gedaan, mijn ogen worden zwaar van het zand, ik probeer wakker te blijven, de hond blaft tegen de maan, een egel kruipt voorzichtig weg, gisteravond werd ze weggeblaft in een droge sloot, stekels omhoog, wat een lafaard is die hond, ze durft niet te bijten in mijn stiekels, ik word doof van het geblaf. Poezen rennen de trap op en af, de muziek is afgelopen, tijd om bij klaas vaak op bezoek te gaan, hopelijk heeft hij een wekker, want het is morgen weer vroeg dag.

Groen.

Ik rijd terug naar huis en zie in de huiskamers groene rechthoeken op de muren, de gordijnen zijn meestal open, het voetbalseizoen is weer begonnen, Ajax speelt vanavond gelijk. Meer valt er niet te melden, het weer wordt beter en K3 zoekt K3, het belooft weer een prachtig televisie seizoen te worden, ik ga er veel van missen.

Buien.

Buien drijven over net als de stemmingen die mijn humeur en leven bepalen, het hoort er bij, net als opklaringen , de zon schijnt achter de wolken, na regen komt zonneschijn. Het is allemaal zo onbelangrijk als ik naar het journaal kijk, kind soldaten vertellen wat hun is opgedragen, propaganda, onverschrokken kijken kinderen in de camera, wapens in de handen. Kinderen vermoorden vijandelijke soldaten met een mes of geweer zonder met hun ogen te knipperen, zo lijkt het nu, maar de vraag is hoe het later met deze kinderen gaat of met hun kinderen.

Oorlog, kunnen we er niet mee stoppen om alle kinderen te beschermen tegen dit soort praktijken en om levenslange trauma's te voorkomen of verdienen we er te veel aan om het op te geven, we staan er bij en we kijken er naar. We moeten ons uitspreken tegen geweld, al het geweld tegen wie dan ook, waar dan ook, altijd. Voor de kinderen.

Onzinnige dingen.

Er zijn van die dagen die niet willen beginnen, met moeite kom ik mijn bed uit, kijk om me heen in verwondering waar ik ben, thuis, alles gaat op de automatische piloot, voor de dieren zorgen, de krant uit de bus halen, koffie zetten, maar ik ben er niet echt bij. Ik lees het nieuws, maar neem het niet in me op, het is een gewoonte daar wijk ik niet van af. Buiten is het al niet beter, regen, wind, ik loop als in een droom, ik word niet nat, niets raakt me, ik ben er niet. Verder gaan met de serre is geen optie, ik heb geen zin om in de regen te gaan werken, ik plof neer op de bank en pas me aan aan het weer, een beetje mistroostig staar ik voor me uit, de hond vindt het prima, geen lange wandelingen in de regen, ze zoekt een plekje bij mijn voeten en ligt heerlijk te slapen. Daarvoor vind ik het te vroeg, de muziek is afgelopen, begin van de middag, wat zal ik gaan doen? Op eens weet ik het, deurtjes maken voor een kast, niet dat het nodig is, maar om bezig te zijn, ik meet twee keer, dat zei mijn opa Venema die timmerman was en zaag de planken op maat, door de schaafmachine, lijmen en klaar, zo snel gaat het niet. Het is onzinnig denk ik, iets maken dat niet echt nodig is, maar daardoor ben ik wel weer in de wereld van het heden geland, het regent nog steeds, ik zit te lezen op de bank en vraag me af wie ik ben en denk na over de zin van het leven. De hond kijkt me verwonderd aan, ze heeft zin in eten, dat is ook belangrijk, daar moet ik voor zorgen, zo is het maar net. Ik zweef nog even boven mezelf, kijk neer op iemand die een dagje verdwaald is in zijn leven, maar ik moet ook eten en verder. De mais naast het huis is al bijna twee meter hoog, er is zaterdag veel omgewaaid, ik kijk aan tegen een groene muur, het kan slechter met andere muren in gedachten, ik ben vrij en daar geniet ik elke dag van, een voorrecht, ook al ben ik er soms even niet. Niemand die het merkt.

Poezie.

Ik keek vanavond naar de zomergast Aboutaleb, burgemeester van... en verwonderde me over de gedichten die hij paraat had, met tekst en uitleg voor het onwetende nederlandse volk. Welke nederlander kan een gedicht opzeggen van wie dan ook, het dichtstbij komen de gedichten van vader abraham en andre hazes, die iedereen mee kan zingen, maar dichters van vroeger en nu leven in vergetelheid, een klein publiek is hun deel. In de oosterse wereld is poezie een deel van het leven, ik verheerlijk het om de tegenstelling te vergroten, iedereen kent de mooiste gedichten uit het hoofd, ik kom niet verder dan een zinnetje Kloos; ik ben een God in het diepst van mijn gedachten, ik kan psalmen opzeggen, ik lees gedichten, vergeet ze gelijk weer, het is geen deel van onze opvoeding, van onze scholing. Trots zijn op onze dichters is er niet bij, woorden die ze schrijven worden vergeten bijna voordat ze geschreven zijn, het regent en wordt voorlopig niet droog, bedenk zelf een zin die daar op rijmt en noem je zelf dichter. Hoe anders in de oosterse wereld waar dichters en zangeressen zoals Oum Kalsoum op handen gedragen worden, vereerd als goden als ze optreden, te vergelijken met de beste zanger van nederland met nietszeggende teksten gezongen op een eiland waar het leven goed is, een zeepbel, maar we hebben het niet door, bedankt Aboutaleb voor de mooie gedichten en Vader Abraham.

Meereizen.

Meereizen, ik zoek het woord op in Koenen woordenboek, het bestaat niet, op de google vind ik het wel, vervoegd en al, ik hoef er niets meer voor te doen. Eigenlijk bedoel ik meereizen in gedachten, ik weet waar de jongens heen gaan, de plaats waar ze zijn kan ik op de kaart niet vinden, wel ongeveer, we zijn er ooit eens langs gereden op de motor in een ver verleden, dat zag ik op de kaart waarop we de route elke dag intekenden. Meereizen is nu zoveel makkelijker dan vroeger, ik stuurde een kaartje van de plek waar we waren, als ik er al aan dacht, de reis bestemming veranderde met het weer, contact met het thuisfront was er niet. Achteraf de vragen, maar jullie zouden toch daar naar toe, maar de weg ging een andere kant op, zo gaat het soms als je niet weet waar je heen gaat, met onbekende bestemming vertrokken. Tegenwoordig kunnen we elkaar overal vinden, met elkaar praten, skypen, mailen, sms-en is soms moeilijk, maar overal is een oplossing voor, het internet zit op elke telefoon en je bent overal bereikbaar. Meereizen is een vorm van belangstelling, hoe gaat het met je, mijn moeder stuurde me brieven, die ik soms weken later ontving, ik schreef terug, maar wat duurde het lang, er gaat niets boven een geschreven bericht, de mail is een brief zonder postzegel en komt gelijk aan, maar soms vond ik het ook wel heel prettig om even te verdwijnen in het niets. Ik zit buiten, de wind steekt op, het wordt donker, de hond is onrustig, het weer veranderd, het wordt kouder. Ik ga naar binnen, ik lees net dat de vloer wit gebeitst moet worden, een rode canapee op een perzisch tapijt, alles is mogelijk. Wij zijn dichtbij elkaar dankzij de moderne communicatie middelen, we volgen elkaar on line, tegen beter weten in, ik doe er ook aan mee, maar vandaag heb ik met mijn moeder gepraat, ik moest er even heen rijden, maar dat doe ik met plezier. Ondertussen hoost het van de regen, ik ga naar binnen, koken. Een berichtje van Jelmer:

Aankomst

Hoi pap! Alles gaat goed! We zijn gearriveerd in Tarassac. Het is hier heerlijk weer en de omgeving is schitterend! We waren vandaag om 20 voor 9 hier en hebben toen ons kamp geinstalleerd. De hele nacht hebben we gereden en zijn in Luxemburg nog een ruitenwisser verloren door de harde storm. Een nieuwe gekocht en gemonteerd en we konden weer verder. Vandaag was een uitrustdag, 30 graden en lekker luieren in de zon. Eind van de middag heb ik hardgelopen met Jesper, de broer van arne die alles organiseert. Het was heuvel op en heuvel af en ik liep helemaal op mijn maximum, maar wat is de omgeving mooi! Vanavond is de rest van de groep aangekomen en hebben we heerlijk samen gegeten en daarna nog wat biertjes gedronken en gezellig gekletst. Nu lekker slapen en morgen om 8 uur ontbijten en daarna kajakken. Liefs Jelmer