Kleur.

Kleur maakt de natuur mooi, van alle tinten groen in het voorjaar, de bonte bloemenpracht de hele zomer door naar de hersttinten toe, zelfs in de winter zie je nog kleur, minder maar het is er wel, het is niet alleen zwart-wit met alle gradaties grijs ertussen. Toch vind ik zwart tegen over wit, zwart op wit, een tekening of schets in oost indische inkt, een linoleum-of houtsnede, japanse en chinese calligrafie, prachtig. Ik kan er uren naar kijken of er aan werken tot het zwart in evenwicht is met het wit, meestal zie ik het wel, ik heb er geen weegschaal voor nodig, het is er of het is er niet.

Ontspannen & spoken.

Vandaag een ontspannen dag, thuis en op het werk. Jelmer kwam langs en vertelde over de reis in de bus, er zijn al plannen voor volgend jaar. Mijn broer Kees is jarig, een jaar voorbij, ook in verhaaltjes, zo gaat dat, even tijd om er bij stil te staan, dan gaat alles verder in je leven alsof je niet ouder bent geworden denk je dan. Ouder worden is niet zo erg, je moet er alleen niet te veel en te lang over nadenken, dat lukt me redelijk goed, maar soms word ik ploteling overvallen door het ouderdomsspook, die me de stuipen op het lijf jaagt, dan lach ik vriendelijk tegen hem in de spiegel en zie me zelf zoals ik ben, hij verdwijnt even snel als hij gekomen is. Ik weet het, spoken bestaan niet. 

Zorgen voor elkaar.

Ik kom terug van het werk op de motor, ik moet de bus eerst testen, want met dat geknal krijg ik het hele dorp tegen me, wat gebeurde er, het leek wel een aanslag zo hard waren de knallen, geschrokken buren kwamen verhaal halen, ik kon ze gerust stellen, kuren van een oude vw bus, meer niet. Verder gebeurde er vandaag niet zo veel, de jongens in de bus komen vannacht terug, het is alweer vier weken geleden dat ze vertrokken, de tijd vliegt voorbij, ze hebben het vast mooi gehad, de verhalen komen nog als ik ze weer zie en spreek. Machines werken tot laat op het land, koren wordt geoogst, hooibalen worden geperst, de eerste aardappelen worden gerooid, het leven op het land gaat altijd door. Het is vaak druk in ons leven, we blijven doorgaan, geen tijd om rond te kijken wat er gebeurd, misschien heeft iemand je nodig, we moeten goed voor elkaar zorgen.

Knal!

Ik reed vanmiddag terug van het werk, toen ik de straat in draaide een knal, de bocht om en nog een enorme knal, het is een oude vw t3 camper, rijdt goed na de apk keuring/grote beurt, zit weer redelijk in de verf, moet nog een keer terug naar de spuiter, want sommige naden en rond de wielkasten komt de roest er weer door terwijl dat volgens de spuiter op zijn minst vijf jaar zou wegblijven. Eigenlijk heb ik geen auto nodig, het is gemakkelijk, maar op de motor zou ik ook alles kunnen doen, koffers er op als ik boodschappen moet doen, eventueel de grote kist op de bagagedrager voor de hele grote dingen. Het liefst zou ik op de fiets gaan, veertien kilometer is goed te doen, maar een dag weg is te lang voor de hond, die kan ik niet uren in de bench laten zitten, het is niet anders. Een harde knal is hopelijk geen voorteken van motorpech of andere ellende, een malig, ik hoor het wel.

De jongens in de bus zaten woensdag nog in Kroatie, Dura?, regen, maar nu is het weer mooi. Julia en Danny zijn aan het surfen in Portugal, morgen gaan ze een paar dagen naar Lissabon. Heerlijk om te reizen, om de wereld te ontdekken zonder zorgen, het leven is goed in Groningen, het trilt af en toe, ik merk er niet zoveel van, een paar scheurtjes in de fundering, maar misschien zaten die er al, ik kreeg er toch geld voor. Woensdagnacht werd ik om drie uur wakker, ik hoorde de kerkklok half vier, vier uur, half vijf slaan, ik lag te draaien, piekeren over wat ik nog moet doen aan het huis, tegen sommige klussen zie ik op, toen kreeg ik opeens een helder idee, de kozijnen van twee bovenramen laat ik vervangen door een timmerbedrijf en ik gebruik het geld van de aardbevingsschade ervoor. Een overwinning op mijn gedachten, ik wil alles zelf doen, kom er niet aan toe, stel het uit, voel me schuldig, dit is een prachtige oplossing, daarna viel ik in slaap tot de wekker om zes uur afging.

Boos.

Ik ben niet zo snel boos, het vloeken in bijzijn van anderen heb ik al vroeg afgeleerd, mensen opzettelijk beledigen daar houd ik niet van, je kan de kerk inkomen om een preek te houden voor een gemeente en beginnen met een vloek vanaf de kansel, dat heet cabaret of zoiets, iedereen lacht, ook al vinden ze het niet leuk. Niemand staat op om iets te zeggen of loopt de kerk uit, de caberetier is een bekende nederlander, die in praatprogramma's overal een weerwoord op heeft of iets grappigs zegt, het is zijn vak, daarom wordt hij uitgenodigd, zijn gezicht moet wel gezien worden, publiciteit kost niets op de televisie als je bekend bent. Daar gaat het niet over, ik begon een verhaaltje met een vloek, dat had ik niet moeten doen, maar het beeld van ondervoede kinderen maakte me boos, ik vervloekte iedereen die deze wereld in stand houdt, inclusief mezelf, wat ga ik er aan doen? Niet meer vloeken als ik boos ben, de beelden laten zien op mijn manier, tekenen, schilderen en meer over onrecht, hoe ik het ga doen weet ik nog niet, wel dat het gaat gebeuren. Het heeft even tijd nodig, net als ik, maar iedereen mag me er op aanspreken als er dit najaar niets gebeurd en er geen beelden langs komen die mijn boosheid laten zien . Ik weet het, niemand schiet er iets mee op net als met al dat geschrijf, maar sommige dingen moeten gebeuren.

Vloeken.

Ik vloek bijna nooit, soms bij een klap van de hamer op mijn duim, nu zie ik ondervoede kinderen in Jemen, we doen niets, zoals zo vaak, we gaan snel door met Sail, we zijn blind voor de wereld, de kinderen, het verschil tussen de wereld van onrecht en Sail is niet te bespreken en dan ligt er ook nog een boot uit Chili, de Esmeralda, martelschip, een beetje vergeten in de wereld van het feestvieren, zei een slachtoffer.

Durer.

Als je iets schrijft dan heb je kans dat er iemand reageert, vraagt of je morgen, dat is vandaag, begint met het schrijven over hetgeen je gaat maken, ik was dat nog niet gelijk van plan, maar het is wel heel prettig, nu moet ik er wel aan en over beginnen. Na een lange periode van weinig op papier zetten, het zit wel in mijn hoofd maar er is niemand die dat kan zien en dus ook niet kan geloven dat het er ooit komt, ik twijfel vaak. Waarom zou ik tekenen, schilderen, lino's maken, er wordt al zoveel door mensen gemaakt, wat moet ik daar nog aan toevoegen? Misschien om te laten zien wat er gebeurt in de wereld, niet alleen vandaag, maar ook de geschiedenis van mensen, vooral mannen, in de oorlog, het onrecht waar je voor gevraagd word om tegen te vechten als je geluk hebt, meestal word je gedwongen, je hebt geen keus. Good morning Vietnam, je volgt de orders op, beland in de situaties waardoor je je leven lang achtervolgd word, daar kan je niet op trainen, je slaat je er door heen met drank, drugs en muziek, als je geluk hebt, anders kan je het niet na vertellen. Soms ook niet als je het overleeft hebt, ik zie foto's, zwart - wit, zoek beelden om te tekenen, te laten zien wat we elkaar aandoen. Jonge mensen, de ouderen blijven buiten beeld, staan op veilige afstand en weten precies wat er moet gebeuren, ze hebben geluk gehad hun jonge jaren in het leger te overleven en vertellen nu wat de soldaten moeten doen.

Een Zoon wordt door Zijn Vader naar de aarde gestuurd, waarom ging Hij Zelf niet?, om de mensen te verlossen van hun zonden, een poging die eindigde aan het kruis, niemand zat te wachten op de Verlosser, ze kozen voor Barabas. Het wordt de Joden nog steeds kwalijk genomen, maar vergeet niet dat mensen meelopers zijn of het nu Joden zijn of Duitsers, Moslims, Palestijnen, Afghanen, Nederlanders of zeg het maar wie, met het beschuldigende vingertje wijzen we naar iedereen, maar niet naar ons zelf, wij zijn zonder zonden en gooie geen eerste steen.

Daar gaat het over, ik maakte tekeningen van de kruisiging van Jezus naar het voorbeeld van een houtsnede van Dürer, die alles kon verbeelden, schilderen, zoals ik het eigenlijk ook wilde. Mijn talent is beperkt, mijn opleiding faalde, net als ik, maar ik ga een poging wagen om te laten zien wat ik wil laten zien, net als Dürer. ik maak een lino van een tekening, een begin om te vertellen wat ik wil in beelden, naast woorden. Het wordt een lino van ongeveer 50 x 90 centimeter, hoe het verder laat ik zien.

Achttien augustus tweeduizend veertien.

Op onze reis naar de Noordkaap schreef ik elke dag een verhaaltje, of iets dat erop leek, over wat er die dag gebeurd was, wat ik dacht, soms kwamen er herinneringen van vroeger terug tijdens het rijden, een beeld, een geur, blijde gebeurtenissen of verdriet, tijdens het motorrijden heb je geen stuur over wat er in je hoofd gebeurt, aandacht bij de weg en de omgeving waardoor je rijd dat is ook heel belangrijk. Toen ik weer thuis was, miste ik het schrijven over de dagelijkse dingen, gedachten, herinneringen, flauwekul, wat me bezig houd en dat soort dingen, het is mijn manier om te vertellen wat er gebeurt in mijn leven, mijn hoofd, mijn omgeving. Ik weet ook wel dat niemand daarop zit te wachten, maar toch vind ik het belangrijk om te vertellen wat me bezig houd, in de eerste plaats voor mijn kinderen, onze kinderen, je hebt ze niet alleen. Het zijn ook verhalen, gedachten, mijmeringen die ik graag van mijn vader had gehoord, wat zou het mooi zijn als we een schrift zouden vinden met de geschiedenis van mijn vader door hemzelf geschreven, zijn leven in de grote wereld, zijn jonge jaren, de school waar hij zijn best niet deed, prive onderwijs en de jaren in de oorlof, het verzet, een vriend die wordt vermoord, de oorlog in indonesie, zijn huwelijk met onze moeder, de geboorte van al hun kinderen, hoe heeft hij dat beleefd? Mijn weerstand tegen zijn opvoeding, het geloof, zijn ideeen, alles, het was veel, maar ik weet er (te) weinig van. Ik schreef er een haiku over: meningsverschillen, altijd en over alles, ik mis mijn vader. Een haiku is een kort gedichtje uit japan in lettergrepen : 5-7-5 met in de laatste zin een soort van gedachte.

Ik dwaal af, elke dag iets schrijven, het begon op 18 augustus 2014, een jaar geleden, nu 390 verhaaltjes, zinnetjes, gedachten, hersenkronkels, verzinsels verder, fijn dat het gelezen wordt, prettig dat ik niet weet door wie allemaal, maar bedankt en een dikke kus.

Ik ga er mee door, maar misschien dat er iets veranderd. Ik moet mezelf aan het werk zetten, niet alleen schrijven, maar ook tekenen, schilderen, lino's maken, dat is het plan voor het volgende jaar, er komen foto's van wat ik gemaakt heb of ga doen met een verhaal erbij, niet heel spectaculair, maar ik ga het proberen.