Hout.

De hond begon te blaffen toen we vlakbij huis waren, vreemd volk op het pad, een vrachtwagen met aanhanger daarop een vracht boomstammen, is dit nummer 15? Ja, dat klopt. We komen zes kuub hout brengen, eerst een shaggie terwijl de chauffeur probeerde om de aanhanger de tuin in te draaien, hij stuurde niet goed (genoeg), kwam met zijn ene achterwiel boven de sloot te hangen, kon geen kant meer op. De poging om de aanhanger los te koppelen mislukte, we duwen de wagen het pad wel weer op werd geopperd en het ging goed. Nog een poging achteruit tot min of meer op de goede plek, geen stammen op het pad naar de overkapping waar de bus staat. Ik had al besloten me er zo weinig mogelijk mee te bemoeien, na drie kwartier lagen de stammen redelijk netjes naast het pad in het gras. Vanmiddag komen we nog een vrachtje brengen dan nemen we kleinere stammetjes mee, dat leek me een goed idee. Zes kuub hout voor weinig geld, buurman Jolle had het geregeld en ik had gezegd dat het wel in mijn tuin kon liggen, maar zulke boomstammen had ik niet verwacht, wat een werk om dat klein te krijgen, met een motorzaag en een kloofbijl, zei de buurman, werk voor een koude winterdag. Voorlopig ligt het er nog wel een tijdje, ik kan er net langs met de bus, geen probleem, wel weer extra werk, maar we doen het samen.

Pizza.

Laat thuis, geen zin om te koken, dat komt niet zo vaak voor, meestal bedenk ik onder het werk een gerecht dat ik 's avonds ga maken, vandaag niet, een pizza uit de diepvries, wel lekker maar eigenlijk is een zelfgemaakte pizza onovertroffen. Vers deeg uit de broodbakmachine, groenten uit de tuin er op, wat wil je nog meer. Onweer, de hond kruipt weg achter mijn stoel op de veranda, net alsof ik haar kan beschermen tegen het gevaar, het gerommel is ver weg, het maakt niet uit, de hond is panisch voor het gedonder, vuurwerk, knallen en dat soort dingen. Ze heeft de deurposten en de vloer in de bijkeuken kapot gekrabd, nu zit ze in de bench als ik er niet ben, zielig, ik weet het niet, het is niet anders. Ze ligt te trillen aan mijn voeten, het is alweer stil. Vanavond gaan we nog even naar Jelmer om zijn verjaardag te vieren, de hond gaat dan in de bench, ze weet het en ik kom altijd weer terug om haar er uit te laten, gelukkig maar!!!!

Dagje niks.

Laat naar bed of vroeg net hoe je het bekijkt, uitslapen, wel uitgebreid ontbijt + lunch = brunch, beetje lezen, grasmaaien in het weiland met de bosmaaier, het aantrekkoord trok ik kapot, de veer was losgeschoten, samen probeerden we het apparaat te maken, lukte niet helaas. Lezen, koken, eten, hond uitlaten en weer naar bed, morgen vroeg op, dagje niks is ook wel prettig.

Kapper

Toen ik dertien, veertien jaar was luisterde ik ook al veel naar muziek, eerst naar de radio, ik zat met mijn oor tegen de luidspreker, want de muziek mocht niet te hard, later had ik een pick-upje met versterker in elkaar geknutseld, uiteraard mono. Popmuziek, iik kocht af en toe de Muziek Express, later Oor, zag foto's van bekende artiesten bijna allemaal met lang haar, dat wilde ik ook. Mijn ouders vonden dat geen gezicht,mijn vader was altijd goed geknipt en geschoren, zoals hij dat zelf zei. Ik probeerde de gang naar de kapper nog te ontlopen door met water mijn haar nat te maken en het strak op mijn hoofd te kammen, ik zei dat ik al was geweest. Er werd uiteraard gebeld, waarna ik alsnog de gang naar de kapsalon moest maken. De kapper had geen medelijden, knipte mijn haar kort na het telefonische overleg met pa en ma, genadeloos, ik zie hem nog voor me, een man van middelbare leeftijd, keurig gekapt, het haar geverfd. later had ik lang haar, een enorme bos golvend krullend wijduitstaand haar, zoals wordt bezongen in de titelsong van de musical Hair, die ik in 1970 gezien heb, later de film en nog een keer een musical. Het ging niet zonder slag of stoot, maar daarover heb ik het een andere keer, mijn tante's vonden het niks zo'n bos haar, maar ze waren stiekem jaloers. Heel lang ben ik niet naar de kapper geweest, ik werd thuis geknipt als het nodig was. Vandaag naar de echte kapper, ik had twee weken geleden al een afspraak gemaakt, er is in bijna vijftig jaar niets veranderd, de kapper praat nog over de zelfde dingen als toen, ten minste met volwassen mannen, als kind moest je alleen maar stil zitten, het ging over voetbal, vacantie en een nieuwe vloer. Ik praatte gezellig mee, mijn haar werd geknipt, kort zoals ik hetzelf had gevraagd, makkelijk als we straks op de motor weg gaan, ik heb geen kam meer nodig, het zit in model zonder dat ik het nat hoef te maken. Eigenlijk wel lekker, kort haar, ik durf het haast niet toe te geven, de kapper was altijd een nachtmerrie, het blijkt een vriendelijke man te zijn, een trauma minder op deze mooie zaterdag.

Hey hey wordt wakker, hier is de bakker.

Al jaren bak ik brood, 's avonds doe ik alles in de broodbakmachine, programma 6 deeg en's morgens maak er ciabatta, foccacio, naanbrood, volkoren-, spelt-, kerst-, paas-,vlecht-en weetikveelwatvoorbrood van. Het is even werk, maar heel plezierig om te doen, recepten te zoeken en uit te proberen, er is een bakker aan mij verloren gegaan, maar het kan nog. Af en toe krijg ik een bestelling om broden te bakken, morgen voor de buren die een groot feest geven, "maak maar wat, er komen ongeveer 50 mensen" zeiden ze. Ik heb verschillende soorten meel, bloem, gist, enz. gekocht, ciabatta, wit en volkoren stokbrood, foccacia, dat wordt het, lekker met iets erop of zo met een beetje echte boter, dat is aan iedereen zelf. Woensdag ben ik begonnen, ze blijven wel even goed in de koelkast, morgen even opwarmen in de oven en klaar is kees. Nu gaat de oven weer aan om twee ciabatta's te bakken, morgen foccacia, hey hey wordt wakker, hier is de bakker, maar ik maak er'geen gewoonte van, bakkers moeten wel heel erg vroeg beginnen, stiekem zou ik het wel eens een tijdje willen proberen. Toen ik zestien was heb ik 1 of 2 zomers vacantiewerk gedaan bij de 3b bakkerijen in Groningen, maar dat was productiewerk, ik houd meer van ambachtelijk werk met de handen.

Mobiel.

Een paar jaar geleden kreeg ik een mobiel (e telefoon) van de kinderen, die vonden dat ik er eentje nodig had, omdat ik in die tijd nog al eens pech had met de oude vw bus, die er af en toe mee stopte. Ik moest dan bij mensen aanbellen en vragen of ik van de telefoon gebruik mocht maken om de garage of andere hulp te bellen, dat is niet meer van deze tijd zeiden ze, gelijk hebben ze. Ik moest er vanmorgen weer aan denken toen ik een stukje in diezelfde bus ging rijden om te testen hoe de bus zich zou houden na die twee harde knallen, ik nam de mobiel mee voor de zekerheid. Er gebeurde niets, de motor liep goed, na een paar dagen stil staan duurt het even voor dat het geluid is zoals het hoort te zijn, ik hoor dan eerst een tik, die na een minuut of tien verdwijnt, bij het schakelen wat geknetter uit de uitlaat, geen harde knallen gelukkig. Ik stap dan toch in met de gedachte dat ik opeens stil kan komen te staan, dan is zo'n mobiel toch wel handig. Naar het werk op de motor, die loopt eigenlijk altijd als een zonnetje zo mooi, de telefoon toch maar in de achterzak, het leven is vol verrassingen.

Dapper.

Er zijn momenten geweest waarop ik een beslissing moest nemen, doorgaan met de opleiding, kiezen voor werk of weer gaan studeren, blijven wonen in het westen en nog een paar van die dingen. Eigenlijk ging het vanzelf, de omstandigheden beslisten, haalden me over om de stap te zetten die ik in gedachten al gemaakt had, maar dat wil nog niet zeggen dat ik er klaar voor was. Zoiets duurt bij mij een tijdje, het plan suddert op een klein pitje, toch gaat het borrelen, koken, er moet iets gebeuren anders kookt het over, brandt het aan, het hele plan dreigt te mislukken als ik het er bij laat zitten, er wordt van mij verwacht dat ik iets doe. Ik haal het plan niet van het vuur anders verbrand ik mijn vingers, op de blaren zitten doet ook pijn, ik roer, denk na, de beslissing was al genomen voor ik het plan liet sudderen, ik had nog wat tijd nodig om er aan te wennen. Zo ging het altijd als er iets moest veranderen in mijn leven, kleine stappen, grote stappen, het maakt niet uit, ik moet ze zetten, de ene voet voor de andere dan kom ik er wel, soms een pas achteruit om weer vooruit te kunnen. Het leven is goed voor me, ik leun achterover, het is dapper om een stap te zetten naar verandering, hoe klein ook.

Linoleumsnede.

Ik ben begonnen met een linoleumsnede van de schets die ik van de Jezus figuur maakte naar een houtsnede door Durer. Een schets met penseel en oost indische inkt, ik maak er dan snel een stuk of tien, twintig achter elkaar. Later hang ik ze op de muur en bekijk ze een tijdje, meestal zit er wel eentje bij die ik wel geslaagd vind en waar ik verder mee kan. Deze schets heb ik vergroot van A4 naar 90 x 50 cm. Van die tekening maak ik op transparant papier een weergave van de schets in lijnen. Het transparante papier leg ik andersom op het stuk linoleum, in spiegelbeeld, met daaronder carbonpapier, zo zet ik de tekening over op het linoleum, als de lijnen te onduidelijk zijn ga ik er met potlood nog een keer overheen. Dan kan het uitsnijden beginnen, rustig werken, oppassen dat ik niet uitschiet, een uitgesneden lijn is moeilijk te herstellen en wordt bij het afdrukken wit. Deze linoleumsnede wordt alleen afgedrukt in zwart op japans papier, dat op de plaatsen die ik weg heb gesneden zichtbaar blijft, vaak heeft dat papier een prachtige structuur. Afdrukken doe ik met drukinkt en ik ga proberen om de pers/mangel die ik van Lo heb gekregen, te gebruiken, maar ik moet nog wel een paar proefdrukjes maken om te zien of de pers goed aggesteld is. Ik ben benieuwd. Hoe een kleurendruk gemaakt wordt vertel ik als ik er eentje ga maken, met afbeeldingen.

Zo gaan de dagen voorbij, vandaag wat aan gerommeld in en om het huis, heerlijk.