Grey Day.

Er zijn dingen waar ik slecht tegen kan, twee dagen grijs weer met veel regen hoort daar bij, ook dat het vroeger donker wordt, het vooruitzicht op de herfst, de lange winteravonden, het stemt me vandaag een beetje somber. Ik heb genoeg te doen, het aanrecht ligt vol met groenten die ingemaakt moeten worden als sausen, chutneys, zoetzuur of iets dat ik nog moet bedenken. Tomaten, courgettes, komkommers, meloenen, uien, pruimen, straks appels, de pannen op het fornuis pruttelen, de kamer ruikt heerlijk naar eten, een beetje van dit, een beetje van dat erbij, proeven, kruiden uit de tuin plukken, die gaan er op het laatst door, dan alles in de schoongespoelde weckflessen, op de kop, etiket erop en klaar voor de winter. Genoeg te eten, daar hoef ik me geen zorgen over te maken, genoeg te lezen, genoeg muziek, genoeg hout voor de kachel, genoeg te doen in en om het huis, genoeg om over na te denken, ik kom de herfst en de winter wel door. Nu moet de onrust in mijn hoofd nog tot bedaren gebracht worden, aanvaarden dat het gaat zoals het gaat, de seizoenen volgen elkaar op, het jaar is nog lang niet voorbij, er gaat nog van alles gebeuren, daar houd ik me aan vast en dat het altijd wel weer meevalt, de houtkachel aan, gordijnen dicht, mooie muziek, een goed of spannend boek. Net als nu, het sombere gevoel is al bijna verdwenen, het vooruitzicht is veelbelovend, het mooie weer komt er aan, vrolijke muziek, morgen een nieuwe dag.

Zondagmorgen.

Het is een voorrecht om in zo'n mooi huis te wonen, aan het einde vande straat grenzend aan het weiland, de buren wonen redelijk veraf, we houden van rust, maar als het nodig is dan helpen we elkaar. Eigenlijk kan ik hier alles doen waar ik van houd, niemand houd me tegen of zegt wat ik moet doen, als ik zin heb om buiten te slapen dan kan dat gewoon, ik word niet gestoord, maar geniet van mijn nachtrust. De slaapzak is eigenlijk te warm voor het nederlanse klimaat, halverwege de nacht rits ik die open met als gevolg dat ik gestoken word door muggen, die zich dit buitenkansje niet laten ontnemen, de klamboe ligt achter de stoel. Het wordt later licht, de vogels houden zich nog even gedeisd en barsten los in een ochtendgezang als de zon opkomt. Ik lig te luisteren, maar ik herken het gezang niet, een duif, de koekoek roept in de verte, verder weet ik het niet, het is stil, een enkele auto rijdt voorbij, we gaan wandelen, op zondagmorgen is het rustig, weinig verkeer, geen mensen, het stil zoals het op deze morgen hoort te zijn. Tijd om na te denken over het leven, over mezelf, over de liefde, onze kinderen, waarover niet, op zondagmorgen is de natuur mijn kerk, ik kom er graag, er is geen dominee die mij de les leest, alleen een hond die mij de weg wijst, dat is meer dan genoeg. Preken heb ik genoeg gehoord, ik geniet van de stilte, niet alles heeft woorden nodig. Terug maak ik een zondags ontbijt met een zachtgekookt eitje, verse sinasappelsap, zelf gebakken foccaciabrood en heerlijk koffie, daarna ga ik bij mijn moeder op bezoek met een potje kersen en twee komkommers uit eigen tuin, het leven is mooi.

Onbegrijpelijk.

Ik luister naar muziek en begrijp er niets van, herrie, geen gezang maar gebrom, geschreeuw, gefluister, gitaren janken, de bas volgt, de drum gaat er tegen in, saxen kreunen. Samen in een huis hebben deze muzikanten acht maanden onder slechte omstandigheden, geen geld, geen eten, onder een dictatoriale captain de muziek van deze plaat ingestudeerd, het stond binnen een paar uur op de band, Frank Zappa stond er bij en liet het gebeuren, iets anders kon het niet worden, flarden muziek, teksten over liefde, oorlog, weet ik veel, captain beefheart wist wat hij wilde, hoorde wat ik pas hoor na de plaat tien keer te hebben gedraaid, alles klinkt zoals hij het bedacht heeft, onbegrijpelijk voor mij. Ik draai de plaat nog een keer, niet om te begrijpen, maar om te luisteren naar iets dat ik wil horen zonder vooroordelen, maar dat kan bijna niet, mijn muzikale gehoor is gevormd door de radio met hits uit de jaren 60 en daarna, een vleugje klassiek werd toegevoegd door mijn moeder, die altijd de radio afstemde op de klassieke zender. Ik kijk naar het nieuws en begrijp er net zoveel van als de muziek, laten we lief zij voor elkaar. Captain Beefheart zingt Dachau Blues, we mogen de geschiedenis niet vergeten, nooit.

Rattlesnake shake

Elke dag heb ik goede voornemens, vroeg naar bed hoort daar standaard bij, het komt er zelden van, een boek uitlezen, een plaat luisteren of zo maar even zitten in het donker, het liefst buiten bij een kaarslichtje of een olielamp. Ik heb er nog niet over gewreven, geen geest vindt zijn weg in Hellum, sprookjes, verhalen, heerlijk om in te geloven, je zelf te verliezen in woorden die verteld worden, mooier kan het niet, mijn moeder die de sprookjes van Grimm voorleest alsof het de verhalen uit de Bijbel zijn, net zo spannend, maar met een andere toon. Voorlezen is bijna het mooiste hoe je een verhaal kunt beleven, luisteren er naar is nog mooier, de verhalen die verteld werden weet ik nog, maar ik ben de stem vergeten die ze voorlas, mijn moeder en mijn vader vertelden elke dag, de dominee las de verhalen voor op een kerkelijke wijze, formeel en zonder gevoel, een enkele uitgezonderd waardoor ik geraakt werd, het gebeurde zelden. De kerkdienst was een lijdensweg, elke zondag weer, toch kijk ik er zonder wrevel op terug, ik kon nadenken over van alles en nog wat, fantaseren over de meisjes die ik niet durfde te benaderen of wel en wat we zouden gaan doen. Ik had Jan Cremer gelezen, Jan Wolkers, mijn vader stopte die boeken in de kachel, maar hij heeft ze eerst gelezen volgens mij, wat een armoede om het mooiste wat er is te verstoppen achter regels, voorschriften, samen de liefde beleven in alles, zonder voorbehoud. Ik ben een vader en ook ik ben te kort geschoten in het verhaal over de liefde, ik heb er te weinig over verteld. Misschien moet je het zelf ontdekken, dat moest ik ook, het is geen excuus voor mijn zwijgen.

Rattleshake snake, daar gaat het over, live plaat uit 1970 in Boston, twee plaatkanten van ongeveer 25 minuten, improviseren, gewoon spelen, plezier hebben, alles uit je lijf spelen, zo zou ik willen gitaar spelen, een mix van Peter Green, Eelco Gelling, Rory Gallagher en een beetje Jimi Hendrix, dan vergeet ik Roy Buchanan en nog heel veel anderen. The messiah will come again, ik geloof erin, net als Jeff Beck.

Morgen een nieuw verhaal, misschien over Trout Mask Replica van Captain Beefheart, ik ken het wel van een download, maar liever luister ik naar de plaat, op marktplaats worden er forse bedragen voor gevraagd, mensen worden inhalig en willen de hoogste prijs voor hun plaat vangen. Ik haak af en wens ze veel succes, alle platen zijn weer nieuw te krijgen op vinyl, ietsje duurder, maar geen gezeur over prijzen en kwaliteit.

Ik weet het, het blijft gestoord om platen te kopen, gelukkig wordt het steeds minder, af en toe.

De hond was weg.

Gisteravond bracht ik de pony nog wat hooi in het schemerdonker, de hond mee aan de riem, want ze ruikt overal egeltjes en katten en gaat er dan als een speer vandoor. Ik liet de lijn even los om het hooi over de omheining te gooien, dat had ik beter niet kunnen doen, toen ik de hond mee wilde nemen, was ze weg. Waar moest ik zoeken, geen idee tot ik haar hoorde blaffen in het maisveld, waarschijnlijk had ze een egeltje gevonden, dat is dan wat ze doet, laten zien en vooral horen wie de baas is. Meestal geeft ze het na verloop van tijd op, het gaat vervelen om tegen zo'n stekelbeest de longen uit je lijf te blaffen terwijl ze doodstil blijft zitten, geen lol aan. Nu was ze na een halfuur nog niet terug, ik liep mopperend het ruiterpad op en neer, roepen, fluiten, schreeuwen, lief, vriendelijk afgewisseld door boos gescheld, maar dat hielp ook niet. Inmiddels was het donker geworden, een zaklamp gehaald om beter te kunnen zien, wat hebt u grote ogen grootmoeder, maar ik had geen flauw idee waar ik moest zoeken, toen ik opeens een klagelijk gepiep hoorde uit het maisveld, de verloren hond. Gelukkig staat de mais in keurige rijen met daartussen genoeg loopruimte, heen en weer door het veld en ergens in het midden vond ik de zielige hond, haar riem zat om een stengel, ze kon niet weg, van het egeltje was geen spoor te bekennen, die is lachend verder gelopen. Samen met de hond een weg uit het veld gezocht, het is net een doolhof in het donker, ik kwam heel ergens anders uit dan ik had gedacht, verdwalen in een maisveld. Vanavond heb ik riem vastgehouden om een herhaling te voorkomen, het egeltje kwamen we tegen bij het trappetje van de veranda, ze werd begroet door een vrolijk geblaf, ze kennen elkaar zo langzamerhand.

Wereld vreemd.

Ik heb het druk met de dieren, tussen de middag in mijn pauze rijd ik snel naar huis om de hond uit te laten, de pony te eten en water te geven, na het werk moet ik naar sam, de kat van Jelmer, eerst eten kopen want dat is op. Ze probeert door de voordeur naar binnen te komen, maar ze moet door het kattenluikje, dat weet ze, geen probleem als ik het eten in haar bakje doe, de brokjes zijn ook op, ze weet hoe het werkt, met een gerust hart ga ik naar huis, de kat heeft haar weg gevonden. Nu ik nog denk ik, er zijn geen luikjes waardoor ik kan kruipen om in het paradijs te komen, het luikje gaat niet automatisch open, want ik draag geen halsbandje dat me toegang geeft tot geluk, ik moet het zelf doen. Dat is wel eens moeilijk, niet zo zeer voor mezelf, meer voor de ander, de geliefde, de kinderen, de vriend, de broers en zussen, mijn moeder en mijn vader toen hij er nog was, misschien collega's, maar daar maak ik me niet druk over, ze beschouwen me misschien als een beetje vreemd, maar daar kan ik goed mee leven. Wereld vreemd is een toestand waar ik me achter verschuil, geliefden, familie en vrienden weten wel beter, ik moet het nog leren.

Reisverslag van uit de bus.

De jongens zijn alweer twee en halve week op reis, onderweg naar een afgesproken bestemming en verder, het mooie van reizen is dat de route van de reis plotseling kan veranderen, er ligt weinig tot niets vast. Je gaat op weg met een plan in je hoofd, maar door onvoorziene omstandigheden gaat het anders, je raakt niet in de war, het onverwachte brengt nieuwe mogelijkheden, het houdt je fris en alert, je bent op alles voorbereid, ook op tegenslag, als het er op aan komt weet je wat je moet doen, ook al heeft niemand je dat vertelt. Dat is heel anders dan een vacantie, je bent er even niet (vacation), maar op reis ben je er juist wel, je beleeft alles tot in het diepst van je wezen tot de laatste minuut, hier het verslag:

Hoi pap,

Waar was ik gebleven de vorige keer. We gingen de laatste activiteit van de survivalweek nog doen en daarna door reizen. De laatste activiteit, canyoning, afdalen via een rivier. Het was leuk en spannend om te doen, sprongen van rotsen van ca. 10 meter hoog in het water en abzeilen langs een waterval. Zaterdag een rustdag, een andere camping bezocht met bekenden van Jesper en daarna relaxen op het strand bij de rivier. In een week tijd is de groep van de survivalweek vertrouwd geworden en voelt het als een gezellige familie, jammer om afscheid te nemen. Zondagochtend zijn we vertrokken richting Cannes, daar heerlijk aan het strand gelegen met uiteraard een koel biertje erbij. 'S avonds lekker gegeten en daarna toch maar een camping opzoeken, want ons idee om gewoon op het strand te gaan staan met de bus was niet zo slim in een grote stad. Rond 22:30 zijn we aangekomen in Saint paul de vence, willekeurig gekozen. Het viel in de avond al op dat er erg veel hotels te vinden zijn en de volgende ochtend leert google ons waarom, Saint paul de vence trekt jaarlijks 2,5 miljoen toeristen aan. De dag daarna dus als toeristen zijnde een bezoekje gebracht aan dit historische dorpje. Leuk om te zien, niet heel bijzonder, wel een lekker ijsje van een vreemde verkoopster. 'S middags zijn we vertrokken richting Dogliani, het dorpje in Italië waar Sarah haar familie woont en zij zelf ook op vakantie is. Een prachtige route langs de middenlandse zeekust, de cote d'azure zoals het zo mooi genoemd wordt. Rond etenstijd rijden we de wijnheuvels binnen en is het natuurlijk tijd voor een wijntje. Een fijn weerzien met Sarah! De ochtend daarna over de markt gelopen in Dogliani en het dorpje bekeken, heerlijk weertje erbij. 'S middagd zijn we naar Genua gereden aan de kust en zijn we daar in een 4 kamer appartement blijven slapen. Ontbijten was in begrepen en daarna de mooie gebouwen en paleizen in de stad bekeken en tot slot de U-boot in de haven. 'S avonds uit eten in een ander dorpje (Cissone) in de buurt van Dogliani, volgens mij 10 gangen met allemaal streekproducten, heerlijk! Nog nooit zo lekker gegeten! De volgende dag de dorpjes in de buurt bekeken, de wijnstreken, geweldig uitzicht in de bergen. Nog een italiaans ijsje en afscheid genomen van Sarah, op naar de volgende bestemming. Lago di Resia is de bestemming, met als tussenstop en overnachtings plek Lago di Como. Lago di Resia, een onder gelopen dorp, waarvan de kerktoren nog uit het water steekt. Vanaf Lago di Como rijden we over de stelviopas, geweldig uitzicht en een mooie route. We nemen een duik in het meer en zwemmen naar de toren. Het plan was om in Resia te blijven, maar we rijden door. We eten in een klein dorpje op de route naar de Krimmler wasserfalle, wiener schnitzel met pommes. Er treed een blazerorkest op en we blijven een tijdje kijken, toeval dat we er zijn. Verder via de berg weggetjes richting Krimml. Daar aangekomen zoeken we een plek aan de voet van de waterval en drinken nog een biertje, we rollen de bus in en kunnen lekker slapen. Vroeg uit de veren, we staan op een parkeerterein, ook wij moeten een kaartje kopen voor 5 euro, goedkope camping. Langs de waterval omhoog, een mooi steil pad, leuke wandeling, daarna boven in de bergen een biertje in de zon. Eind van de middag doorgereden naar Kaprun, maar de berg was al gesloten. Overnacht in Zell am See en de volgende ochtend vroeg naar de berg. Met 3 gondelliften omhoog van 900 naar 3029 meter hoogte. Prachtig uitzicht boven op berg! In de middag van plan om de Großglockner te beklimmen met de bus, maar helaas pech. Een slepend geluid bij het achterwiel, wiel eraf, rem gedemonteerd, geen resultaat. Gestrand aan de voet van de berg, dan maar even wildkamperen en een potje kaarten. De ochtend erna naar de garage, probleem met de rem zegt de monteur. Na 45 min is het klaar, euforisch weer op pad, maar helaas, halverwege de beklimming van de Großglockner weer hetzelfde euvel. Bus weer op de krik, we vinden de oorzaak denken we en smeren de boel goed. Opgelost, we gaan weer verder. Toeren door de bergen, geweldig om te doen en een prachtig uitzicht tijdens de rit. Rond etenstijd aangekomen in faak am see, de bestemming voor vandaag. De bus geeft toch weer wat kuren, maar nu eerst lekker slapen en morgen verder sleutelen. Morgen gaat de reis door naar Bled, Slovenië.

Liefs Jelmer

Een egeltje.

Er zijn nachten wanneer ik het heerlijk vind om buiten te slapen, het komt opeens in me op, de slaapzak ligt klaar, het is donker, niet koud., maar dat maakt niet uit, de slaapzak kan tegen kou en ik ook. De hond ligt naast me wel aan het touw, je weet maar nooit, vannacht word ik wakker door geblaf, de hond staat bij de slootkant te blaffen, niet tegen de volle maan, maar er zit een egeltje roerloos met de stekels omhoog. Ik trek de hond terug op de veranda, maar ze blijft onrustig net als ik, van slapen komt nog maar weinig, maar het is prachtig buiten, niet goed voor de nachtrust wel om te genieten van het eerste vogelgezang als het licht wordt. Het olielampje brandt de hele nacht. Vanavond vroeg naar bed.