Na gedane arbeid.....
Na gedane arbeid is het goed rusten, dat is zo, ik ga dadelijk van die rust genieten na het acht uur journaal te hebben bekeken in uitzending gemist. Het is een wonder die tv, uitzendingen terugkijken, films, documentaires, programma´s opnemen om later terug te zien, geen geklooi meer met videobanden, die vaak net niet lang genoeg waren, zodat het einde van de film er niet op stond. Alleen jammer dat ik zo weinig televisie kijk en ik ben bang dat het niet zo snel gaat veranderen, nooit de televisie aan voor het acht uur journaal, voetbal op zondagavond kijk ik niet meer, de uitslagen zoek ik op of ik lees ze maandag in de krant, detectives vind ik saai worden, ik heb er al zoveel gezien, weinig nieuws, behalve True Detective de eerste serie. Misschien komt het als ik minder ga werken, een eerste stap heb ik gezet.
500.
Dit is het 500ste verhaal (tje), best wel een mijlpaal vind ik, toen ik er aan begon hoopte ik een jaar vol te maken in een dagelijks woordje al of niet voor het slapen gaan. Eigenlijk stel ik geen doelen in mijn leven, van wat ik wilde worden tot wat ik wil maken, het gaat zoals het komt, wel heb ik plannen en ideeën, daar heb ik er vaak teveel van, soms is het een rommeltje in mijn hoofd en om me heen, mijn enige doel is dan om daar wat meer lijn in te brengen. Ik probeer het steeds weer, maar er komt iets tussen, een ander idee krijgt voorrang boven wat ik aan het doen ben, nieuwe dingen zijn vaak prettiger om mee te beginnen, het moet zich nog ontwikkelen, als ik het eenmaal uitgewerkt heb in mijn hoofd verlies ik al gauw de belangstelling. Ik heb nu een boekje om dat soort dingen in op te schrijven of te tekenen zodat ik het niet vergeet, dat is al heel wat. Misschien moet ik af en toe een foto maken en laten zien van wat er allemaal gebeurt hier in en rondom het huis, dat is dan voor de volgende 500 afleveringen. Jullie zijn nog niet van me af!
Voor Kees en Jolle.
Ain't in it for my health - a film about Levon Helm.
Ik kan even geen woorden vinden om te schrijven wat ik voel na het zien van deze film over zijn laatste jaren, ik zet een plaat op van the Band live, ik ga in mijn stoel zitten om te luisteren naar hun muziek en denk na over de film, tot zo.
The night they drove old dixie down, Levon zingt en drumt, jong en onbevangen, op weg om beroemd te worden met the Band, samen met Bob Dylan, maar de vriendschap in de groep werd verstoord door onenigheid over de rechten van de songs, drugs en alcohol problemen.
Een ouder wordende muzikant probeert zijn leven op de rails te houden door op te treden, nieuwe songs te schrijven en op te nemen, hij kijkt terug naar vroeger, soms met wrok, vaak met humor, veel sterke verhalen, dat doet het altijd goed.
De film gaat over ouder worden waar we allemaal last van hebben, als je jong bent leef je onbezorgd, het leven lacht je toe, je kan de hele wereld aan, zo hoort het ook, maar opeens als je ouder word overvalt de tijd je, die rustig door tikt en geen haast heeft. Wij proberen de tijd terug te draaien, in herinnering blijven we jong, dat is een illusie, dat is prachtig en schrijnend te zien in deze film.
Op zijn sterfbed hebben ze het goed gemaakt, vier dagen later stierf Levon.
Onbevangen, Slow West vervolg.
Jay (Kodi Smit-McPhee) is een 17-jarige Schotse aristocraat die in het negentiende eeuwse westen van Amerika op zoek gaat naar zijn geliefde. Daar wordt hij geconfronteerd met de harde realiteit van het leven. Hij krijgt het gezelschap van de ruige mysterieuze reiziger Silas (Michael Fassbender). Ze ontdekken dat Jay’s geliefde een prijs op haar hoofd heeft staan en tijdens hun reis door de uitgestrekte en ongerepte wildernis moeten ze proberen een bloeddorstige posse en een premiejager een stap voor te blijven.
Jay gaat onbevangen op reis naar het westen, gevaar ziet hij in het begin niet, dat is zo mooi in tegenstelling tot de realiteit van de dag, Parijs is haar onbevangheid, vrijmoedigheid kwijt lees en hoor ik. Kunnen we nog op pad gaan zonder een zwaar gemoed, zijn de blijheid en vrijheid van het reizen verdwenen en komt het nog terug? Zijn we de aanslagen over vier weken vergeten, willen we een kerst zonder zorgen vieren of zijn we ingetogen, denken we aan anderen die het minder hebben, op de vlucht zijn, in een oorlogsgebied wonen of vorige week een dierbare zijn verloren? De kerst is haar verhaal een beetje kwijt geraakt aan de kerstman, cadeaus onder de kerstboom schuiven de kribbe terug naar de stal, het verhaal is weer actueel, weggaan uit je geboortestad zonder te weten waar je de nacht gaat doorbrengen. Misschien moeten we het verhaal weer gaan lezen of iets van W.G. van de Hulst, in een warme kamer met chocolademelk en een plak krentenbrood in plaats van een DVD, alletwee kan natuurlijk ook, het duurt nog even
Slow West.
Ik heb net naar de film Slow West gekeken, prachtig, vreemd, ontroerend, anders, ook geweld, maar dat was ook anders.
Kort verhaal.
Na een drukke werkweek gingen we op vrijdagavond eerst even langs café Turkenburg, waar we regelmatig kwamen om een biertje te drinken en/of een bord patat te eten als we geen zin hadden om te koken. We waren lopend op weg naar het strand bij Langevelderslag, dat is een uur lopen, als voorzorg hadden we een lege jerry-can meegenomen, water leek ons geen goed idee, we kochten in het café drie flessen cola en één fles vieux, buiten goten we alles in de can en brachten vijf minuten later de flessen terug voor het statiegeld. Iedereen verbaasd van hebben jullie het nu al op. Lopend en drinkend vonden we de weg naar het strand, we zaten tegen een muurtje bij één van de winkels uit te rusten toen er opeens een man te voorschijn kwam, die ons wegstuurde: "Moven", wegwezen. Op het strand dronken we de jerry-can leeg, de man heette al gauw the Mover, verhalen worden later meestal mooier.
Erwtensoep met veel vlees.
Regeren is vooruit zien, dat heeft er jaren aan ontbroken in Nederland en nog steeds lijkt het nergens op, zorg, onderwijs en cultuur worden weg bezuinigd, misschien was Willem Alexander de enige die een vooruitziende blik had, hij sloeg Maxima aan de haak en de populariteit van het koningshuis steeg tot boven het maaiveld, hij was een beetje dom, maar daar kwam hij ook mee weg. Alle ellende in de wereld is gemakkelijk op te lossen, John Lennon zei het al zo lang geleden, Give Peave a Change, maar zo eenvoudig is het niet, de politiek ( dat is betrekking hebbend op het beleid) schiet al tientallen jaren ernstig te kort in een visie op de samenleving, op de wereld, het is alleen maar een partij gebonden mening, hoeveel kiezers win ik met mijn standpunten (die er niet zijn) om de volgende verkiezingen te winnen. Nooit hoor ik iets over een lange termijn, ten minste langer dan een kabinet regeert, denken over de toekomst van dit land, europa, de wereld kunnen we niet, het is nog steeds eigen land/volk eerst, eigenlijk IK eerst en dan de rest, misschien verandert dat na vrijdag de dertiende. Ik ben optimistisch, niet wat we op de zondags school leerden, "de mens is geneigd tot alle kwaad", maar andersom, we willen het goede voor iedereen en gaan er alles aan doen om dat te bewerksteligen, iedereen en overal.
Regeren is vooruit zien, vrijdag gaan we de boiler plaatsen en misschien de verwarming, druk bezig dus nu alvast erwtensoep met veel vlees gemaakt, roggebrood met spek en bier gekocht, geen tijd om te koken, alleen de soep warm maken en samen eten.
Samen is het belangrijkste woord voor de toekomst.