Beterweters.

Ik kijk weinig televisie, maar altijd naar het acht uur journaal als ik thuis ben, soms naar de populaire programma's als ik op de bank neerval in een aanval van niets doen, apathie, alles is goed, het nieuws dondert over me heen, de meningen zijn verdeeld, dat is de basis van een goede gespreks show met bekende gasten, ze vertellen ons de waarheid in al zijn geledingen, dat wil zeggen ze vertellen ons hoe wij het nieuws moeten beleven, zij bepalen onze mening en het vreemde is dat er niemand is die daar tegen op staat of er tegen in gaat, we zijn makke schapen, het publiek zwijgt Er speelt een band All you need is love, prachtig maar ze krijgen niet de kans om she love's you yeah yeah yeah te zingen op het einde, net als op de plaat, daarvoor krijgen ze te weinig tijd. Te weinig tijd dat is het probleem van onze generatie, alles moet snel, een mening van gisteren is vandaag achterhaalt, aan een gedachte over wat er gebeurd in onze wereld komen we nauwelijks toe, laat staan dat we er over nadenken wat er gaande is in ons eigen leven, het lijkt wel op mijn eigen leven, het hobbelt voort op blote voeten, ik struikel over dingen die ik niet zie, ik ben blind. Gelukkig zijn er de beterweters die me vertellen hoe het zit, wat ik moet doen, hoe ik moet denken, ze zijn overal en beheersen het nieuws met hun mening in avondvullende programma's. Swiebertje was een zwerver die vergat te zwerven tot dat hij beroemd werd en uiteindelijk geen andere keus had om weg te gaan om weer een zwerversleven te leiden. Ik vergeet waar het over gaat, verdwalen is niet zo erg, ik heb brood kruimeltjes gestrooid, maar niemand lust ze gelukkig, de weg terug vind ik zonder problemen, het leven is geen sprookje, dat willen we er van maken als we verdwaald zijn.

Ongelijkheid.

Is het erg dat we allemaal verschillend zijn in eigenlijk alles, van talent, capaciteit, intelligentie, vaardigheid tot hoe we er uit zien en nog veel meer, waarom kan de één beter sporten, is een ander slimmer, wie vertelt me dat? Is dat verschil juist spannend, mooi, prachtig en uitdagend of worden we jaloers op elkaar en gunnen elkaar het licht in de ogen niet, waar komt dat dan weer vandaan. Hoe komt dat de ene mens blij is voor wat een ander kan of presteert terwijl iemand anders er kwaad over spreekt. Waar moeten we beginnen om tot elkaar te komen in al onze ge/verstoordheid? Als we er samen iets van willen maken in deze wereld zullen we allemaal radicaal ( ik gebruik het woord expres) moeten veranderen, anders gaan denken, uit onze kleine wereld stappen in een grote wereld van samen zonder verschillen. Dat houdt waarschijnlijk in dat de mensen in het rijke westen iets van hun welvaart in moeten leveren om anderen te helpen die het niet zo goed hebben, de verdeling van rijkdom is niet eerlijk lees de geschiedenis er maar op na hoe dat is ontstaan, het heeft veel kwaad bloed gezet bij alle mensen die onrecht is aan gedaan en onderdrukt zijn geweest. Nu plukken we de vruchten van het leed dat onze voorvaderen hebben gezaaid, misschien kunnen we daar een voorbeeld aan nemen om het nooit meer zover te laten komen of zijn we al te laat, het kwaad is geschied, de geest krijgen we nooit meer in de fles. Of is er ergens nog een wonderlamp?

Wandelen met God.

Gisteren hebben we een flink stuk gewandeld op de Veluwe, een prachtig gebied, ook in de herst met een dik bladerdek op de paden, verkleurde bladeren aan de bomen en een flinke wind waardoor ze vielen. Onderweg is er altijd veel tijd om te praten of om te zwijgen net hoe het uitkomt, het ging over de gebeurtenissen in Parijs, de vluchtelingen, we probeerden oplossingen te bedenken, maar kwamen er niet uit.

Toen moest ik denken "aan wandelen met God", sommige profeten, Henoch, Noach wandelden met God, ook Jezus wandelde met zijn Vader, als je wandelt zie je wel waar je langs gaat, dat is niet zo belangrijk, je hebt meer oog voor je omgeving dan wanneer je loopt. Voor wandelen heb je tijd en rust nodig. En tijd en rust hebben wij niet zoveel in ons leven. Wij rennen van hot naar her. Van wandelen komt vaak niet zoveel. Maar hoeveel komt er dan eigenlijk van leven in nauwe verbondenheid met God? Gelukkig zegt God in de bijbel: ik wil met jou wandelen. Ik wil in nauwe verbondenheid met jou leven. ( citaat Rutger Heij).

Wandelen in stilte om na te denken over je zelf, over anderen, over de wereld, weer tot jezelf komen, een moment van bezinning, zo stel ik me het wandelen met God voor. Oneerbiedig zei ik, de volgende hond van me noem ik God, dan kan ik elke dag met God wandelen om tot rust te komen in nauwe verbondenheid met de natuur, we moesten er wel om lachen en God ook denk ik.

Aanslag.

Gisteravond hoorde ik het nieuws van de aanslagen in Paris, verschrikkelijk, vanmorgen las ik dat er 140 doden zijn en veel gewonden, niemand weet hoe het verder gaat. Vandaag ga ik met de trein via Zwolle naar Amsterdam, ook een grote stad, een vreemd gevoel, ik ben op mijn hoede, niet dat dat wat uitmaakt als er iets mocht gebeuren.

Vrijdag de dertiende.

Er zijn van die dagen waarop ik als ik wakker word enorm tegen op kan zien, het lijkt een hoge berg, de zon schijnt, het leven lacht me toe, er is niets aan de hand, maar in mijn hoofd is het donker bewolkt, ik heb de neiging om weer onder de dekens te kruipen en me te verstoppen voor de dag. Ik sta op, de hond is blij dat er iets gebeurd, kwispelt, ik zie in haar ogen dat we al veel te lang hebben geslapen, actie, wandelen, het paard buiten zetten, rennen achter een stok aan dat is het leven. Wat zit je nou somber achter je eerste kop koffie, snel nog een tweede voor we de deur uit gaan, gehinnik, ik neem een paar appels mee voor het paard dat gaat er wel in, het is prachtig weer, ik geniet er van. Thuis lees ik de krant van voor naar achter en terug, zoals elke dag, ik geef mezelf een schop onder de kont, bak ciabatta brood, schilder de deuren nog een keer, ruim het gekloofde hout op en voel me beter, het leven stroomt weer door me heen. Vragen komen in me op over de zin van het bestaan, ben ik hier op aarde om mijn huis te onderhouden, schoon te houden, hout te hakken, naar de noordkaap te gaan op de motor, elke dag te werken als ze me bellen, dat soort dingen, muziek te luisteren, boeken lezen? Eigenlijk is het allemaal zinloos, ijdelheid, maar dan toch wel weer heel mooi om te doen, na een moeizame start geniet ik van de dag. Ik wil teveel, alles zelf doen, dat valt soms tegen, in de regen en de wind zet ik de airco op de veranda, de boiler is er ook al, de jongens kunnen aan het werk, mijn energierekening gaat met sprongen omlaag hebben ze me verteld. Ik moet het eerst nog zien, maar ik geloof ze wel.

Scholtenshuis.

Het Scholtenshuis staat symbool voor de Duitse terreur in Groningen in de tweede wereld oorlog, het pand aan de grote markt behoorde van oorsprong toe aan de groot industrieel W.A. Scholten, maar kreeg in de oorlog de functie van hoofdkwartier van de gevreesde SD. Hiermee veranderde het gebouw in een martelcomplex waar op sadistische wijze bekentenissen werden afgedwongen. Veel van de slachtoffers zijn later geëxecuteerd of in Duitse concentratie kampen omgekomen.

Ik zit te luisteren naar platen van Cuby met en zonder Blizzards, lees mijn boek, ik ben een beetje onrustig, trek een krantenartikel uit een boek naast me dat gaat over het Scholtenshuis.
De plaat is afgelopen, ik zet de muziek uit, maar mijn hoofd slaat op hol, denk na over vroeger, wat heeft mijn vader verteld, altijd weer die oorlog, ik kom er niet los van, het geeft niet, ik ben er inmiddels aan gewend. Mijn vader vertelde niet veel over zijn belevenissen in de oorlog, verzet, zijn vader die hij tegen kwam bij een actie onder een andere naam, vader en zoon. Opgepakt door de Duitsers, Scholtenshuis,gemarteld dat heeft hij wel verteld, koud en heet bad om bekentenissen over anderen af te dwingen, afgevoerd naar Willemshaven. Nooit heeft hij verteld wat er gebeurd is, jullie begrijpen het toch niet, waarschijnlijk had hij gelijk, zwijgen over het verleden, niemand toelaten in de herinnering is een zwakte om er over te praten, je koestert het verleden in stilte, ik herken mezelf in mijn vader, ik praat niet graag over mezelf, maar het gaat steeds beter.

Sint Maarten.

Elf november is de dag dat mijn lichtje branden kan, er zijn zoveel liedjes die je kan zingen als je langs de deuren gaat om vooral snoep op te halen, vorige week hebben we op het werk geoefend samen met het Orkest, zelfs een St. Maarten blues kwam voorbij, die hoor ik Cuby nog niet zo snel zingen, maar de platen zijn prachtig, beetje vies, ik maak ze schoon, een krasje maakt niet uit. Blues achtervolgt me al mijn leven lang, droevige, langzame muziek volgens het woordenboek, ik maak me er langzaam van los, voorzichtig om niet te snel een ander iemand te worden, dan schrikt iedereen, als ik opeens sta te swingen op de muziek van Tiesto of zijn collega's. Twee meisjes kwamen langs om hun St. Maartenliedje te zingen, dat is twee meer dan vorig jaar, een nieuw liedje, vrolijk geen blues die draai ik binnen, een schaal vol snoep blijft over, maar daar weten de kleinkinderen wel raad mee.

Ik liep met mijn lantaren en mijn lantaren met mij, eerst langs de winkels, Hartog op de hoek van de straat, daarna door de buurt, toen ik ouder werd gingen we naar de ebbingestraat, winkel na winkel, naar de wielewaal flat als het regende, overdekte gallerijen, iedereen was thuis. Als iemand niet thuis was of niet open deed zongen we : "hier woont juffrouw kikkerbil die ons niets meer geven wil." Kinderen zijn meedogenloos, we zongen het bij een huis aan de Oosterhamrikkade, er werd niet opengedaan, we zongen juffrouw kikkerbil en liepen verder, toen ik even later achterom keek stond er een oude vrouw met een mand snoep in haar handen, maar er was niemand om het aan uit te delen, twee trappen afdalen duurde langer dan het liedje dat we zongen, maar ik durfde niet terug te gaan om nog een keer te zingen, dat is de ultieme Sint Maarten blues, het is droevig en langzaam de trap af, wij hadden geen geduld om er op te wachten, hebberig als we waren. Thuis de hele zak omkeren op tafel, kijken wat ik had opgehaald, snoep, fruit (liever niet), een dubbeltje,een cent, een stuiver soms meer, maar heel veel snoep, het ging in een trommel en als ik zuinig was had ik er tot januari genoeg aan.

Freebird.

Lynyrd Skynyrd – Freebird Lyrics

Lynyrd Skynyrd - Freebird - 7/2/1977 - Oakland Coliseum Stadium (Official) van Lynyrd Skynyrd on MV 1.728.152 weergaven