Het belangrijkste boek.

Ik weet het ik ben een sukkel die op uitzending gemist kijkt naar de wereld draait door, geen Prince maar boeken werden er besproken door deskundigen, elk op zijn of haar gebied. Gekozen moet er worden, misschien kunnen we samen kiezen wat het belangrijkste boek is, een onzinnige wedstrijd in het leven geroepen door een programma dat plaats moet maken voor iets nieuws. Toch blijf ik er naar kijken omdat ik moe ben, niets beters te doen heb, maar het voegt niets toe aan mijn wereld. Het belangrijkste boek, de beste plaat, het mooiste schilderij, we zijn beland in een wereld van lijstjes zonder zelf te kijken, te luisteren, te lezen laten we ons de wet voorschrijven door bekende nederlanders die het weten of denken het te weten. Niet meer kijken is mijn advies, zelf lezen, luisteren en kijken, het maakt niet uit of het belangrijk is, als het maar van jou zelf is en jij het mooi vind, niemand kan bepalen wat ik moet doen, fuck de lijstjes.

Beledigen.

Beledigen = iemands eer en goede naam aanranden, krenken, kwetsen. Er is heel veel over geschreven en gesproken de afgelopen dagen, alle bekende nederlanders met een mening kwamen langs in de praatprogramma's, de kranten stonden er vol van, maar ik werd er niets wijzer door. Een goede naam moet je verdienen voordat je beledigd kan worden, het probleem is snel opgelost, de Turkse president probeert op alle manieren een soort van nieuwe sultan te worden, alleenheerser in een democratisch land, hoe is het mogelijk dat zoiets kan, weg goede naam, beledigen mag in een democratie. Mensen kiezen voor een baan in de openbaarheid, zijn het onderwerp van spot, kritiek, beledigingen, dat soort dingen, soms een taart in je gezicht, als je er niet tegen kan moet je er niet aan beginnen, macht eist zijn tol. Beginnen ze aan zo'n baan uit idealisme of is het prettig om in de belangstelling te staan, kijk naar de amerikaanse voor verkiezingen, miljoenen dollars kost het om president te worden en dan?, vechten tegen de bierkaai, nooit worden er revolutionaire veranderingen doorgevoerd, wereldwijd al helemaal niet, alle regeringsleider kijken naar elkaar, zitten hun tijd uit, zijn even beroemd, staan in het middelpunt, verder niets. En wij gewone burgers gaan mee in de stroom van niets, een opstand zie ik er niet van komen, iedereen vind het wel best, eigen leven eerst, als ik het maar goed heb dan kijk ik op het journaal wel naar de ellende in de wereld en daarna naar de soap van mijn leven. Ik ben geen haar beter.

Er moet iets veranderen in de wereld, onze wereld, als je niet tegen kritiek kan moet je geen president worden, als we iets willen veranderen kijk dan naar canada waar vluchtelingen een warm welkom krijgen, de PVV zou er weinig stemmen krijgen, denk ik, maar ik woon in Nederland, de tolerantie van ons kan bijgezet worden op de lijst van werelderfgoed, het is zo goed als verdwenen als we niet oppassen.

Dood.

Prince is dood, leve de koning, heel veel pop artiesten gaan dood de laatste tijd, het is mooi geweest, ze hebben hun leven geleefd, ze hebben er alles uit gehaald. Wij als gewone mensen zouden aan een half leven van deze artiesten genoeg hebben gehad om tot leven te komen , creativiteit zorgt voor enorm vuur dat hoog brandt, nagloeit,soms uitdooft, opflikkert, weer tot leven komt in nieuwe dingen, het is onvoorspelbaar.

De dood is voorspelbaar, iedereen loopt er tegen aan, we doen alle mogelijke moeite om een omweg te maken, maar uiteindelijk is er niets anders dan het einde, niet zo erg want eeuwig leven gaat ook vervelen.

Ik draai er om heen, het gaat over dood en leven, ik ben wat ouder, stel het afscheid uit, ik heb er geen zeggenschap over, nooit niet, maar ik denk er bijna elke dag over na. Het gaat over een vader die zijn kind dreigt te verliezen, niet weet wat hij moet doen, wat weet een vader over zijn kind?

What's going on.

Na een late dienst kijk ik vaak nog even naar het acht uur journaal op programma gemist, daarna soms nog naar de wereld draait door als ik geen zin heb om iets anders te doen. Meestal vind ik het achteraf zonde van mijn tijd en dat ik beter iets anders had kunnen doen dan stom televisie kijken, maar achteraf kan ik alles altijd beter beoordelen dan voor die tijd of op het moment zelf, het is niet anders. Ledigheid is des duivels oorkussen, ik zou zo graag in de warme zon zitten te niksen (lezen mag ook) en me laten verwarmen, maar het is te koud, niks aan te doen. Moet ik altijd bezig zijn, vraag ik me weleens af, alles zelfmaken, overal voor zorgen, kan ik dat beter dan iemand anders? Ik weet het niet, wel dat ik er vaak plezier aan beleef om het zelf te doen, te bedenken hoe ik iets moet maken, repareren, dat soort dingen. Vaak bedenk ik teveel, ik kan het soms niet meer onthouden, daarvoor heb ik een opschrijfboekje gekregen, daar noteer ik wat ik heb bedacht met tekeningen, niks bijzonders, maar ik kan het boekje doorbladeren en de plannen komen terug. Wat is er aan de hand, What's going on, een plaat van Marvin Gaye, opnieuw uitgebracht op gekleurd vinyl voor een vriendenprijsje, dat kon ik niet laten lopen, dat is er aan de hand en ik ben heel benieuwd hoe de plaat klinkt, dat ga ik nu horen.

De boot van Helsinki naar Tallin.

Ik kreeg vandaag een lange mail met foto van dochter Julia, afgelopen weekeinde is ze met een huisgenote naar Tallin (Estland) geweest, een prachtige stad. Op onze reis naar de Noordkaap en terug hebben we heel veel natuur gezien, weinig cultuur, Helsinki zijn we snel doorgereden op weg naar de boot, Tallin waren we alweer uit voor ik het besefte, dat hadden we vooraf afgesproken, het zou geen culturele reis worden, maar een avontuurlijke door de natuur. Dat is gelukt.

zondag 22 juni 2014

Geen plaats in de herberg.

De zelfde gebruiken als elke reisdag, op weg naar helsinki. Het is de saaiste rit van deze reis, 130 km. snelweg naar helsinki. Joop houdt onze gebruikelijke snelheid aan en de auto's zoeven ons voorbij. In Helsinki rijden we kris kras door de stad, lijkt het, tot we een enorm cruiseschip zien liggen. We draaien om bij een stoplicht, negeren het ons tegemoet komende verkeer en over een fietspad komen we weer op de weg. Joop wordt wat nerveus, we moeten de boot van 13.30 uur halen. We willen inchecken, maar motor rijders mogen doorrijden, paspoort en groene kaart laten zien en direct aan boord. We zitten nog niet of de boot vertrekt. Aan boord zitten we wat te schrijven en naar het verdwijnende helsinki te kijken, er is niet zoveel te doen. Twee uur varen en we zien tallinn liggen, een grote stad zo te zien. We rijden met de stroom mee een snelweg op,
het is zachtjes begonnen te regenen, we slaan af naar de goede richting en komen op een heel klein weggetje binnendoor te recht. Het gaat harder regenen en ik mensen langs de kant van de weg denken, wat doen die motorrijders hier in vredesnaam. We komen op de goede weg en zoeken de enige camping in de buurt die op de kaart staat in kohila. We worden een kant opgestuurd door inwoners van de stad, maar daar is niks en we rijden verder en gaan via een andere weg terug, geen camping. Wel een mooi landgoed, dat betere tijden heeft gekend, een vervallen fabriek en een prachtige kerk. We volgen een bordje met bedden erop en rijden een landweggetje in, wel een huis met kamers, maar niemand aanwezig, pas om 19.00 uur 's avonds. Daar kunnen we niet op wachten, het regent nog steeds en we beginnen wat van onze moed te verliezen. Terug de weg op naar het zuiden, we zoeken naar een plaats om te overnachten. We zien weer een bordje met bedden en je kunt er eten, we slaan af en vinden het gebouw. Het ziet eruit als een boerenschuur, de deur is open en we gaan naar binnen, pas op voor je hoofd, de doorgang is laag. Het ziet er uit als een restaurant, er komt een man op ons af, maar hij spreekt geen engels en haalt zijn vrouw. Zij vertelt ons dat alle kamers verhuurd zijn, maar we kunnen er wel eten. We vragen of we onze tent ergens op mogen zetten, want we hebben geen zin om door te rijden. Het mag achter een schuur en we kunnen nog douchen ook, boven. In de regen zetten we de tent op, onder een afdak van een schuur met een dak van bijzondere houten pannen kunnen we onze spullen kwijt. Dan douchen, heerlijk warm en schone kleren aan, wat een luxe. Alles in de tent, voorin is het een zootje en nat en vies, maar wat geeft het. We gaan naar binnen om te eten, maar eerst een biertje van de tap, het mag. We bestellen een voorgerecht, iets van stukjes gefrituurd varkensvlees en een gerecht met rundvlees. Het is om te smullen zo lekker, goeg gekruid, heerlijk sausje over het vlees en een salade met van alles erdoor.
Ondertussen praten we erover hoe het komt dat de stemming zo omslaat als het even tegenzit en dat je je er door laat meeslepen in plaats van het om te draaien en er iets positiefs van te maken. Dat is toch moeilijk op zo'n moment. Maar als we dan zitten te eten, de tent staat, we kunnen slapen, lijkt alles rozegeur en maneschijn. En wat een aardige mensen, niks geen gedoe en morgen kunnen we er ook ontbijten, over de prijzen zullen we het maar niet hebben.

Blauw.

De computer stopte ermee, het scherm op blauw, niets meer, uiteindelijk weer beeld en verbinding, hoe ik het gedaan heb weet ik niet meer, morgen verder.

Ladder naar de hemel.

De ladder naar de hemel blijkt bedrog, gestolen van een andere band, niet de ladder uit de hemel, die Jakob in zijn droom zag Genesis 28; en zie, een ladder, neergesteld op aarde, de top van de ladder raakt aan de hemel. En zie, engelen stijgen op en dalen daarlangs af. Opstijgend dragen zij Jakob's nood omhoog, zijn schaamte, zijn schuld, zijn verdriet om wat was en zijn angst op wat komen gaat. Afdalend dragen zij God's vertroosting met zich mee. (uit Nico ter Linden - het verhaal gaat). Luister naar het nummer Taurus van de band Spirit, uitgebracht twee jaar voor Stairway to Heaven, in dat jaar trad Led Zeppelin op als openings - act voor Spirit in Amerika, wie zal het zeggen, misschien de rechter, 550 miljoen dollar aan rechten staan niet op het spel, wel de toekomstige rechten. Taurus werd geschreven door Randy Wolfe, known as Randy California, de guitarist van Spirit in 1968, hij overleed in 1997, de bassist van de groep Mark Andes ging naar de rechter, plagiaat of niet, het levert veel publiciteit op, dus veel geld, wie het in zijn zak steekt? Vorige week de vierde plaat van Led Zeppelin gekocht met het nummer Stairway to Heaven erop, allemachtig goed, wie het ook geschreven heeft. Ik luister op youtube naar het nummer van Spirit, verbluffend hetzelfde, bekijk een uitvoering van Stairway door Frank Zappa, heerlijke persiflage, luister een klein stukje van het nummer door Patricia Paay, in de zijlijn zie ik Jack Bruce Big Blues Band live at Lugano 2011, kijken, later kijk ik naar een documentaire van de BBC over zijn leven en muziek, zes nummers worden uitgevoerd door Jack met Schotse muzikanten, ontroerend mooi. Alles, heel veel is te vinden op Youtube.

Vanmiddag naar het kerkje in Hellum, klassieke muziek door het symphonieorkest Scaramouge, prachtig in zijn eenvoud, mooi door de akoestiek en het spel van de hoorn speelster, Aukje Spijksma.

Zomaar een zondag die voorbij is voor ik het besef, de zon gaat onder net als anders.

Vijfenzeventig.

Dit jaar zou Harry Muskee 75 geworden zijn, maar dat telt niet tenzij je beroemd bent dan krijg je alsnog een tentoonstelling over je leven en de muziek. Mooi om nog eens te zien, een stuk jeugdsentiment, elk jaar ging ik wel een keer naar Cuby, nu al vijf jaar niet meer.

Nooit meer naar harry,

Elk jaar ging ik naar harry
Met de blizzards samen heette hij cuby.
Op de brommer gingen we naar een cafe,
waar weet ik niet meer, ergens in de buurt.
Midden in de winter, stervenskoud, het deed er niet toe,
want we waren jong en als er iets te beleven viel
gingen we er heen, altijd
Wanneer was het? 69 of 70, of zoiets.
Het klonk nergens naar, maar mooi dat het was.
Voor aan en bier, altijd bier, harry en jij een sigaretje.
Je staat een beetje verlegen voor je publiek, een grapje, een verhaaltje,
maar als je gaat zingen gebeurt er iets met mij.
Elk jaar wel een keer naar harry,
het maakte niet uit met welke band.
Je speelde een nummer voor Bennie Groen,
schilder van drentse landschappen,
die de week er voor was overleden.
Bennie kende ik van de kunstacademie,
we begonnen samen in het eerste jaar.
Hij was al wat ouder,
drummer geweest van de rodys en zen,
maar daar hoorde hem niet over, een vorig leven.
Ik was erbij, toen Harry zong voor hem.