Tranen van mijn vader.

Eén van de weinige keren dat ik mijn vader zag huilen was toen ik was blijven zitten in de eerste klas van de HBS, 's nachts kwam hij bij mijn bed, zei niets maar huilde, ik had niet aan zijn verwachingen voldaan of misschien zag hij in mij zichzelf terug, hij die niet slaagde om een diploma te halen, ondanks de moeite die zijn ouders er voor hadden gedaan om hem te laten leren. Ik had andere dingen aan mijn hoofd, de hormonen gierden door mijn lijf, maar ik wist nergens van, verliefdheden volgden elkaar op met de snelheid van een starfighter, toen het snelste gevechtsvliegtuig, ik kon het nauwelijks bijbenen, laat staan de gevolgen overzien van wat ik deed of liever gezegd van wat ik niet deed, want het was een eenzame periode, ik liep weg als het te moeilijk werd, ik liet liefdes uitgaan omdat het me beter uitkwam, dat wil zeggen als de liefde te dicht bij me kwam en ik er niets meer van begreep, van mezelf vanzelfsprekend.

Tranen van mijn vader, mijn broer Kees mailde me over het samen kijken naar de serie Holocaust, tranen en herinneringen die hij prachtig beschreef.

Hoe is het mogelijk, denk ik, dat de deuken die mijn vader opliep in zijn jonge leven zo'n spoor hebben achter gelaten in het leven van zijn kinderen, althans bij een paar van hen. Hoe is het mogelijk dat er nooit over gepraat is in ons gezin samen met onze vader over de hel waarin hij geleefd moet hebben, ik neem het mezelf kwalijk, maar op een vriendelijke manier, zonder spijt of oordeel. Volgende week is het doden herdenking, als het bijna acht uur is roept mijn vader uit het raam naar ons, we spelen op straat, gaan zitten op de stoeprand en we zijn twee minuten stil.

Shoah.

Met een speelduur van bijna negen uur is Claude Lanzmanns meesterlijke documentaire Shoah' uit 1985 bijna niet vol te houden, toendertijd heb ik de film in één keer gekeken, benieuwd naar de wereld achter het verhaal van de oorlog. Er was ook nog een serie over de oorlog, Holocaust heette die, Kees help me even, onze vader was in tranen na het zien er van en hij huilde bijna nooit, vertel eens hoe jij dat beleefde samen met hem, kus.

Ik weet niet of ik weer ga kijken, misschien opnemen voor later.

Schrijven in mijn oude stoel.

Ik schreef mijn verhaaltjes altijd op mijn tablet die ik had gekregen van zoon Jelmer voor onze reis naar de Noordkaap, zo makkelijk en handzaam, overal onderweg hadden we "bereik"; zelfs op de meest afgelegen plaatsen. Eén keer hadden we geen verbinding op een camping en werd de prijs van het verblijf na overleg met haar man minstens verdubbeld, Jolle was in staat om ? nachts nog te vertrekken, gelukkig bedacht hij zich en konden we samen verder. Apparaten gaan kapot op een moment dat je het niet verwacht, er iss geen geld voor iets nieuws, reparatie lukt ook niet, het merk is failliet en de winkel heeft zich goed ingedekt, het maakt niet uit, zeg ik vol bravoure, ik schrijf mijn stukjes wel op de vaste computer. Dat heb ik lang gedaan, maar de sfeer is anders, ik zit in mijn stoel, luister naar muziek, er komt een zin, een gedachte op in mijn hoofd, maar ik heb geen zin om op te staan, me los te maken van de muziek en de woorden op te schrijven op de vaste computer, die ik ook nog eens moet gaan opstarten, het gevoel is weg, de woorden weet ik niet meer precies, half werk, eigenlijk geen werk, want ik schrijf zinnen die niet lijken op wat ik in mijn hoofd had, als ik ga nadenken ben ik te laat. Het verhaal moet geschreven worden terwijl het in me opkomt, gelijk zonder tussenkomst van de techniek, tijd om na te denken is er niet, livin'in the moment dat is het, in een flits iets vertellen wat er in me om gaat, wat ik heb gelezen, waar ik naar luister, de kern van mijn bestaan. Nu kan het weer, ik zit in mijn oude stoel, lees een boek van en over Sting, luister naar de muziek waar hij mee opgroeide, hoe hij leerde spelen, het klinkt zo bekend. Ik moet aan buurman Luke denken, hun boot lag naast die van ons in Hillegom, hij leerde me te luisteren naar Jazz, we huilden toen Joop Zoetemelk wereld kampioen werd op zijn oude dag, we dronken teveel, gingen naar Joe Cocker in Leiden, we leefden ons leven en dat doe ik nog steeds. Ik kan alle herinneringen gelijk weer opschrijven als ze in me opkomen, een tablet of zoiets op schoot, dank je lieve.

De dagelijkse gang der zaken.

Elke dag is er wel iets waar ik geen zin in heb, maar het moet wel gedaan worden, zoals voor de dieren zorgen, de afwasmachine uit ruimen, de was opvouwen, dat zijn de kleine dingen, over de grote dingen begin ik niet eens, dat kost teveel tijd. Een dag gaat op zijn eigen wijze, als ik moet werken moet ik soms opschieten om alles gedaan te krijgen, als ik thuis ben moet ik oppassen dat er niet teveel werk blijft liggen, een tussenweg heb ik wel gezocht maar niet gevonden. Dat ligt aan mij, hollen of stilstaan, alles of niets, zwart - wit, ik vergeet de grijstinten, zo kan ik nog wel even doorgaan, het is de dagelijkse gang der zaken, die ik elke dag weer bewandel, meestal tot volle tevredenheid van mezelf. Soms valt het tegen, maar waar dat dan aan ligt, misschien als er plotseling iets verandert in mijn vaste gewoontes en ik daar niet op voorbereid ben, ik leer er steeds beter en makkelijker mee omgaan.

Koningsdag.

Drukte in de stad, gelukkig zijn er ook mensen die de rust van het platteland opzoeken en het weer valt heel erg mee

Terugslag.

Na een lange periode van werken krijg ik vaak een terugslag als ik thuis ben, soms de eerste dag of de tweede dag, net of het lichaam moet wennen aan de vrijheid van het zelf bepalen van wat ik ga doen, in plaats van de regelmaat op het werk. Er valt een apathie over me, ik ga dingen verzinnen om te doen om maar niet te doen wat ik me had voorgenomen, vandaag was ook zo'n dag van uitstellen en uiteindelijk afstellen van wat op het programma stond. Ik heb me wel vermaakt, ga langer en verder met de hond lopen, lees bij terugkomst de krant nog eens door, dat soort dingen, huishoudelijke taken nemen meer tijd in beslag, ik heb nog een boek liggen dat nodig uitgelezen moet worden. Ik ga lekker in het zonnetje zitten op de bank in de serre, de dag vliegt voorbij, prima toch, niemand die me vertelt wat ik moet doen, maar toch dat stemmetje in mijn hoofd dat me wijst op de dingen die ik had moeten doen. Ik zet een plaat op met orgel muziek van Bach om mijn hoofd leeg te maken van het stemmetje, het lukt, de prachtige muziek neemt me mee naar de kerk van vroeger, waar de organist ons wist te betoveren voor en na de kerkdienst.

I'll sleep when I'm dead.

Een cryptische tekst van Warren Zevon, wie kent hem niet, op de gelijknamige plaat uit 1976. Het zet me altijd aan het nadenken, dat kan bijna niet anders, ik slaap als ik dood ben, hoe bedenk je het en dan maak je er ook nog eens prachtige muziek bij. Warren Zevon is een verhaal apart, lees op wikipedia, luister en download zijn muziek op the pirate bay.

Ik ben blij met een paar dagen thuis, uitslapen gaat moeilijk, vroeg naar bed is geen probleem, lange nachten met vreemde dromen. Vannacht kwam oom Sietse langs in een droom over kamperen, ik sprak met hem over het leven zo levensecht dat ik er van schrok toen ik wakker werd, ik hoorde zijn stem, zag zijn gezicht, hij was dichtbij.

Er was ook nog een andere droom, die was erg persoonlijk, maar ook dat beleefde ik als echt, vreemd, misschien moet ik vaker vroeg naar bed gaan om een leven te dromen.

Zeven dagen lang.

Zeven dagen gewerkt met plezier, wat zullen we drinken, wie kent Bots nog , de band en Hans Sanders, hun voorman?