Bootjes.

Op de heen-en terugweg naar en van het werk moet ik over een brug, het maakt niet uit hoe ik rijd, vanmiddag op de terugweg gingen de bomen naar beneden, er komt een boot aan, een rij auto's moest stoppen acher mij, een flinke rij. Er kwam een klein plezier vaartuigje onder de brug door, waarvoor tientallen auto's moesten stoppen, de afrit van de snelweg stond ook vol, de omgekeerde wereld, maar hoe moet het anders? De brug vier keer per dag open voor kleine bootjes schiet niet op voor die mensen, elk bootje doorlaten houdt het verkeer enorm op, wie heeft dit systeem bedacht, bruggen zijn soms een ergernis als ze 's zomers zo vaak omhoog gaan voor kleine bootjes. Aan de andere kant krijg ik dan langer de tijd om naar mooie muziek te luisteren, weegt dat op tegen de tijd die ik moet wachten?

Feest.

Vijf mei is een feestdag, ook vroeger traden dan overal bandjes op, niet zo groots als tegenwoordig, maar wel om je de hele dag te vermaken, zo hoort het ook.

De vlag halfstok.

Ik heb een vlaggestok en een vlag, gekocht toen Julia slaagde voor haar Havo-diploma, heel belangrijk. Het is een kleine vlaggestok met een grote vlag, die kan ik nooit half-stok hangen, misschien hang ik de vlag morgen op om te vieren dat we vrij zijn, een voorrecht dat niet genoeg gevierd kan worden, het liefst elke dag met de vlag hoog in de top. Het is een avond van gedenken, 4 mei, we staan stil bij al het leed wat je kan bedenken, het maakt niet uit voor wie of waar of welke tijd, wat doen we elkaar aan in naam van de vrede, die is ver weg, een holle kreet voor mensen in een oorlogsgebied. Ik zie een foto in de krant van onze premier in een vluchtelingen kamp spelen, voetballen met kinderen, wat doe je daar denk ik, doe er wat aan in plaats van een mooi plaatje en ik denk er gelijk achteraan, volgend jaar verkiezngen. Zo ver is het al met mij , ik trek alle goede bedoelingen van politici in twijfel omdat ze mijn stem nodig hebben. De klok luidt, het is bijna acht uur, ik luisterde naar de Mauthauden cyclus van Theodorakis, zo ongelofelijk mooi, de klok is stil, maar de vogels fluiten door, het is voorjaar, niets houd ze tegen om hun nesten te bouwen, misschien moeten wij als mensen daar een voorbeeld aan nemen, alles gaat door, niets staat stil, we herdenken doden, die als ze vogels waren geweest nog hadden geleefd, misschien niet zo heel lang, want er lopen veel katten rond.

Ik word cynisch, geen goede manier om al die mensen te herdenken die zijn gestorven om onze vrijheid te heroveren, ik ben ze eeuwig dankbaar en dat meen ik uit de grond van mij hart. Onderdrukking is een verschrikking, ik weet niet wat het is, lees in de krant verhalen over mensen die schrijven wat ze denken en de hele wereld over zich heeh krijgen. Ik moet schrijven wat ik denk, wat ik vind zonder zorgen over de gevolgen, dat is in Groningen niet zo moeilijk, er zijn hier geen extremisten, een paar misschien die beven door de aarde, ook daar moet ik oppassen. Ik kan er geen touw meer aan vast knopen, morgen knoop ik een hangmat tussen twee bomen om rustig in te liggen, nadenken over een gekke wereld, ik snap er soms niks van.

Dat is niet waar, een dooddoener, het is heel eenvoudig als iedereen aardig/lief is voor een ander dan wordt het leven een stuk eenvoudiger, gewoon proberen, morgen beginnen.

Twee minuten.

Twee minuten ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------stilte!

Oorlog.

Verhalen over de oorlog worden verteld door mensen die het mee hebben gemaakt, dat zijn er niet zoveel meer. Alleen achter blijven als jouw moeder wordt opgepakt, samen met twee jongere kinderen blijf je achter, je bent zelf pas tien, hoe overleef je een hongerwinter. Ik ben een zondagskind, geboren met een veer in mijn kont, er ontbreekt me niets, helemaal niets, alles komt me aanwaaien, ik hoef er geen moeite voor te doen, alleen op het gebied van de liefde had ik soms wat problemen, maar dat lijkt ook verleden tijd.

De oorlog ligt ver achter ons, maar is dichterbij dan we denken, elke dag is er een strijd in de hoofden van heel veel mensen, ik kan het me niet voorstellen hoe het is om te moeten vluchten, voor wat dan ook, ik ben een bevoorrecht mens zonder wezenlijke zorgen anders dan dat mijn huis een paar verrotte kozijnen heeft en dat soort dingen. Mijn vriezer ligt vol met eten, er staan potten met ingemaakte groente, een eigen moestuin is de mode, ik doe er aan mee, ik ga me er niet voor schamen. Alles heeft zijn houdbaarheid, toen de CD op de markt kwam werd de plaat, dat is vinyl, afgeschaft, niemand gaf er nog een cent voor, gelukkig had ik nog een paar guldens over en kocht hele collecties op voor een habbekrats.

Het is laat, eigenlijk weet ik niet meer wat ik wilde vertellen, het gaat over oorlog en muziek, verleden en toekomst, nog meer muziek, maar daar moet ik morgen weer iets voor maken.

Bezig.

Na een late dienst nog even bezig met andere werkzaamheden, niet te lang, want morgen weer vroeg op, ten minste niet te laat dan kan ik morgen vroeg ook nog even bezig met hetzelfde. Komt helemaal goed, ik hou jullie op de hoogte.

Foto.

Ik kijk naar de foto boven mijn verhaal, terug in Nederland na een reis van zes weken naar het noorden, prachtig, de eenvoud van het kamperen, het samen zijn met vriend Jolle, het rijden op een motor door weer en wind, zon, mist , kou naar een plaats met de naam Noordkaap. Het was een reis waaraan ik begon met zenuwen over hoe het hier thuis zou moeten gaan, ik ga weg en laat het huis met de dieren achter, komt dat wel goed? Het is nog nooit beter gegaan met het huis, opgeknapt door familie, de dieren kwamen niets te kort, kortom ik maakte me zorgen om niks, zoals wel vaker.

Misschien tijd om weer op reis te gaan!

Ontbijten in de zon.

Eindelijk een dag met warme zon, zo'n dag dat ik in 's morgens vroeg in de zon ga zitten met een boek en de krant, een kop koffie staat op een houtblok dat nog in stukjes gekloofd moet worden. Wolken vliegen voorbij, ik lees mijn boek over Sting uit, de stoel achter over, heel even dommel ik weg naar dromenland, de hond blaft me terug in de werkelijkheid, een ontbijt met zelf gebakken ciabatta brood, kaas, ei, dik belegd, het leven is goed op het platteland en ik geniet ervan zonder zorgen. Er moet wel iets gebeuren ook al is het zondag, ik begin aan een affiche, zwart - wit in drukletters, waarvoor laat ik nog even in het midden, de uitnodigingen verstuur ik deze week. Ik ga op bezoek bij mijn moeder, neem een tas met eten mee, dan kan ze deze week vooruit zonder naar de winkel te gaan, hoewel dat wel goed voor haar zou zijn, dat zei ze zelf ook, iets meer bewegen, altijd de rollator mee, waar ik ook ga, wijsheid komt met de jaren. Ze vertelt over haar leven, alleen de laatste jaren, zo gaat dat, niet ongelukkig maar ze mist haar vriendinnen om naar toe te gaan, als je ouder word vallen er steeds meer mensen weg om je heen. Een nieuwe bootreis is geboekt voor eind mei, meer kan ik ook niet meer, zegt ze, maar ze laat zich verzorgen en geniet er van, ik hoop dat ik me ook zo kan overgeven aan de ouderdom zonder terughoudendheid en schaamte over wat ik niet meer kan. Op de terugweg zing ik hard mee met de muziek in de bus, raampje open, ik stuur met één hand, zwaai naar de bestuurder van een zelfde bus die ik tegenkom, het is mei, ik voel me vrij. Thuis wacht het gewone leven op me, de was moet worden opgevouwen, de afwasmachine moet worden uitgeruimd en andersom, de dieren willen eten net als ik, de vrijheid verdwijnt even naar de achtergrond tot ik een plaat op zet van Sam Cooke, ik zing mee, ben weer verliefd. Het is mei, de pony blijft vanaf nu in de wei.