Peter Green.

Ik zit op de veranda te lezen, schrijf iets, kijk op Youtube naar Fleetwood Mac, Boston Tea Party "live", uitgebracht op vinyl, drie platen, kom luisteren, de live beelden + muziek, alles is te zien, komt terug, zo ongelofelijk mooi, ik was er toen niet bij, nu wel. Dan komt er een concert met Carlos Santana< Black Magic Woman, Peter staat aan de kant en speelt mee maar Carlos is de man en maakt de show, de meester staat in de schaduw, de leerling verdient er goed geld aan. Misschien moet ik niet zo zijn als ik ben, maar ik ben niet anders, romantisch, sentimenteel, de vogels fluiten harder dan de muziek en zo hoort het ook.

Vannacht had ik de raarste dromen, net komt er een motor voorbij, minstens 200 kilometer, ik ben een beetje motor moe, morgen meer daar over

Margaretha.

Een paar zwakke vleugelslagen zijn buiten hoorbaar. Dan pats! 'Wat is dat! Ga gauw kijken!' Ik denk een vogel. In het donker de richting kwijtgeraakt."

UIt: Margaretha van Jan Siebelink.

Ik las dit net na het schrijven over de eend, pats boem. Toeval?

Schuld.

Het is mei, de vogels bouwen nestjes, leggen eieren en broeden ze uit. Daar gaat nog een heel spel aan vooraf, mannetjes jagen achter vrouwtjes aan, vertonen de raarste kunsten om de vrouwtjes te imponeren, maken zich mooi om beter, het liefste als beste voor de dag te komen, het lijkt wel de mensen wereld. Het verschil is dat wij kunnen nadenken, maar dat op hele belangrijke momenten achterwege laten, onze natuur volgen met alle gevolgen van dien, het lastig vallen van vrouwen neemt soms ongewone, onverkwikkelijke vormen aan. Het denken valt weg als het genot, de drift naar boven komt, veel moet er voor wijken, soms onze beschaving, die maar een flinterdun randje heeft, het wordt er zo van afgekrabt, dan staan we weer dicht bij de dieren.

Daar gaat mijn verhaaltje niet over, het gaat over de schuld aan de dood van een dier, een eend in dit geval. Eenden trekken zich terug als een paartje in de smalle sloot langs het ruiterpad achter mijn huis, een mannetjes eend met een vrouwtje, die hij probeert te verstoppen voor zijn concurenten die als gekken rondvliegen op zoek naar vrouwtjes, er zijn er blijkbaar te weinig van of de mannetjes kijken niet zo nauw en vliegen met elk vrouwtje mee, ook daar weer een gelijkenis met de mensen wereld. In de ondiepe sloot achter mijn huis zitten al tijden twee eenden, een paartje, die als ik er langs kom met de hond geschrokken opvliegen, wat niet zo'n goed idee is, want naast de sloot loopt een drukke weg en de eenden kunnen te weinig hoogte maken al s ze plotseling opvliegen om de naderende auto's te ontwijken, het blijven dieren. Als ik het eendenpaar zie in de sloot maak ik rechtsomkeert of ga door de bosjes aan de andere kant lopen zodat ik ze niet stoor in hun bezigheden. Vanmorgen gebeurde het onvermijdelijke, ik liet de hond uit, vroeg dan is het spitsuur op de weg, zonder op te letten, de mannetjes eend vloog op, probeerde omhoog te vliegen over de weg, maar klapte tegen de zijkant van een auto met een enorme dreun, ik kon er niet naar kijken, maar voelde me schuldig, als ik op dit moment ot iets later daar niet had gelopen was de eend er nog geweest.Ik moest er de hele dag aan denken, jaren geleden toen ik nog veel hardliep kwam een auto mij tegemoet terwijl een egeltje de weg over stak, ik ging in de berm lopen om de auto alle ruimte te geven, maar die week uit en reed voor mijn ogen over het arme beestje heen vlak voor die de veiligheid van de overkant had bereikt. Auto's zijn prettig om je ergens heen te brengen, het zijn monsters voor dieren die hun weg proberen te volgen, mensen besturen die voertuigen en rijden dieren dood, vaak zonder het te beseffen, zelfs vegetarische automobilisten doen daar aan mee. Dat wil ik even zeggen, na een week groente uit eigen tuin met veel kaas en ei, is het nu weer tijd voor iets met vlees, laten we lief zijn voor de dieren dan kunnen we het misschien ook voor de mensen zijn.

Een gewone dag.

Een gewone dag, werken, de hele dag buiten in de zon, heerlijk, wat wil ik nog meer, niets. Vroeg thuis, nog even in de tuin aan het werk, lezen op de veranda, koken met groente uit de kas, lekker. De pony staat in de wei bij de kersenboom gras te eten, met de hond lopen en dan vroeg naar bed met een boek, mijn gezicht gloeit van de zon, het was een mooie dag.

Baltische staten.

Op reis door de Baltische staten was een lang artikel in de krant van vandaag, ik heb er stukjes van gelezen. Estland, Letland en Litouwen liggen tussen Europa en Rusland in, we reden er twee jaar geleden door heen, prachtig land, het lijkt op Limburg, heuvelachtig, veel landbouw, ooievaarsnesten op schoorstenen van huizen, eletriciteitspalen, eerst is het bijzonder, na 100 kilometer met nesten kijk ik niet meer, maar het blijft bijzonder. Arme landen zijn het, vervallen gebouwen, flats in the middle of nowhere, vroeger woonden er mensen, arbeiders om op het land te werken, nu is er niks meer. We kwamen aan in Tallinn met de boot van Helsinki, op zoek naar die ene camping op de kaart, nergens te vinden, maar we vonden onderdak bij een soort bed & breakfast, we mochten achter de schuur onze tent opzetten, boven douchen en het eten was zo heerlijk, net als het ontbijt. De wegen waren niet altijd heel goed, maar we kozen voor de kleine weggetjes door bossen, landerijen, wegen die verhard waren of plotseling niet meer, stukken weg zonder asfalt, grind en kuilen meer was er niet, maar zo mooi om mee te maken. We kregen en slaaplaats bij Eduardo op een camping in aanbouw, er was niets, geen wc, douchen moesten we onder een boom of zoiets, maar we werden onthaalt als vorsten, bier in overvloed, de soep stond te koken boven een houtvuur en dat proef je, vlees op de barbeque, daarna samen in de sauna, afkoelen in de rivier die naast de camping stroomde, het leven is goed in de baltische staten. Het enigste minpuntje is het gebrek aan campings, de volgende dag reden we door tot we niet meer konden en belanden in een hotel bij Kaunas aan de snelweg, achteraf denk ik wat maakt het uit, toen waren we even de weg kwijt. Advies: ga er heen en geniet van de mooie natuur en de hartelijke mensen.

Als je niet beter speelt, .....

Als je niet beter speelt dan je tegenstander terwijl je weet wat er op het spel staat dan verdien je het niet om kampioen te worden. Televisiebeelden van juichende spelers die het kampioenschap nooit verwacht hadden staan tegen over gezichten van huilende voetballers die beter hun best hadden moeten doen, sukkels die net even dat laatste stapje niet zetten, waarvoor ben je bang, ik kan er niet over meepraten. Prestaties op het hoogste niveau brengen waarschijnlijk een enorme druk met zich mee, verlammend voor wie er niet mee om kan gaan of het niet gewend is, zeg het maar. Ergens ver in mijn achterhoofd denk ik heel gemeen dat het die spelers niet zo veel kan schelen, ze verdienen kapitalen met een spelletje, ze doen alsof dat het belangrijkste in de wereld is, verliezen betekent rust, minder wedstrijden. Altijd de beste willen zijn is de ultieme droom van elke man. Wie heeft dat bedacht????

Thuis.

Ik vind het altijd heerlijk om na een late dienst thuis te komen, het huis staat er nog, binnen is het nog net zo als toen ik de deur achter me dicht trok, soms is dat minder, er ligt dan nog veel rotzooi, ongevouwen was, dat opgeruimd had moeten worden voordat ik wegging. Het is niet anders, soms pluk ik 's morgens een schoon t-shirt, onderbroek en sokken uit die mand zonder het op te vouwen en in de kast te leggen, niemand stoort zich er aan. De afwas moet nog in de vaatwasser worden gezet, die eerst uitgeruimd moet worden, morgen is er een nieuwe dag. Zo gaat het met heel veel dingen, er zijn momenten dat ik me eraan stoor, meestal gaat het langs me heen, ik kan me er niet druk over maken, zet liever een plaat op met een goed boek op schoot. T.v. kijken doe ik al maanden nauwelijks, het acht uur journaal, voor series heb ik geen tijd, films vergeet ik te kijken, een beetje rommelen in en om het huis, het gaat helemaal goed, vaste plannen heb ik niet, die zou ik wel moeten maken, een soort werkschema in plaats van hak op de tak, ik kan het moeilijk veranderen in mezelf, dus laat ik maar zo, het werk wordt vast wel gedaan en anders maar niet. Ik heb er het volste vertrouwen in totdat ik in een nieuw boek begin dat ik eigenlijk eerst uit moet lezen, zo gaan er dagen voorbij zonder dat ik iets doe, ik voel me er allang niet meer schuldig door. Een paartje winterkoninkjes bouwde een prachtig nestje onder het dak van de veranda tussen wat takken die daar onder de balken lagen, kunstig. Ze beginnen te bouwen zonder tekening, het ontwerp zit in hun kopjes, door gegeven door vader en moeder winterkoning, ze hoeven er niet bij na te denken, het gaat vanzelf. Ik heb ze een paar keer voorbij zien fladderen, het nest is niet bewoond, misschien komt het nog. Wij mensen moeten alles plannen, tekenen, berekenen vooraf, anders ontstaat er niets, we zijn het gevoel kwijt geraakt om iets instinctmatig te doen, dan bedoel ik niet het gebied van de liefde, daar komen we nog wel uit, alhoewel ?????, maar op het overleven puur en alleen op ons gevoel, weet ik wat ik moet doen in een bepaalde moeilijke situatie of bel ik gelijk 112. We zijn ver afgedwaald van de natuur, we doen er alles aan om die natuur weer in zijn/haar oorspronkelijke staat te herstellen, maar dat lukt natuurlijk nooit, misschien moeten we eerst bij ons zelf beginnen.

Mumford.

Dochter Julia is vanavond naar een concert van Munford & Sons in Helsinki, ik ben een beetje jaloers, wij kijken naar een live opname van Red Rocks, ook mooi, maar toch......