Sukkels.

Ik kijk naar de herhaling van de wereld draait door en zie oudere mannen hun favoriete platen opzetten, een beetje onhandig op de draaitafel die voor hun staat, ze zouden het toch beter moeten kunnen gezien de verhalen die ze vertellen. Bekende nederlanders willen bekend blijven, doen er alles aan om overal gezien en gehoord te worden, een plaag op de televisie, die bij mij steeds minder aan gezet word, alhoewel ik met graagte de programma's terijgkijk om mee te kunnen praten, dat gaat dan onder het mom van ik had toch niets beters te doen en zo is het.

Maar het blijven sukkels die er steeds voor op draven, je moet gezien worden.

Speakers.

Muziek is heel belangrijk in mijn leven, vroeger draaide ik plaatjes op een samengestelde draaitafel, gekocht van neef mans voor 5 gulden zonder arm, die ik kocht in een winkel met zoveel artikelen waar ik het geld niet voor had, 10 gulden + element en naald, ik was de koning te rijk, hoorde van de plaatjes maar de helft van het geluid. In de uitverkoop kocht ik singletjes van fleetwood mac, cream, joe cocker Daarna kwamen met het grote geld de elpee's, kranten bezorgen, vacantie baantjes, mijn eerste platen heb ik nog, die koester ik, er zijn er honderden, duizenden bij gekomen, nu draai ik eentje van het eerste uur, the Flock - Introduction uit 1969, prachtig met krassen.

Het geluid komt uit boxen, speakers, heel belangrijk, een vaak onderschat deel van de installatie, ik betaalde 400 gulden per speaker in 1977 en ze geven nog altijd een perfect geluid, nieuwe foamranden. Af en toe kijk ik op marktplaats naar speakers, bose 601 of 901, revox, maar ik ben tevreden met mijn speakers, soms kost het moeite maar deze speakers horen bij mij al een lang leven.

Minder werken.

Minder werken houdt in dat ik meer thuis ben, dat is de eerste weken wennen, ik moet nog in een soort ritme komen van thuiswerken, er is genoeg te doen, maar ook genoeg niet te doen. Dat klinkt cryptisch, het is heel eenvoudig, er is genoeg te doen aan het huis, in de tuin, maar het is ook heerlijk om het niet te doen en te gaan zitten lezen, binnen met muziek aan of buiten in de de tuin, in de stoel onderuit lekker dommelen in het zonnetje, om over de hangmat maar niet te spreken, dan wordt niets doen nog aantrekkelijker. Ik moet zien om een bepaalde discipline aan de dag te leggen om één en ander gedaan te krijgen, net als op het gebied van sporten, op elke vrije dag iets aan bewegen doen, tot nu toe lukt het maar de maand is pas halverwege, ik blijf het proberen.

Keuze vrijheid.

Ik was vanmorgen op bezoek bij mijn moeder, eerst gaat het gesprek over de dagelijkse dingen, ze was een week te vroeg naar een huwelijksfeest gegaan, we moesten er om lachen, later is ze er toch nog geweest. Ik vertelde mijn moeder over dochter Julia die volgende week terug komt uit Finland, het vreselijk naar haar zin heeft, de plannen voor de toekomst, de bijna onbeperkte mogelijkheden die er nu zijn, de wereld is een dorp geworden. Mijn moedervertelde over haar vader die in Limburg in de bouw werkte, maar terug moest komen omdat zijn vader een hartaanval had gekregen, hij moest de zaak voortzetten, ook al had hij er weinig zin in. Zelf schikte mijn moeder zich in de rol die haar ouders voor haar bedacht hadden omdat het hun goed uitkwam, ze had niet doorgeleerd, wel een opleiding om kleren te maken, daar had ze talent voor, ze heeft er in haar huwelijk veel geld mee verdiend zodat wij op schoolreisje konden of voor andere speciale dingen. Ze volgde een cursus boekhouden om haar vader te helpen in het bedrijf dat hij moest runnen zonder er zin in te hebben, zijn zoon Rieks moest hem opvolgen, maar was liever architect geworden, hij kon prachtig tekenen. Toen schikte iedereen zich in de rol of baan die je ouders voor je bedachten of doordat je gedwongen werd je vader op te volgen, zoals het hoorde. Daar is niets mis mee, denk ik nu, ik ben mijn eigen gang gegaan tegen de zin van mijn ouders, wat heeft het opgeleverd? Mijn moeder is tevreden over haar leven, ze doet nog wat ze kan en dat is veel, verteld honderduit over haar leven, het is mooi, prachtig, ik schuif alle kritiek over opvoeding en gebrek aan interesse aan de kant, ik ben heel blij met mijn moeder.

God woont waar men hem toelaat.

Ik zit te lezen, naast me staat een draaibare boekentafel, een boekenmolen gekocht van iemand in zuid-oost groningen op 100 meter van de grens met duitsland, onder het glazen blad zit een lamp die voor verlichting, letterlijk, kan zorgen, maar de tafel ligt zo vol dat het geen zin heeft om het licht aan te doen. Ik legde een paar boeken aan de kant, opruimen is niet mijn sterkste kant, het liefste bewaar ik alles, ik kan geen plaat of boek wegdoen dan met pijn in mijn hart, onderop lag een boekje over martin buber met op de omslag een druksel van hendrik nicolaas werkman, het heet de weg van de mens, prachtig, ik begin er in te lezen, zoals zo vaak en ik ben zo blij dat ik hier zit met alle muziek en boeken om me heen, soms is het wel wat veel, maar wat maakt het uit, ik haal alle platen naar binnen om ze te beluisteren, lees alle boeken die staan te verstoffen in de kast en als ik er niet aan toe kom in mijn leven, maken ze van dit huis een museum, ook wel weer heel biijzonder in hellum, een plek waar je kan gaan zitten en zelf je platen kan beluisteren in de oude stoel van opa lelivelt, entree is een goed humeur en kennis van de platenspeler, want krassen op de plaat zijn absoluut verboden, misschien 50 cent in de pot voor een nieuwe naald.

"Bij zichzelf beginnen, maar niet bij zichzelf eindigen; van zichzelf uitgaan, maar niet naar zichzelf toe streven: zichzelf zijn, maar niet met zichzelf bezig zijn".

Nog een citaat uit het boek, van het ene komt het andere, ik lees, kan mijn aandacht er niet bijhouden en vind een boekje waarin ik verder lees. Ik draai een plaat uit de box met orgelwerken van bach, denk aan een hammond orgel, zo mooi en het volgende moment ligt de plaat time on our side van colosseum uit 2014 op de draaitafel, met david greenslade die dat orgel bespeelt, bach in de popmuziek, chris farlowe zingt zich de longen uit zijn lijf, helaas is chris heckstall-smith er niet meer bij, barbara thompson, de vrouw van drummer jon hiseman, speelt de saxofoon, op bass mark clarke en clem clempson speelt guitar op zijn 1958 gibson goldtop.

Er ligt ook nog een bijbeltje op de tafel waar ik af en toe in lees, opzoek wat ik niet meer weet, gekregen van mijn moeder toen ik op kamers ging wonen.

God is Liefde stond op een groot bord boven op een huis van het leger des huis aan de nieuwe ebbingestraat, tante jo een zus van mijn grootmoeder woonde er, ik haalde er oud papier op in de vacantie toen ik jong was, we kochten van het geld een bal om mee te voetballen, maar voordat de vacantie voorbij was, was de bal lek en konden we opnieuw beginnen, maar wat een plezier hadden we van die bal. Verander God in Liefde in de zin; God woont daar waar men hem toelaat en het wordt; Liefde woont daar waar men hem toelaat, dan komen we ergens, denk ik. Liefde kent iedereen, God is zo'n vaag begrip, iemand van wie je niet weet of hij bestaat, laat staan of hij voor ons zorgt, met liefde kunnen we alle kanten op, zorgen voor elkaar, wie je ook bent met welk geloof, we veranderen God in Liefde en praten niet meer over verschillen in godsdienst, de ene God wel, de andere niet, profeten doen er al helemaal niet meer toe, zij volgen God in de Liefde, waar dan ook. World in harmony, prachtig, ook nog een nummer van de "oude" Fleetwood Mac.

Kip met rijst.

Onze vader at het liefst aardappelen, groente, stukje vlees, traditioneel hollands, maar als er dan toch iets buitenlands gegeten moest worden dan was het nasi met veel sambal, rijst en kip met of zonder compote (was dat iets van die tijd, jaren 70 of iets christelijks)?,ik weet het niet precies, maar hoor van mijn lieve met de zelfde christelijke achtergrond, dat zij ook rijst met compote aten op zondag. Ik heb een goede kip gekocht, die op zijn pootjes rond kon lopen buiten, voel me een beetje schuldig, maar wat ruikt het lekker als zo'n kip in de pan ligt te braden, de hond wordt er onrustig van, zij ruikt teveel. Straks zet ik de pony in het gras bij de kersenboom. Waarom eet je geen vlees meer?, dochter julia hoorde van zoon jelmer lang geleden dat er in frikandellen paardevlees zit, sindsdien eet ze geen vlees meer. Ik probeer het ook, maar kip met rijst kan ik niet weerstaan. Ik zie mijn vader genieten van zijn rijst met veel sambal, hij heeft gevochten in indonesië, vlak na de tweede wereld oorlog, maar dat is een ander verhaal.

Jazz & blues.

Vrijdagavond gaan we naar het theater op het werk, elke week is er een andere voorstelling verzorgd door begeleiders of anderen, vanavond was het bioscoop met liedjes van sesamstraat verzorgd door bewoners. Halverwege riep iemand, dit is een jazz nummer, even er voor een bluesnummer, een wijsneus zei, jazz en blues is hetzelfde.

Als ik het uit ga leggen aan des betreffende bewoner dan zijn we voorlopig nog niet uitgepraat, het verstand komt met de jaren heb ik geleerd, daar houd ik me aan, alhoewel ik met het ouder worden niet zo veel wijzer ben geworden, dat is een illusie die heel veel mensen koesteren en uitdragen, vooral in bekende televisie programma's. Alles weten maakt niet gelukkig, NOOIT NIET.

Motor moe.

Het valt wel mee met die motor moeheid, ik heb al een paar ritjes gemaakt door de provincie, uiteraard over de kleine wegen, rustig op een doordeweekse dag. Ik moet de motor nog steeds schoonmaken, niet een sterk punt van mij en naar het werk ga ik met de bus, niet steeds die motorkleren aan-en uittrekken voor 15 minuten rijden. Het komt er op neer dat het eerder luiheid is dan moeheid, dat moet ik eerlijk toegeven, het blijft een prachtige manier om jezelf te verplaatsen, misschien wel de mooiste.