Lezen heeft geen zin.

Lezen heeft geen zin net zo min als het leven, ik ben er en er zijn boeken, voor sommige mensen is het er zijn en lezen een ramp, dat geeft niets, ze vinden vast een zinvolle invulling van hun leven of niet, ook goed. Lezen betekent woorden tot je nemen die in een boek een samenhangend geheel vormen, soms kan ik er geen touw aan vast knopen, leg het boek weg om het een paar jaar later zonder probleem uit te lezen, wat zegt dat over mij en over het boek? Niks, ik lees altijd, dat is geen verdienste, zo is het, het liefst een boek dat ik kan vasthouden, bladzijden om kan slaan, terug kan lezen, om kan vouwen, ruiken, een boek is tastbaar. Een paar boeken gelezen op mijn tablet, prima, de boekenkast puilt uit, het is anders, ik moet er aan wennen, de woorden zijn hetzelfde, maar lezen vanaf een scherm is bijna heiligschennis, het boek is God.

De zin van het lezen.

Ik ga eerst slapen, morgen over de zin van het lezen, hoeveel boeken per week, liever lezen dan televisie kijken en meer.

Zwerfhonden.

Twee zwerfhonden, zusjes zijn ze, wonen in mijn huis, lopen rond, voelen zich steeds meer thuis, gaan hun eigen gang, zoeken me op voor een aai, laten horen dat ze naar buiten willen, dat is bijna elke keer dat ik binnen kom, teleurgesteld gaan ze weer liggen. Ik liep vandaag voor het eerst het grote rond met ze, een uur door de landerijen zonder problemen, veel nieuwe luchtjes die geroken moesten worden, een reiger die ze achterna wilden, kippen in een tuin die hun leven niet veilig zijn als de honden los zouden lopen, ze hebben geleerd om te overleven zonder baasje die hun brokken geeft. Het zijn zwerfhonden, dat blijven ze nog wel een tijdje, het lopen aan een riem gaat boven verwachting goed, heel prettig is dat ze zindelijk zijn, buiten poepen en plassen netjes aan de kant van het ruiterpad, zodat niemand erdoor heen loopt, poep aan je schoen stinkt. Stray dogs is de titel van een boekje met aforismen (betekenisvolle spreuken) van R. Tagore dacht ik, maar de titel is Stray Birds, Zwervende Vogels. Ik heb het gegeven aan een heel bijzonder meisje in Londen in 1974, verliefd als ik was, wat waren we jong, twee weken samen, niets was belangrijk, alleen wij.

Jan van Nijlen.

De muziek van the Carpenters klinkt, ik schrijf er over, luister, sta op, loop naar de kast met dichtbundels, denk aan Jan van Nijlen, pak het boek en sla het open:

Eenzaamheid

De mens is eenzaam tot en met zijn dood.
Nooit is één liefde, nooit één vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit dezelfde schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.

Wat weet ik van mijn zuster en mijn vader,
Wat van mijn moeder en mijn eigen kind?
En is mijn vrouw mij altijd zoveel nader
Dan de arme meid voor 't eerst bemind?

Nooit kan een hart een ander overwinnen;
Van lief tot minnaar en van mens tot mens
Kunnen wij nooit geheel volmaakt beminnen;
Er is altijd een kloof, een grens.

't Is niet eens zeker dat de dood verenen
Kan wat het leven onmeedogend scheidt,
En er bestaat niet, van Parijs tot Wenen,
Een koffiehuis 'In de Eenzaamheid'!

De stem van Karen.

De stem van Karen Carpenter ontroert me elke keer weer als ik een plaat van the Carpenters draai, ik weet niet wat het is, zijn het herinneringen die ik vergeten ben of juist terugkomen bij deze muziek. Ik ben nog niet zoveel vergeten, het is nostalgie, heimwee naar vroeger dat me soms overvalt in het begin van de nacht, meer wil ik er nu niet over vertellen. Superstar, loneliness is such a sad affair and I can hardly wait to be with you again, Rita Coolidge zong het anders, I can hardly wait to sleep with you again. Tussen to be with you again en to sleep with you again, daartussen speelt mijn hele leven zich af.

1 Minuut.

1 Minuut stilte om slachtoffers te gedenken is veel te kort, het verdriet van het verlies van een geliefde blijft er altijd, we staan er te kort bij stil, gaan daarna weer verder met ons eigen leven, misschien is het ook goed dat we niet samen blijven hangen in het verdriet van anderen, 1 minuut kunnen we nog wel opbrengen, het leven moet niet te zwaar worden. Als we de doden herdenken van vorig jaar vallen er opnieuw slachtoffers, houdt het dan nooit op? Moeten we keihard antwoorden, oog om oog en tand om tand of keren we onze andere wang toe aan wie? wie zijn het die deze aanslagen plegen? Het zijn mensen net als jij en ik, maar hoe kom je tot zo'n daad om medemensen te vermoorden (in naam van een ideaal, dat geen ideaal kan zijn, als je er mensen voor moet dood maken). Geradicaliseerd, dat ben ik ook, maar dan tot de vrede, ik weet het even niet meer. Ik lees de bijbel erop na, de koran ken ik niet, maar ik neem aan dat de strekking van de beide boeken hetzelfde is; Geloof, Hoop en Liefde.

Beschrijving van echte liefde

1 Stel dat ik de talen van de mensen en van de engelen kon spreken. Maar als ik dat zonder liefde deed, was het alleen maar lawaai. 2 Stel dat ik kon profeteren, al Gods verborgen plannen kende, alles wist wat er te weten valt en zoveel geloof had dat ik bergen kon verplaatsen. Maar als ik dat zonder liefde deed, stelde ik niets voor. 3 Stel dat ik alles wat ik had weggaf aan de arme mensen, en stel dat ik er trots op kon zijn dat ik mijn lichaam opofferde vanwege mijn geloof in de Heer. Maar als ik dat zonder liefde deed, had ik er niets aan.

4 De liefde is geduldig en vriendelijk. Liefde wordt niet jaloers. Liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk. 5 Liefde zegt of doet geen onaardige dingen en denkt niet alleen maar aan zichzelf. Liefde raakt niet verbitterd. Liefde vergeeft als een ander iets verkeerds heeft gedaan. 6 Liefde is niet blij met oneerlijke dingen, maar met de waarheid. 7 Liefde vertelt fouten van andere mensen niet door, denkt altijd het beste van een ander en blijft altijd geduldig. 8 De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit.

Maar profetieën zullen op een dag niet meer nodig zijn. Talen van de Geest zullen er niet meer zijn. Kennis zal onbelangrijk worden. 9 Want nu zijn onze kennis en ons profeteren nog onvolmaakt. 10 Maar als het volmaakte gekomen zal zijn, worden alle onvolmaakte dingen weggedaan. 11 Je kan het hiermee vergelijken: Toen ik nog een kind was, praatte ik als een kind, reageerde ik als een kind, dacht ik als een kind. Nu ik een man ben geworden, heb ik de kinderlijke manieren van doen weggedaan. 12 Nu is het nog net alsof we in een beslagen spiegel kijken en niet precies weten wat we zien. Maar straks zullen we God in de ogen kijken. Nu ken ik God nog niet echt. Maar dan zal ik God werkelijk kennen, net zoals Hij mij werkelijk kent.

13 We hebben dus deze drie dingen: geloof, hoop en liefde. Maar de belangrijkste van deze drie is de liefde.

Lente.

Mooi weer, vanmorgen wakker geblaft door twee honden die onder het gordijn van de serre doorkeken en waarschijnlijk iets zagen lopen, het was zeven uur, het zonnetje scheen, gelijk maar een rondje wandelen. Het voordeel is dat de morgen langer duurt dan anders, dat is uitslapen, op mijn gemak op staan, de pony wacht altijd rustig tot ze naar de wei mag, die heeft geen haast, jonge honden wel. Nu nog een stukje lopen in het donker, kijken hoe dat gaat.

Vies weer.

Het is al twee dagen vies weer, veel regen, wind, modder op het ruiterpad, de honden lopen keurig mee aan de lijn, de ene rolde heerlijk in de blubber, de ander had meer oog voor de plassen. Lieve beestjes, toen ik vanmorgen beneden kwam lagen ze rustig op hun kussen te slapen, ze stonden gelijk op, kwispelend met hun staarten, blij om me zien, ten minste dat denk ik dan. Blij dat ze er zijn.