Omheining.

De omheining is klaar, de honden kunnen naar buiten en vinden dat heerlijk, ze liggen in het gras, lopen rond, blaffen als er iemand langs komt, terwijl ik zit te lezen op de veranda, een goede verdeling. Gisteren schreef ik over alleen zijn, vandaag ziet het leven er opeens heel anders uit, ik laat jullie nog even in het ongewisse, veel meer kan ik er nu niet over zeggen, het kan alle kanten op.

Bang.

De hond Jane is bang, trekt zich terug als ik dichtbij kom, begint te blaffen als er mensen binnen komen, Julia trekt zich er weinig van aan, ze vindt het heerlijk om geaaid te worden, ze komt voor me staan net als Remie, ze gaat liggen bij mijn voeten.

Ik ben niet meer bang om alleen te zijn, zoon Jelmer komt vaak langs om te horen en te kijken hoe het gaat, goed zeg ik altijd, soms lieg ik als het alleen zijn me uit de slaap heeft gehouden, af en toe lig ik wakker, maar daar hoeft hij zich geen zorgen over te maken. Ik leef mijn leven, denk aan vroeger, geen zorgen voor de dag van morgen, misschien dat er nog iemand langs komt die ik lieve kan noemen, samen het leven beleven en anders weet ik het ook niet, elke dag begint op nieuw, de zon gaat op, ik ben gelukkig.

Blaf.

De lieve oude hond Remie blafte als er iemand voorbij kwam buiten of bij de deur, ze had een eigen geluid om bekenden te verwelkomen, een beetje gestoord maar wel heel lief. Honden blaffen als ze iets willen, praten kunnen ze niet, maar ik kan wel naar ze luisteren en terug blaffen als het nodig is.

Ik zit te dromen.

Een zieke collega, onverwachts aan het werk, dat is niet zo erg als ik me er op instel, het beste er van maken is niet zo moeilijk. Morgen verder met het hek op de veranda, dan kunnen de honden naar buiten, hun eigen gang gaan, binnen doen ze dat ook, waaks, ze blaffen als er iemand voorbij komt, zelfs midden in de nacht om half vijf, het is misschien een kat, ik weet het niet, maar ga even naar beneden om ze tot de orde te roepen om daarna weer verder te slapen. Ik zit te lezen en te dromen, ik schrik op, bijna twaalf uur, nog snel een paar woorden voor middernacht.

Twee honden in huis vind ik wel prettig, gezellig, veilig is het ook, niemand komt er in zonder dat ik het hoor, geruststellend, niet dat ik bang ben, deze honden hebben al veel meegemaakt samen, ze zijn voor niets bang, overleven laat je niet zomaar los, je blijft waakzaam. Ze zijn lief, na 1 week hebben ze al geleerd om te gaan zitten als ik het zeg, uiteraard met een lekkere beloning, aan de lijn lopen doen ze goed, ze proberen wel om de riem door te bijten, een ducktapeje doet vooralsnog wonderen.

Ik ben blij met Julia en Jane.

Drie weken.

Over drie weken is het Pasen, voor veel mensen betekent dit een lang weekeinde, eieren, lekker eten, meer niet. Het Paasverhaal begint in de week er voor, witte donderdag, goede vrijdag, stille zaterdag, gevolgd door twee paasdagen, lees het verhaal er op na. Het is ons zovaak verteld toen we jong waren dat het niet meer weg te denken valt uit mijn beleving van deze tijd, onze moeder draaide de Matthaus, zong of neuriede mee, ze kende de tekst. Ik vond het niks, te lang, saai, pas later begon de muziek mijn hart te veroveren, de tekst ken ik uit het hoofd, het verhaal ontroert me elk jaar meer. Samen met mijn ouders ben ik een paar keer naar een uitvoering geweest in de mooie kerk in Appingedam, tekstboekje in de hand, toch wel blij met een pauze, even de benen strekken. Inmiddels heb ik vier uitvoeringen op plaat en een op 78 toeren plaat, maar dat is bijna geen doen, om de vijf minuten een plaat omdraaien, geen tijd om goed te luisteren, toch heeft het iets bijzonders, door het gekraak heen klinkt die prachtige muziek. Gisteren begon ik met het draaien van de platen, ik heb nog even de tijd, dit jaar sla ik een uitvoering over.

Te laat.

Vroeg naar bed is een illusie, het lukt me bijna nooit om op tijd te gaan slapen, altijd is er wel iets om nog te doen, iets schrijven, lezen, muziek luisteren of gewoon voor me uit staren met een biertje binnen handbereik. De klok gaat een uur vooruit, vroeg naar bed had ik me voorgenomen, ik zit nog steeds aan de tafel van Lo, slaap is verspilde tijd.

Zomertijd.

Morgen gaat de zomertijd in, een uur korter slapen en een vroege dienst, op tijd naar bed.

Geboren.

Je word geboren omdat het zo is, niemand wil je, de moeder zorgt voor haar kleintjes tot ze groot genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen, meer kan ze niet doen, je moet overleven samen met je zusje en doet er alles voor. Het verhaal van deze twee honden is hetzelfde als van heel veel mensen, overleven, een betere toekomst zoeken koste wat het kost. Samen kunnen we veel, heel veel, ons land is nog lang niet vol, er is genoeg ruimte voor heel veel mensen en anders schikken we een beetje in om plaats te maken. Deze twee honden blijven samen bij mij, ze kunnen niet praten, maar ik lees hun verhaal uit hun ogen.