Jezus of Christus?

Vanavond komt the Passion op televisie, het lijdensverhaal wordt verteld en gespeeld door bekende nederlanders, het verhaal wordt verteld aan de hand van top 40 nummers, de hoofdrol wordt gespeeld door Jezus. In de Matthaus Passion zingt Christus over de weg naar het kruis, Hij wordt verlaten door zijn discipelen die in slaap vallen, juist als Hij ze nodig heeft, laat deze beker aan mij voorbij gaan. Ondertussen draai ik de plaat van de musical Hair, ik had twee kaartjes gekocht voor de voorstelling in Groningen, het was 1970 of zoiets, maar ik moest er alleen heen, het meisje waarvoor ik het andere kaartje had gekocht wilde niet mee, onze verkering ging uit. Op ons pleintje speelden we al samen voordat we iets van verliefdheid wisten, pas later toen we ons verstopten om niet ontdekt te worden, stonden we dicht tegen elkaaraan en zo sloeg de vlam toe of over. Geloof speelde een grote rol in mijn jeugd ( ik heb er geen trauma 's van over gehouden denk ik, maar het komt wel vaak terug in mijn herinnering), meestal werd ik verliefd op meisjes met een rooms katholieke opvoeding of hoe noem je dat, altijd tegen het zere been van mijn ouders, twee geloven op 1 kussen!!!

Kiezen voor Jezus of Christus, welk geloof dan ook, ik kijk naar buiten, roze bloesem, wit van de krentenboom, voorzichtig groen van de bomen, het nieuwe leven ontspringt, komt tot leven, we hoeven er niets voor te doen, het gaat vanzelf, we doen ons best om de groei binnen de perken te houden, druk met snoeien, grasmaaien.

Jezus of Christus is het verschil van een naam voor dezelfde persoon, onder tussen wordt Berger op het vliegtuig naar Vietnam gezet om daar te sterven, musical, het leven is wreed, de dood wacht op ons op een onverwachte plaats, opeens........ is het zover.

Is er dan geen goed nieuws vandaag, dat is er wel, maar ik kan er nog niet zoveel over zeggen, ik word er blij en vrolijk van, twee lieve honden is ook wel wat.

Paasdagen betekenen steeds minder, Goede Vrijdag is voor mij het hoogte punt van het jaar, jezelf laten kruisigen om de wereld te bevrijden is niet te bevatten, Let the sunshine in daar geloof ik in.

Verantwoordelijkheid.

Elke dag iets schrijven is niet zo moeilijk, er gebeurt van alles en ook over niets kan ik schrijven, het is (een soort) verantwoordelijkheid = 1 de verplichting verantwoording af te leggen 2 grote zorg en toewijding die voor iets nodig zijn. Het woordenboek zegt het helemaal goed, schrijven om te vertellen, het gaat over mij van vroeger en nu zonder omhaal van woorden vertellen wat er gebeurt en de herinnering zonder iets weg te laten. Dat is nog een moeilijk ding, ik ga niet alles vertellen, behalve als er om gevraagd wordt.

Hear the wind.

Het is een avond inmiddels nacht dat de slaap niet wil komen, ik doe er ook geen moeite voor, te laat naar bed en dan klagen dat vroege diensten te zwaar zijn, dat is niets voor mij, ik hoor het van anderen. Ik luister naar muziek, kijk op youtube concerten die ik gemist heb omdat ik te jong was, de band toen nog niet kende, geen geld had om er heen te gaan. Nu kan ik alles bekijken.

Hear the wind van Gene Clark, misschien wel het mooiste nummer ooit:

Gene Clark - Hear the Wind (Live on Nashvlle Now 1988)

California Dreaming.

Dromen is heerlijk, zwerven in je gedachten zonder er over na te hoeven denken, weg van de wereld, niets is meer belangrijk, helemaal niets, alleen de droom, maar waar vind ik die droom?

Op Youtube zag ik California Dreaming van the Mamas and the Papas 1998, rock & roll hall of fame

THE MAMAS AND THE PAPAS - CALIFORNIA DREAMIN ... - YouTube

Ik heb het tientallen keren bekeken, waarom weet ik niet precies, een prachtig nummer, misschien als je de geschiedenis achter het nummer kent, de liefde, de affaires, dan kijk je er anders naar, maar misschien kijk ik naar mezelf, dromen over liefde.

Ontstaan

John Phillips, Cass Elliot, Denny Doherty en Michelle Phillips formeerden de groep nadat voorgaande pogingen tot het opzetten van een folkgroep hadden gefaald. Ze hadden al direct een reusachtige hit met California Dreamin', dat nog steeds hun bekendste nummer is.

Inspiratie voor de naam kwam van een praatprogramma op televisie. Tijdens een brainstormsessie zette iemand de televisie aan. In het programma werd een gesprek gevoerd met een Hell's Angel. De eerste zin die ze hoorden was "Now hold on there, Hoss. Some people call our women cheap, but we just call them our Mamas". ("Ho even, Hoss. Sommige mensen betitelen onze vrouwen als 'goedkoop' maar wij noemen ze gewoon 'Mama'"). Cass sprong op en riep uit "Ja! Ik wil een 'Mama' zijn!" Michelle stemde daarmee in en wilde ook een 'Mama' zijn. John en Denny keken elkaar aan en John zei "Papas? Okay, probleem opgelost". De band had zijn naam.^[2]

In interviews gaven de bandleden grif toe dat tijdens hun opnamesessies (en eigenlijk ook de rest van hun leven) veel gebruik werd gemaakt van drugs; er waren altijd veel marihuana en andere populaire drugs uit die tijd voorhanden. Ze gaven zelfs toe dat ze de drugs gebruikten voor de ogen van hun kinderen, die ook vaak bij de opnamesessies aanwezig waren.^[3]

Einde van de band

Het verhaal van het einde van de band lijkt wel wat op het klassieke verhaal van Koning Arthur, vanwege de intriges tussen, en het effect daarvan op, de bandleden.

Al lang voor het ontstaan van de band was John getrouwd met Michelle, die toen pas achttien jaar oud was. Vroeg in het bestaan van de band, toen ze nog The Journeymen heetten en Cass er nog niet bij was, begonnen Michelle en Doherty een verhouding. Dit wisten ze lange tijd voor de andere twee bandleden verborgen te houden. Tijdens een reis door Mexico vertelde Denny aan Cass over de verhouding. Cass was woedend omdat ze in stilte verliefd was op Denny. Enige tijd later betrapte John de twee op heterdaad en verliet het huis waar ze samen in woonden.^[4]

John kon niet langer samenwonen met Michelle en trok in bij Denny. Beide heren waren nog steeds verliefd op Michelle en confronteerden haar op een dag met het verzoek om een keuze te maken. Na enige besluiteloosheid koos ze voor John en ging weer met hem samenwonen. Dit hield echter niet lang stand, waarna Michelle haar toevlucht zocht in de armen van Gene Clark, lid van de bevriende en concurrerende band The Byrds. Na een concert waarbij Michelle kushandjes blies in de richting van Clark, die op de eerste rij zat, was de maat voor John vol. Hij zei dat hij niet langer met Michelle samen kon optreden. Samen met een advocaat stelden ze een verklaring op dat Michelle uit de band werd gezet.^[5]

Jill Gibson, een vriendin van hun producer, werd ingehuurd om de plaats van Michelle in te nemen. Gibson was geen zangeres, maar leerde in enkele weken de nummers goed te vertolken. Haar belangrijkste bijdrage was echter dat ze vooral uiterlijk erg op Michelle leek: lang blond haar, slank, knap gezicht.^[6]

Al snel nadat ze weer begonnen op te treden bleken de fans niet gelukkig met deze vervanging. Tijdens ieder optreden riepen de fans "Where is Mama Michelle?" en "We want Mama Michelle". Kort daarop werd Michelle weer in de band opgenomen en kon Jill vertrekken.^[7]

Alles leek weer bij het oude: John en Michelle waren weer samen en de band was weer aan het werk. Denny Doherty was echter zwaar aan het drinken geslagen om Michelle maar te vergeten en had het er heel moeilijk mee haar samen met John te zien. De band trad aan als afsluiter van het eerste Monterey Pop Festival, maar het optreden was geen succes.^[8]

De band probeerde te werken aan een nieuw album (wat contractueel verplicht was), maar vorderde nauwelijks. Om hun creativiteit aan te slingeren maakten de leden een trip naar Engeland. Op een feestje, aangeboden door hun platenmaatschappij, raakte Cass in gesprek met Mick Jagger. John kwam erbij en maakte een grove, beledigende opmerking over haar ten overstaan van de aanwezigen. Beledigd en teleurgesteld rende Cass de kamer uit en verliet direct daarop de band. Als lapmiddel bracht de platenmaatschappij daarop een "Greatest Hits" album uit.^[9]

Cass was contractueel verplicht mee te werken aan het volgende album en werkte dus mee aan The Papas & the Mamas.

Kort daarna, in juli 1968, hield de band op te bestaan.

Eenmalige hereniging en nieuwe formatie

Cass Elliot begon aan een zeer succesvolle solocarrière en toerde door de Verenigde Staten en Europa. Bij het nazien van de contracten besloot de platenmaatschappij dat ze nog een album te goed hadden van de band. Na bijna een jaar uit elkaar geweest te zijn kwamen de bandleden daarom samen om hun laatste album People Like Us (1971) op te nemen.^[10]

In 1982 werd getracht de groep nieuw leven in te blazen. Elaine „Spanky“ McFarlane nam de plaats in van de inmiddels overleden Mama Cass. Mama Michelle, die inmiddels van Papa John gescheiden was, wilde niets met haar ex-man te maken hebben en deed daarom niet mee. Haar plaats werd ingenomen door Johns oudste dochter Mackenzie. Van een liveoptreden is een cd gemaakt, maar meer dan een verzamelaarsobject is het niet geworden. Volgens fans haalde McFarlanes stem het in de verste verte niet bij die van Mama Cass en had Papa Denny niet meer het gouden stemgeluid waar hij beroemd mee was geworden.^[11]

Erfenis

Mackenzie Phillips had in de jaren zeventig een tienerrol in de televisieserie One Day at a Time. In september 2009 kwam Phillips in het nieuws vanwege haar autobiografie, waarin zij onder meer schrijft over haar drugsverslaving en de incestueuze verhouding met haar vader.^[12]

De dochter van John en Michelle, Chynna, formeerde samen met de dochters van Beach Boy Brian Wilson, met wie zij al van jongs af aan bevriend was, de band Wilson Phillips.^[13][14]

De derde en laatste dochter van John, Bijou Phillips, is een succesvol actrice.^[15]

In 1998 werden The Mamas and the Papas ingevoerd in de Rock and Roll Hall of Fame en in 2000 gebeurde datzelfde voor de Vocal Group Hall of Fame.^[16]

Overleden

Cass Elliot overleed in 1974 op 32-jarige leeftijd tijdens een tournee aan een hartaanval. John Phillips overleed in 2001 op 65-jarige leeftijd aan een hartstilstand. Denny Doherty overleed in 2007 op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van nierproblemen. Michelle Phillips is als enige van de groepsleden nog in leven; zij heeft een redelijk succesvolle acteercarrière achter de rug.^[17]

Verstoord.

Als ik vrij ben of een late dienst heb, zorg ik eerst voor de dieren, daarna loop ik naar de brievenbus om de krant op te halen, maak ik een kop koffie en ga zitten aan de tafel die broer Lo gemaakt heeft. Een grote tafel, eens in de zoveel tijd ontruim ik het blad, helemaal leeg, maar er is altijd ruimte om de krant te lezen of aan te eten. Ik verheug me er elke morgen op, de krant met koffie, minstens een uur lang lees ik de krant van voor naar achter, dan langzaam weer terug naar de voorpagina, daarna blader ik er nog eens doorheen, altijd met veel koffie en klassieke muziek aan.

Vanmorgen was er geen krant, dat gebeurt bijna nooit, wel koffie, ik ging nog eens kijken, niks, dan valt er een gat in de ochtend beleving, ik lees de zaterdag bijlage nog eens door, ga weer kijken en probeer ten slotte de krant digitaal te lezen, daarvoor heb ik een abonnements nummer nodig, te vinden bij de betaling op het bankafschrift, ook digitaal, maar de koppeling met de postcode werkt niet. Dochter Julia belt met de krant, volgt de instructies op, zodat ik even later de krant op mijn tablet kan lezen, eerst met de honden wandelen. Ik lees de krant op mijn tablet, het is makkelijk uit te vergroten, door te bladeren, terug, maar ik mis het papier. Ik weet het, niet meer van deze tijd, ook over mijn telefoon heb ik al opmerkingen gehad, nu weer de krant, whatsapp komt er aan, ik ben een beetje onhandig met de moderne technologie. Ik verdiep me er pas in als het me interesseert, muziek en films downloaden is geen probleem, een tekening scannen, vergroten, vervormen ook niet, daar blijft het voorlopig bij, een beetje gestoord misschien, ik was maar even verstoord omdat de krant er niet was, dat viel mezelf mee, ik kan altijd nog verder lezen in mijn boek, maar mijn dagritme omgooien is iets anders.

Vanavond om elf uur kwam ik thuis na een late dienst, ik kijk altijd even in de brievenbus, jawel de ochtend krant zit erin. De vrouw die de krant jaren hier in het dorp bezorgd kan er niets aan doen, ze is er altijd, het moet iets anders geweest zijn. Zo is mijn leven.

Drie keer.

Drie vroege diensten achter elkaar betekent drie keer vroeg op, ik ben het niet meer gewend, minder werken eist zijn tol, de regelmaat verdwijnt, als daar al sprake van is als je werkt op onregelmatige tijden, gelukkig geen nachtdiensten meer. De hele dag buiten aan het werk, daar wordt ik 's avonds na het eten ook wel een beetje loom van, maar niet zo erg als in de tijd dat ik in de bloembollen werkte; in de herfst werkte ik buiten, op een kar achter de trekker om stro in een machine te gooien, zodat de bollen (in de grond) bedekt werden om ze tegen de winterkou te beschermen, dat wij achterop de kar stil stonden, vaak in guur weer, onbeschermd, daar hoorde ik niemand over, de bloembollen waren heilig. 's Avonds na het eten sloeg de kou toe als ik in de warme kamer zat, met leeftijd heeft het niet te maken volgens mij. Even paniek toen ik de riem van hond Jane uit mijn hand liet glippen en ze er vandoor rende, gelukkig was ze snel terug, ze rende een rondje om het huis van de buren, ze leert het al, ik moet beter oppassen. Volle maan.

De eerste zomerdag.

Mist, de honden uitlaten om zes uur vanmorgen, ik breng de pony naar de wei, het is nog fris buiten, vogels fluiten, het wordt een mooie dag. Het eerste wat ik doe als ik binnen kom in het huis waar ik werk is muziek aanzetten, de Matthaus Passion, koffie zetten, geluid vult de ruimte, ik ga even zitten voordat ik iedereen wakker maak, denk aan mijn moeder die deze muziek altijd opzette in de paastijd, ze wordt oud, ons huis in de Johan Mulderstraat, het was een pleintje, veertig jaar hebben ze er gewoond samen met ons.

Ik zit in de zon , de stoel achterover, de lentezon verwarmt mijn gezicht, zweet op mijn rug, de eerste warme dag. Ik ga rechtop zitten, kijk om me heen, naar boven, de kersenboom staat bijna in bloei, kijk om me heen, witte en roze bloesem, het groen dat voorzichtig de bomen kleurt en ik zit er tussen, gelukkig, voorjaar, het is alles.

De honden gaan te keer, er komen heel veel mensen langs op het ruiterpad, ze wandelen met kinderen en honden, dat doen wij als familie ook wel eens

Veel motoren op de weg, ze worden steeds groter en zwaarder, oude mannen worden weer jong door op een motor hun jeugdigheid te laten zien. Ik doe er af en toe aan mee op mijn oude BMW, meer wil ik er niet over zeggen op deze eerste zomerdag

Op de veranda drink ik een biertje, begin in een nieuw boek, denk aan mijn broers en Jolle, ik vergeet mijn zussen niet en onze moeder al helemaal niet, soms hoor ik de stem van mijn vader als ik de telefoon opneem, met Hielema en hij is er weer even. Ondertussen maak ik een broccoli quiche, denk aan bruine benen op Schiermonnikoog, daar begrijpt niemand iets van ,maar alles weten maakt niet gelukkig.

Ik loop het huis in om te kijken of alles goed gaat, de quiche ziet er goed uit, de honden liggen te slapen, de vloer is een zootje, modder, zand, spinnenwebben aan het plafond, stof nesten in de hoeken, maar ik voel me gelukkig in dit huis. Als ik tijd heb maak ik schoon, ruim ik op, herstel ik kozijnen, schilder ik de buitenkant, maar echt belangrijk is het niet, vriend Jolle zegt dat liefde het allerbelangrijkste is, hij heeft gelijk, maar soms moet er toch iets gebeuren voor het huis instort, maar dan is er altijd nog de aardbevings regeling, in het noorden kom je overal mee weg. Sorry ik mag er geen grappen over maken, alleen in mijn geval.

Cirkel.

Vanmorgen vroeg liet ik de honden uit, het werd net licht, vogels floten oorverdovend hun lied, een haan kraaide, het is bijna pasen, drie keer in de morgen dan zal je Mij verloochenen, Petrus ontkent in alle toonaarden, het gebeurt toch in het verhaal, onderweg denk ik er aan. Iemand verloochenen, verraden kan niet, maar het gebeurt als je word gedwongen door marteling, het heeft niets met sterkte te maken, iedereen heeft een breekpunt vroeger of later, behalve in sommige thrillers waarin de hoofdpersoon alles doorstaat en uiteindelijk het recht doet zegevieren, dat is niet de werkelijkheid. Mijn vader heeft wel eens iets verteld over het Scholteshuis in Groningen waar hij terecht kwam na opgepakt te zijn voor iets illegaal's, een heet - koud bad om antwoorden of inlichtingen te verkrijgen, meer zei hij er niet over, over Wilhemshafen helemaal niets. Het ging over Pasen, de opstanding na de dood, na iets vreselijks proberen we weer op te staan en het leven te herpakken, doorgaan, het lukt niet iedereen om dat zonder kleerscheuren te doen, we zijn kwetsbaar. Misschien is het ook goed om open te staan voor verdriet, ook al blijven we er liever ver weg van, hoe dat moet weet ik ook niet, je zoekt het niet op. Verrassend is het wel als er onverwacht iemand op mijn pad komt en met me mee wil lopen, samen, nu nog aarzelend, het is nog een lange weg, maar de eerste stappen zijn gezet. Ik kreeg een boek met deze woorden voorin van Black Elk, Zwarte Eland, ik heb een paar boeken van hem, veel boeken over Indianen, die periode heb ik tien jaar geleden afgesloten met schilderijen, tekeningen, maar het spookt altijd door mijn hoofd, nieuwe tekeningen maken, doorgaan met waar ik toen mee gestopt ben.

Alles wat de Kracht van de Wereld

doet,wordt gedaan in een cirkel.

De hemel is rond en ik heb gehoord

dat de aarde rond is als een bal en

de sterren ook. Als de wind

op zijn krachtigste, wervelt hij.

Vogels maken ronde nesten want hun religie

is dezelfde als de onze. De zon komt op

en gaat onder in een cirkel. De maan doet hetzelfde

en beide zijn rond. Zelfs de seizoenen vormen

een grote cirkel in hun wisseling en komen altijd

terug bij waar ze waren. Het leven van een mens

is een cirkel van kindertijd naar kindertijd.

En zo is de cirkel overal waar kracht beweegt.

Zwarte Eland ( Black Elk), Oglala Sioux (1863 - 1950)