Wandeling.

De laatste weken wandel ik ongeveer twee uur per dag, het maakt niet uit wat voor weer het is of ik zin heb, de honden hebben altijd zin om op pad te gaan, ze kennen het rondje al, nemen de goede afslag, lopen keurig langs de kant van de weg, alleen van een auto of een fiets raken ze soms even verstoord, willen er op af, geen goed plan. Het zijn slimme beestjes, ze leren snel, gaan zitten als ik zit zeg, maar dat komt door het koekje dat ze daarna krijgen. Vandaag wandelde ik nog een keer bij Termunterzijl naar de punt van Reide, ik wist niet dat ik van wandelen zo blij kon worden.

Links-Rechts.

Jane loopt rechts, Julia links, vanaf de eerste dag was dit zo, Jane loopt een klein stukje voor, Julia kijkt om zich heen, alert, vooral kleine dieren hebben haar belangstelling, jacht.

De vader heeft zijn twee kinderen begraven bij zijn vrouw en zijn broers, tranen stromen over zijn wangen, hoeveel verdriet kan een mens verdragen?

Een foto van een vader.

Een foto van een vader met twee dode kinderen op schoot, ik kan het niet bevatten, het verdriet is zo intens dat ik het beeld even weg klik. Als ik terug kom in het journaal gaat het over politiek, formatie besprekingen, maar niets is belangrijker dan die vader met zijn dode twee kinderen op schoot, zelfs niet dat mannen en vrouwen hand in hand lopen om te protesteren tegen haat. Er wordt eindeloos gepraat, overlegd, gediscussieerd over geweld, oorlog, honger, ongelijkheid en dat soort dingen, een oplossing komt er niet, nooit, misschien, heel misschien als vrouwen, moeders het voor het zeggen krijgen, kinderen weer rustig kunnen spelen en zich veilig voelen, vaders doen wat ze moeten doen, hun naaste liefhebben als zichzelf.

Begroeting.

Als ik de keukendeur open doe staan er twee hondjes te kwispelen in de kamer, blij dat ze er uit mogen, als we terug zijn krijgen ze iets lekkers, misschien het belangrijkste, maar Ik merk dat ze blij zijn om me te zien, ze willen eerst geaaid en begroet worden voor we gaan lopen. De ene is enthousiast, springt tegen me op, de ander blijft iets meer op afstand, komt dan toch ook wel dichterbij om een aai over de kop te krijgen. Twee honden die me begroeten in huis vind ik wel heel prettig als ik 's avonds in het donker alleen thuis kom, gelukkig komt de zomer er aan.

Verdraagzaam.

Mensen van hetzelfde geslacht die hand in hand lopen worden zonder enige reden in elkaar geslagen, je mag niet laten zien dat je als man van een man houdt of als vrouw van een vrouw, behalve als niemand het ziet, onze verdraagzaamheid neemt af, we worden een streng en eng land. Als we het met iemand niet eens zijn worden er direct berichten verstuurd die ik niet wil lezen zo walgelijk, over alles hebben we een mening, die iedereen moet horen of zien en dat kan ook, we staan allemaal met elkaar in verbinding. Gelukkig heb ik een eenvoudige telefoon, zelfs de lettertekens en hoofdletters vind ik moeilijk bij het SMS en, ook dat is achterhaald, ik leef bijna in het stenen tijdperk, maar ik kan ermee doen waarvoor ik het apparaat heb gekregen, een oproep in nood, als ik met de bus stil kom te staan in the middle of nowhere, dat kan nog in Groningen, wat fijn is dat, ergens heengaan om nergens te komen, ook op de motor mijn favoriete bestemming, het is er weer tijd voor.

In Groningen is goed te zien wat welvaart doet als er niet geluisterd wordt naar mensen die al heel lang geleden wezen op de gevolgen ervan, een warm huis met scheuren die soms niet te repareren zijn, niemand heeft daar voor gekozen, het is voor ons bepaald en opgelegd als zijnde vooruitgang. Na een week van protest en verkiezingsbeloften is het nu akelig stil tot het weer gaat rommelen, wat er in de formatiebesprekingen over wordt bepaald voor de komende jaren is nog niet bekend, afwachten net zo als zo vaak.

De lente is begonnen, de zon schijnt, daar wordt volgens mij iedereen vrolijk van, de boeren zijn druk aan het werk, in no time zijn de landerijen bemest, omgeploeg en zijn de gewassen geplant of gepoot. Ik ga ook maat eens aan de gang in de tuin of lekker in het zonnetje zitten lezen en wegdommelen, heerlijk is het voorjaar.

Weg.

Vanmorgen vroeg liep hond Jane weg, hond Julia lag te rollen in het gras, ze zat verstrikt in de lange lijn, toen ik haar probeerde te bevrijden en de riem van Jane even losliet, ging die er als een speer vandoor, eenden in de verte. Ik zag haar verdwijnen en dat was dat, een uur door het dorp gelopen om haar te vinden, in de bus door de omgeving, geen spoor, later nog eens. Eigenlijk hoopte ik, verwachtte ik, dat ze opeens tevoorschijn zou komen, even blaffen van hier ben ik weer, dat gebeurde niet. Faceboek bracht uitkomst, hondenhelpers zijn verenigd, zo kwamen we Jane op het spoor, ze was gevonden in Tjuchem, ondergebracht in Schildwolde, vlakbij. Wel was door haar een paard door de omheining gegaan en moest gehecht worden, de rekening van de dierenarts komt nog, gelukkig is ze terug, Jane & Julia, wordt vervolgd. Morgen tijd voor iets anders.

I wish.

Ik wou dat ik kon slapen zoals de honden, ze gaan liggen en weg zijn ze, dat zei Jolle ook vaak tegen mij, onder weg aan de kant van de weg even in het gras in de zon liggen, ogen dicht, de warmte van de zon op mijn gezicht, een verbrande neus was het gevolg, ik gebruik geen crème, het is geen principe, laat het maar gebeuren, niks mis mee. Ik wou dat ik kon slapen vannacht, rusteloos draaide ik van zij op zij, mijn hoofd bleef beelden binnen brengen, ik kon er niets mee en ook weer wel, om acht uur op staan en met de honden wandelen was een goed begin van de dag, spoken verdwijnen als de zon opkomt, dromen blijven in mijn hoofd.

Twee koppen en acht poten.

De pijn in mijn knie was plotseling weg, afgelopen maandag in alle hevigheid terug, zondag op de surprise party voor mijn broertje moesten we een tijdje gehurkt zitten zodat we niet zichtbaar waren, anders is het geen verrassing meer, dat was de boosdoener, met alle liefde, dinsdag geen pijn meer, verrassend. Elke dag het grote rond van meer dan een uur lopen helpt ook, dan nog drie keer een kwartier, beweging genoeg op een dag. De honden vinden het ook prettig, hoewel hond Julia nog wel eens een keer wil gaan liggen rollen, ze blijft dan lekker op haar rug liggen, bekijk het maar, ik moet haar even weer op weg helpen, verder geen klagen over de beestjes, integendeel. Veertien dagen zijn ze hier, maar het lijkt al veel langer, het is zo''n mooi gezicht als ze samen naast elkaar lopen, tegen elkaar aan, het lijkt een hond met twee koppen en acht poten.