Het was zo 'n nacht dat ik (te) laat naar bed ging en het koud had, het raam staat meestal open, de deur dicht zodat er weinig warmte binnenkomt, het winter dekbed ligt weer in de kast, maar ik had geen zin om op te staan en het extra dekentje te pakken. Dom, want nu werd ik steeds wakker van de kou, ver voor kwart voor zes was ik wakker, dan maar onder de warme douche. Voordat ik ga slapen leg ik het extra dekentje op bed, lekker warm en morgen uitslapen. Op onze reis naar de Noordkaap heb ik het nooit koud gehad 's nachts, een prima slaapzak die heel toepasselijk Marmoth heet, overdag op de motor was een ander verhaal, een klein stukje van 12 juni 2014:
Ik doe mijn vizier omhoog om de kou tot op het bot te voelen, dit is de onthechting, het afzien op een bedevaartstocht en ik vind het prachtig. We zien honderden rendieren aan beide kanten van de weg. Nog 1 afslag, 14 kilometer en we zijn er, nog verder omhoog, een weg zonder vangrail en daarnaast is het behoorlijk steil naar beneden. Een domper, we moeten betalen om naar het laatste puntje van de Noordkaap te kunnen, nog prijzig ook. Het doel valt tegen, maar dat is vaak zo en het was ook niet de opzet van de reis. De plannen vooraf, de weg erheen, samen op de motor, de ontberingen, het plezier, het kamperen in al zijn eenvoud, de weg terug, dat maakt het heel bijzonder. Als we weg gaan, terug naar beneden, begint het te regenen, mist, langzaam rijden, er is geen afrastering rechts naast de weg. We gaan naar Skarsvag, camping, we vragen naar een hut, maar die zijn allemaal verhuurd. We zetten gewoon de tent op. We zijn op de Noordkaap.
Ik loop meer dan een uur met de honden, kom thuis en ik had me voorgenomen om op tijd naar bed te gaan, morgen weer vroeg op, moeilijk, ik lees, luister en kijk naar muziek, schakel over op de voetbaluitslagen, het nieuws, ik wil niets missen, behalve dan de roddels over bekende mensen, gelukkig hoor ik daar niet bij, ik kan gaan en staan waar ik wil en dat is prima. Nog even en de volgende dag begint, niets nieuw onder de zon, behalve dat ik te laat naar bed ga, morgen om kwart voor zes onder de douche, een nieuwe dag is altijd prettig en de dag daarna, vooruitkijken is niet mijn sterkste kant, bij dezen.
Het kost me geen moeite om te kiezen tussen het journaal en het lopen van een groot rond met de honden, na het eten een uurtje wandelen zonder te hoeven nadenken is heerlijk, het nieuws komt morgenvroeg wel weer in de krant, dat wordt steeds minder belangrijk, ik blijf het volgen, het liefst lees ik het op papier. Dat geldt eigenlijk ook voor boeken, van mijn jongste broer kreeg ik op een stickie meer dan 200 boeken uit Scandinavie, ik heb er al een paar gelezen, het blijft anders maar het zijn de zelfde woorden, ik wen er wel aan.
Tweede Paasdag, de zon schijnt, koude wind, ik lees de krant;
Ik ben niet lui, maar wel langzaam. Dat komt misschien ook doordat ik erg kan genieten van het maken zelf. Een God in mijn eigen tuin. Daar waar alles nog stil, rustig en van mij is.
Spinvis / Erik de Jong
Precies zo ervaar ik het maken van dingen, een kast, een tekening, linosnede, iets schrijven, het maken zelf is minstens zo belangrijk als het resultaat, het hoeft niet snel. Ideeën rijpen langzaam, ze krijgen alle gelegenheid om te veranderen, het is soms een lange weg, gelukkig wandel ik graag.
In de krant staan stukjes over de betekenis van Pasen, over 30 jaar kent niemand die meer, op een school worden de paas stokken aangepast om het voor iedereen gezellig te houden, het kruis op de mijter van Sinterklaas is weg (het was me nog niet opgevallen), kruis beelden verdwijnen uit de huiskamer. We kiezen ervoor om zonder God door het leven te gaan, we weten zelf wel hoe we moeten leven, wat goed of slecht voor ons is, de boom van goed en kwaad hebben we in onze tuin geplant, we plukken er elke dag de vruchten van, de slang ligt onze huiskamer, sist af en toe gevaarlijk, maar probeert de vrouw niet meer over te halen om haar man te verleiden om in de appel te bijten en zo als God te worden, de man is God in het diepst van zijn gedachten, althans zo ziet hij er uit in de reclame.
Vandaag vertelde mijn moeder over de familie van haar vader, een gezin met 14 kinderen, waarvan hij de oudste was, broers en zussen komen voorbij, sommige ken ik van naam en gezicht, het was een heel andere wereld. Ze liepen van Glimmen naar Groningen om bij familie op bezoek te gaan, daarna weer terug, dat is nu niet meer voor te stellen, we lopen voor ons plezier, om iemand te leren kennen, oefenen voor de 4 daagse, naar familie gaan we met de auto als we er tijd voor hebben. Het leven is veranderd, alles gaat snel en sneller, we moeten van alles en nog meer, we nemen niet meer de tijd om ergens heen te lopen alleen maar om daar op bezoek te gaan.
We zijn verleerd om het leven te leiden zoals het bedoelt is, we rennen in plaats van lopen, we kijken liever op een scherm dan elkaar in de ogen, we praten niet meer, we bekijken beelden. Ik wil niet te negatief zijn over de digitale ontwikkelingen, het is de toekomst, mijn toekomst ligt in het verleden, er werden nog brieven geschreven, platen gedraaid, dat soort dingen, toch schrijf ik mijn stukjes op een tablet, kijk of er nog een App je is, nieuwsgierig als ik ben, een soort Adam die in een digitale appel bijt zonder dat Eva het zegt, zij heeft het druk met haar eigen berichten en God zag dat het goed was op zijn telefoon.
De hele dag achter de geraniums zitten = een inactief leven leiden, nooit uitgaan. Gisteren heb ik een plantenbak gemaakt op de veranda waarin potten met geraniums staan, als ik daar dan ga zitten, zit ik letterlijk achter de geraniums, ik doe niets meer de hele dag, het werkt met die geraniums. Ik kan het iedereen aanraden, je koopt ze voor een een Euro per plant bij de supermarkt of bouwmarkt, het is goedkoper dan een kalmeringsmiddel, een bezoek aan een psychiater of welke therapie dan ook, als ik rust wil ga ik achter de geraniums zitten.
Rondje Schildmeer gelopen, bijna 15 kilometer, daarna bij Peter en Leni gegeten. Elke vrijdagavond Live muziek, we konden onze stoelen zo bijschuiven op de achterste rij, prachtige muziek.
Tim Grimm & Family.
Tim Grimm is a bit of a Rennaisance man in the performing arts world. He has for the past 15 years, blended his love for songwriting, travel, and the storytelling of acting (theatre, film and television). His most recent recording, THE TURNING POINT, produced the #1 song on Folk radio in 2014-- KING OF THE FOLKSINGERS. It was a particularly gratifying honor, given the song is a tribute to Tim's friend and musical icon, Ramblin' Jack Elliott. Tim's history with Ramblin' Jack goes back 30 years-- beginning with a bicycle ride that led to The Newport Folk Festival…. Tim contributing liner notes to Jack's Grammy winning album, The South Coast (1995)… Jack's recording Buffalo Skinners with Tim on Tim's album, Coyote's Dream (2003)….and now, most recently KING OF THE FOLKSINGERS.
After college (Earlham), Grimm pursed an MFA in Theatre at The University of Michigan and from there worked in Regional Theatre, settling in Chicago. In Chicago, in addition to his theatre work, he studied briefly at the Old Town School of Folk Music and began writing songs and performing. He put together a band, Tim Grimm and The True Hearts and released 2 cds--True Heart, Kind Mind and Broken Down Palace. At which point, "Hollywood called", and Tim put down his guitar and pen, and didn't really pick them up for close to 10 years. After several years (1990s) working in Los Angeles (where he co-starred for 2 seasons on the NBC drama Reasonable Doubts, worked on Clear and Present Danger with Harrison Ford, and appeared in several films and tv projects), Tim returned home to Indiana. He grew up in the woods and small town settings of southern Indiana, son of schoolteachers and grandson of farmers, and his return home was a conscious choice to live a life of significance rather than one of “success’. He now lives with his wife on 80 acres close to where he grew up. Tim’s songs are full of the rural rumblings that have shaped his life—rich with descriptive details, and sung with warmth and intimacy—recognizing the inextinguishable national romance with the idea of the family farm and the vanishing landscape of rural America. He released the album, HEART LAND in 2000, and on the strength of that recording, was named 2000’s “BEST DISCOVERY in Roots/Americana Music” by The Chicago Sun-Times. His albums COYOTES DREAM and NAMES, led to his being named “2004 MALE ARTIST of The Year” by the Freeform American Roots DJs. He has released 9 solo albums since 2000 (including the newest- THE TURNING POINT), and 2 collaborations- AMBER WAVES (with Jason Wilber) and WILDERNESS PLOTS.
In 2005, Grimm was asked to compose music and act in a production of THE GRAPES OF WRATH at Indiana Repertory Theatre and Syracuse Stage in New York. His song from the play--THE PEOPLES HIGHWAY, made it onto his next album, THE BACK FIELDS, which was subsequently named Americana Album of the Year by the Just Plain Folks Music Awards-- the world's largest independent music awards. In 2007, Grimm put together a concept cd with several of the Midwest’s finest songwriter’s— Krista Detor, Carrie Newcomer, Tom Roznowski, and Michael White. The recording, Wilderness Plots, was drawn from the short stories of noted author, Scott Russell Sanders, and explored the settling of the American Wilderness in the Ohio River Valley Region between The Revolutionary War and The Civil War. Two PBS programs have explored Wilderness Plots-- the first, a documentary on the story and song, and the second a full Wilderness Plots- In Concert (2012). Produced by WTIU in Bloomington, IN, both productions were nominated for EMMY AWARDS. Tim continued to write songs based on Sander's writings and released the album, WILDERNESS SONGS AND BAD MAN BALLADS in 2011. At about this same time, Grimm also released a tribute album with songs of Tom Paxton, entitled, THANK YOU, TOM PAXTON. For a list of all available albums (at this time) please visit: http://www.cdbaby.com/Artist/TimGrimm
