Aardappels, Maïs en Muziek

Het land naast mijn huis is omgeploegd , bemest, nog een keer omgegooid, misschien wel twee keer, het stonk naar stront, even dacht ik dat er dit jaar iets anders op zou staan dan Maïs, helaas, na een paar warme dagen en regen komt alles op uit de grond, aardappelen en maïs komen boven de grond. Naast mijn huis is weer Maïs gezaaid, nou ja het maakt ook niet zoveel uit, alleen het uitzicht wordt belemmerd, er zijn ergere dingen.

En nog even over muziek, ik luister naar alles, ik trek een plaat uit de kast die ik wel ken maar nog nooit gedraaid heb, prachtig, twee kanten, altijd de hele plaat. Ik loop de schuur in om de motor te pakken, honderden platen staan in het rek, duizenden 78 toeren platen wachten op een schoonmaak beurt en om weer gehoord te worden. Ik heb nog een leven nodig om naar alles te luisteren, twee levens schenkt de goede God me, ik maak er dankbaar gebruik van, alleen weet God het niet, Hij ziet ook wel eens iets over het hoofd, misschien vergeet Hij Zijn vriend de Dood bij me langs te sturen, gelukkig denk ik, niet dat ik iets tegen de Dood heb, maar ik stel de kennismaking liever nog een aantal jaren uit, het leven lacht me toe.

Verzoek.

Verzoek

dans

op mijn wimpers

meisje

maar doe het

op blote voeten

je warmte

zal je opsluiten

in mijn ogen

mijn vlam

brandt

als

een wilde droom

over jou

mag ik

dansen op je lippen

opveren in je liefde

ik heb mijn sokken al uit

Tsjebbe Hettinga

Blote voeten.

Het is voorjaar, de kou is uit de lucht, ik trek mijn sokken uit en loop op blote voeten de wereld in ook al is het 's nachts koud, op blote voeten door Amsterdam in de jaren 70, niemand keek er van op, eelt op mijn voeten, tot ik bedacht dat je niet gek hoeft te doen om bijzonder te zijn, het was een prachtige tijd.

Buiten.

Het is prachtig weer, voor het eerst dit jaar kan ik de hele dag buiten zitten op de veranda, het is een huiskamer op palen, de honden vinden het hier prima, ze beginnen zich aardig thuis te voelen maar zonder riem lopen duurt nog wel een tijdje. Pimpelmezen vliegen af en aan om hun jongen te voeden, af en toe steekt eentje zijn kopje naar buiten, ze staan op het punt om uit te vliegen, hopelijk redden ze het. Het gras groeit rustig door, misschien morgen maaien, wie weet, er is altijd wel wat te doen, niets doen is ook wel fijn.

Wat een kutverhaal.

Ik ben altijd blij als iemand een reactie geeft op mijn verhalen, dank je Ernst met de woorden die je schreef, misschien is een korte toelichting van jouw kant op zijn plaats, niet dat ik me er iets van aantrek, kutverhalen moeten ook geschreven worden.

Het geluid van stilte.

Ik zit in mijn stoel, eigenlijk de stoel van opa die via schoonvader (die een nieuwe relax stoel kreeg) hier in huis beland is, een afdankertje, maar ik zit er elke dag in om te lezen, muziek te luisteren of alleen om in te zitten, verder niets, te luisteren naar het geluid van stilte, na te denken over de voorbije dag. Vannacht zit ik te niksen in de stoel, die ik mijn stoel noem, ik denk na over gisteren, een blijde dag, eentje om te onthouden, knellende zaken zijn opgelost tot onze tevredenheid, meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen, alleen dat het bevrijdend werkt, ik kan het iedereen aanraden. Een lach als een zonneschijn doet wonderen voor mij.

Groen is gras.

Ik rijd naar een dorp verderop tussen de weilanden door, pas gemaaid gras ligt in strakke stroken op het land, een trekker met een enorme kar haalt het gras op om het in te kuilen. Hooi is gras dat eerst een tijdje heeft gelegen, een paar keer omgegooid wordt en dan in balen wordt geperst, dat pas gemaaid, omgegooid gras ruikt zo lekker als ik langs de weilanden rijd op mijn motor, de natuur is altijd dichtbij, zowel de geuren als het weer. Gras groeit snel, over een tijdje kan het weer gemaaid worden, als je een tuin met een groot gazon hebt weet je er alles van, ik ben niet zo n maaier, ik wacht te lang tot het eigenlijk te hoog is, dan kan ik er bijna niet meer doorkomen, morgen is de dag, mooi weer werken in de tuin. Het gras is groen, persoonlijk houd ik van veel kleur in de weilanden, bloemen leveren niets op, zaaien zich uit, heel vervelend voor de volgende jaren, steeds meer bloemen en minder groen, zo gaat het in de wereld als we productie boven de natuur stellen. Het wordt tijd dat regeringsleiders, bewindslieden, kamerleden, politici, burgemeesters, wethouders, raadsleden, enzovoort, op hun reizen in vaak door ons betaalde dienstauto s, eens de moeite zouden nemen om naar buiten te kijken in plaats van met hun neuzen in de stukken te zitten of zijn de ramen ook van de binnenkant geblindeerd ? Dan kan ik het begrijpen anders snap ik er geen zak van, energie moet groener, het land moet kleuriger, mooie slogan voor een nieuwe politieke partij als ze er toch niet uitkomen met de onderhandelingen voor een nieuwe regering, maak je geen zorgen ik stel me niet kandidaat, maar dat verwacht gelukkig niemand van me. Geen gezeik iedereen rijk, Samen voor ons eigen, dat waren nog eens tijden.

Stander.

Onderweg brak de veer van de stander van de motor, herrie, want hij sleepte over de weg, gelukkig had ik nog een stukje touw in mijn jaszak zodat ik het tijdelijk kon verhelpen. Oude dingen krijgen gebreken, ik zal er van de week even naar kijken, tijd voor een onderhoudsbeurt, dan kan gelijk het bagagerek gelast worden en kan ik weer op pad.