Leven als een prins.

Ik heb een prachtig leven, helemaal nu ik minder ben gaan werken, in Nederland kan dat, ergens anders werk je door tot je dood, je kan niet kiezen, het leven wordt voor jou bepaald door anderen. Ik leef als een prins, af en toe werken, als ik thuis ben bepaal ik zelf wat ik doe of wat ik niet doe, wanneer ik naar bed ga en weer opsta, dat heeft wel met elkaar te maken. Helaas heeft deze prins geen personeel, slechts twee honden, ook geen onderdanen, hij moet zijn Koninkrijk helemaal alleen onderhouden en regeren, het is een zware taak. Vandaag speelde hij tuinman, het gras moest gemaaid worden, de prins had het al een paar keer gezegd, de tuinman had er geen zin in. Nu stond het gras zo hoog dat de maaier er met moeite door heen kwam, de machine pruttelde, stopte af en toe tot grote ergernis van de prins die op de veranda toekeek hoe de tuinman aan het werk was, verschil moet er zijn. De tuinman stopte met maaien, dit had geen zin, hij liep de veranda op om de prins om raad te vragen, misschien een vette bougie opperde hij en liep naar de koninklijke schuur om het gereedschap te pakken, een wonder want meestal stuurde hij een knecht om dergelijke karweitjes op te knappen. De bougie was zwart en vet, schoongemaakt maar beter werd het niet, de tuinman ergerde zich rot, de prins zat prinsheerlijk op de veranda om zich heen te kijken, zich zogezegd van de prins geen kwaad te weten. Misschien kan ik beter in de gebruiksaanwijzing van de grasmaaier kijken dan het aan de prins te vragen, dacht hij, een vuil luchtfilter kan het probleem veroorzaken, fluitje van een cent, de maaier loopt weer als een zonnetje, toch eerder beginnen, het gras is veel te hoog en misschien de maaier na laten kijken in de winter, dat scheelt een hoop ergernis. De prins keek goedkeurend toe, vijf uur, tijd voor een koninklijk biertje.

Vensterbanken.

Vandaag zoon Jelmer geholpen om de vensterbanken te vervangen, van mdf naar mooie houten, het ziet er prachtig uit. Een oud huis, alles scheef, dus veel meten en passen voordat het goed is, het werk viel mee, ruim binnen de verwachte tijd klaar. Ook nog tijd om met de honden te lopen en te lezen, Lazy Sunday afternoon, lekker zonnetje.

Frank.

Een paar jaar geleden kocht ik een doos platen van Frank Zappa, een buitenkansje was het, bijna voor niks, ik vond platen van C + B voor een spotprijsje, hoeveel geluk kan je hebben. Muziek elke dag weer, ik koop geen platen meer, het is mooi geweest.

Lijden.

Lijden is de bron van alle kunst lees ik in een interview met Adrian van Dis, I 'm drunk now baby, but I've got to be, I never could tell you what you mean to me, but I loved you the first time I saw you and I'll always love you Marie zingt Joe, liefdesverdriet is van alle tijden, maar of je er mooiere gedichten over schrijft, andere schilderijen van maakt is nog maar de vraag, er zijn wel heel veel liedjes over geschreven, misschien dat we graag medelijden met ons zelf hebben, ik herken het gevoel wel, maar het tegenovergestelde kan ook, ik hoef het aan niemand meer te laten zien, ik houd me stil.

Sometimes I get so lonely.

Chris Rea zingt sometimes I get so lonely, mondharmonica en slide gitaar ondersteunen zijn stem, blues, het is de enige zin van het korte nummer. Ik zit de krant te lezen aan de tafel van Lo, de dood lonkt staat er, het wordt er niet vrolijker op. Als ik zit te lezen kan ik door de tuindeuren en de serre naar buiten kijken, ik houd alles in de gaten, wie er voorbij komen, vogels die af en aan vliegen, het weer, de pony Jessica in de verte, bijna niets ontgaat me, anders blaffen de honden wel. Terwijl Chris zijn klaagzang zingt loopt de jongen voorbij die aan het begin van de straat woont, hij loopt op een aparte manier, zwaait met zijn armen, beweegt zijn hoofd heen en weer, hij is autistisch weet ik, want hij zat bij onze kinderen op school. Een moeilijke tijd voor hem op school, hoe het nu met hem gaat weet ik niet, hij heeft zijn rijbewijs gehaald, een baan denk ik, ik kom hem regelmatig tegen als ik met de honden loop, hij is bang voor ze, ik houd ze uit zijn buurt. Hij wandelt altijd alleen, misschien om zijn hoofd leeg te maken, dat doe ik ook regelmatig, ik loop samen met de honden meestal hetzelfde rondje, vandaag liepen we met ons tweeën, elk met een hond, dat is veel gezelliger.

I hope.

I hope I die before I get old speelt the Who, meer kan je niet wensen, ze treden nog steeds op, helaas denk ik, vroeger, als je over vroeger praat dan word je oud. Wie wil er nou oud worden ? Het is onvermijdelijk, elke dag worden we ouder, alleen beseffen we het niet, ofzo, lach niet mevrouw B.

Let it roll.

Let it roll all night long, dan een gitaar solo van Robbie, Roadhouse Blues van the Doors, meer hoef ik er eigenlijk niet over te zeggen of te vertellen, luisteren. Eind jaren 60 van de vorige eeuw was ik 14 of 15, een ongemakkelijke puber, naast muziek waren meisjes bijna het enige wat telde, ik tekende en schilderde al een beetje, schreef verhaaltjes die nu boven op zolder liggen. Mijn lichaam explodeerde in het verlangen naar liefde, maar hoe dat moest wist ik niet, ik was er niet op voorbereid ( ik heb onze kinderen het ook zelf laten ontdekken, hopelijk geven zij het beter door aan hun kinderen dan ik). Let it roll all night long gebeurde bijna dagelijks, meestal s nachts, wilde verhalen over vrije liefde heb ik vaak gehoord, het bleef meestal bij een kus, de rest heb ik dan weer gemist, te laat geboren of te bleu, misschien allebei. Verder gaat het, when I woke up this morning I got myself a beer, Let it roll all night. Bij vriend John draaiden we voor het eerst de plaat, hij had een pick up, platenspeler.

MEISJE EN IK.

vandaag ontmoette ik een meisje

dat zei

dat ik mooie verzen schreef

ja

daar werd ik niet anders van

er zijn meer die dat zeggen

vandaag ontmoette een meisje mij

en ik zei

dat haar ogen

de fijnste verzen waren die ik las

nee

daar werd zij niet anders van

vandaag ontmoetten pen en papier elkaar

en schreven een verhaal

dat nooit gelezen worden zal

Tsjebbe Hettinga