Tijd.

Het wordt tijd om alles los te laten voor ik ga slapen, de hond2n zijn het er mee eens, zolang ze maar iets lekkers krijgen als we terug komen van het wandelen.

VW T3.

Alles kijken maakt niet gelukkig, ik zie auto's voorbij komen, het doet me niets, net als met motoren, soms twijfel ik over een moto guzzi californian uit de jaren 70, maar als ik weer een stuk gereden heb op mijn BMW is het duidelijk, dit is mijn motor tot ik er van af val. Een oude vw bus maakt me ook gelukkig, ik weet het, het is een tik, ik ben niet meer te genezen als het om oude spullen gaat. Alles blijft bij het oude.

Grenzen.

Ik wil alles zien wat ik vroeger gemist heb, concerten, gebeurtenissen, nieuws, foto's, films, documentaire 's, het houdt niet op, alles is terug te vinden en te bekijken, het kost soms wat moeite maar dat is het meestal wel waard. Het is een dagtaak maar omdat ik overdag niet naar de televisie kijk, dus ook niet naar dat soort dingen wordt het een nachttaak, een zwaar beroep, het gaat ten koste van mijn nachtrust, ik heb het er graag voor over. In de krochten van het internet vind ik concerten waar ik altijd van gedroomd heb om ze te zien, documentaire s die allang vergeten zijn, foto's om na te schilderen, ik ontdek een nieuwe wereld in de wereld van vandaag, alles wil ik horen en zien.

Alles is wel heel veel, er zijn ook nog boeken die ik wil lezen, reizen, kortom ALLES.

Er zijn geen grenzen.

For the love of God.

Een nummer van Steve Vai live met orkest, kijk op YouTube, zelf zoeken, een beetje moeite doen voor mooie muziek kan geen kwaad.

Onweer vanavond, harde knallen, ik zat buiten en ben op de bank gaan liggen, het kleed over me heen getrokken, de honden lagen rustig naast me op de veranda, het regende zo hard dat het tussen de pannen door lekte, de flitsen zag ik zelfs met mijn ogen dicht gevolgd door gerommel dat steeds dichterbij kwam.

Voor de liefde van God, natuurgeweld komt ergens vandaan, er breken enorme stukken ijs af op de Noordpool, gletsjers smelten, het weer is van slag net als de mensen, we zijn druk bezig met vooruitgang op elk gebied, vooral energie, zonnepanelen, windmolens, electrische auto's, fossiele brandstoffen zijn uit, verleden tijd,we zijn kuddedieren, we volgen de leiders, wat zij zeggen is goed. Fout, doe wat je zelf wil, de aarde overleeft het wel, wij misschien niet maar dat is van later zorg, geniet van het leven, dat je er bent, het is maar een seconde of nog minder in de eeuwigheid, zo snel is het voorbij. Ik laat mijn oude camper bus volgend jaar opknappen en ga op reis zonder me zorgen te maken over het milieu, ik rijd bijna nooit over snelwegen, wat dat er mee te maken heeft weet ik niet, rustig rijden verbruikt misschien minder benzine.

For the love of God, Steve Vai is een briljante gitarist, uitzonderlijk, hij begon bij Frank Zappa volgens mij, een poseur, een mooie man die weet dat er naar hem gekeken wordt, terwijl het luisteren het belangrijkste is. Als ik mijn ogen dicht doe terwijl ik naar het nummer luister is het hemelvaart, ik stijg op naar hogere sferen, als ik kijk zie ik een gedreven man die zijn eigen compositie speelt met een orkest en helemaal uit zijn dak gaat op zijn eigen manier, ongelofelijk mooi.

Too blind to see, C+B, she 's nog longer with me, the blues in al zijn facetten, een jankende gitaar, een piano die moeite heeft om niet te huilen, bas en drum volgen het klagen van de zanger over een verloren liefde, het is niet anders, Harry is er niet meer, zijn muziek wordt nog vaak gedraaid en God ziet dat het goed is.

De liefde van God voor de wereld trek ik vaak in twijfel, welke God laat het zover komen dat mensen elkaar dood maken in Zijn Naam, Allah of zo Iemand, ik weet het niet, we zijn gestoord met ons allen, een liefdevolle wereld staat niet hoog op de agenda van de heren en dames politici.

Bye Bye loneliness zingen the Everly Brothers, meestal als ik deze plaat draai is het laat, nog later wordt het met Nana Mouskouri maar die plaat is even onvindbaar, dan ga ik zo naar bed, alhoewel er altijd platen zijn met nog meer herinneringen en verhalen, I m dreaming my Life away, dream.

Het Vaderpaard van Tsjebbe ligt naast me:

ik roep de woorden

op en laat ze vliegen

in bonte formatie

de goede verstaander

heeft maar een half woord nodig

om secuur te weten hoe

onduidelijk hij praten kan

vogels zijn wijzer

praten daarom zo weinig

dat te lande het gerucht gaat

over hun hoge verstaanbaarheid

jouw fluisterwoorden

verwarmen mijn woorden

die als mussen hippen

in de gloeiende stof

van het licht stuivende erf

wanner de zon dubbel

op haar hoogst staat

en ik de vogel

die in mij zelf

in de nok nestelt

van onze fluisterend steeds

hoe dichter een dichter

bij onze vogels wil komen

hoe meer de luisteraar

van het woord moet afzien

woorden vangen geen vogels

waar de woorden tot wind verwaaien

tussen mensen tussen

woorden onder vogels

breng de vogels onder

woorden als dak en tast

Relaxed/ontspannen.

Ik zat te praten in de zon in Loppersum, Lop voor de ingewijden, toen er gekookt werd dommelde ik een beetje weg, ik was weer in Duitsland bij mijn ouders op vacantie, ze gingen daar 's zomers een paar maanden kamperen in hun vouwwagen. Ik moest aan mijn vader denken, vanaf het moment dat hij opstond om een uur of zes tot 's avonds laat oogde hij ontspannen, relaxed, hij genoot van het nietsdoen in de natuur. Om zes uur op, dan zette hij thee voor zichzelf, als wij er waren kropen de kinderen om een uur of zeven onder het tentdoek door om naar opa te gaan, de hond sloop mee, die kreeg altijd iets lekkers. Mijn vader gaf ze thee en een beschuit met suiker volgens mij, ze kletsten heel wat af, misschien las hij een verhaaltje voor, sterke verhalen vertelde hij zeker. Om een uur of negen kwamen wij erbij, moe ook, dan was er al koffie gezet met een schepje Buisman, sterk, iedereen kleedde zich aan, het ontbijt kwam later als moe op de fiets naar de winkel was geweest, einfache, gewone witte bolletjes, nog warm, waar je er zo een paar van op had, met alleen boter, kaas was ook lekker. Nog een keer koffie, de stoelen werden verplaatst in de zon, elke dag het zelfde rondje, het warme eten was de dag ervoor al besproken, pa wist het meestal zo te regelen dat hij bepaalde wat er werd gegeten, moe kocht de spullen en kookte. Na de koffie om een uur of twaalf namen we een biertje, soms meer, de tafel werd gedekt, handen geven en zingen voor het eten, ik mis het nog wel eens. Na het eten pakte pa zijn kussen, als het mooi weer was zocht hij een plekje in de schaduw, anders op het stretcher in de tent en slapen tot een uur of vier. Thee of koffie, de stoelen weer gedraaid in de zon, een broodje en verder niets, 's avonds klaverjassen, rummikuppen of bij een vuurtje zitten, praten of voor je uit staren in het vuur. Mijn vader vertelde weinig over wat hij dacht als hij in het vuur keek, een enkele keer een woord, een zin, maar het was weg voordat hij het uitgesproken had, met de vlammen verbrandden zijn gedachten, het is niet anders, hoe graag ik het ook zou willen weten en als ik het wist zou ik het weer willen vergeten, een hoofd in oorlog is geen prettige gedachte, moeilijk om mee te leven lijkt me.

Mijn vader voelde zich thuis in de natuur, met niets was hij tevreden, hij zat in zijn stoel, gerepareerd met touw, waarom een nieuwe kopen ? als de oude zo lekker zit. Koop toch een nieuwe stoel dachten we vaak, maar dat was niet zijn wereld, dat was niet belangrijk, gewoon zitten, elke dag hetzelfde, ontspannen, misschien de mooiste tijd van zijn leven.

Autobahn.

Ik kocht een nieuw uitgebrachte LP Autobahn van Kraftwerk als verjaardagscadeau voor een kennis, oude muziek op een nieuwe plaat verpakt in plastic, ik kan niet even stiekem luisteren hoe het klinkt. Tegelijkertijd kocht ik een dubbel elpee met de hoogte punten van de concerten die Kraftwerk tussen 2012 en 2016 gaf, ze speelden al hun platen integraal dat is in het geheel, die zijn te koop op acht vinyl platen, wel 160 Euro, dat vond ik iets te duur. Ik zocht naar de plaat, het live concert van Nana Mouskouri in Londen, ook in schuur waar nog honderden LP s staan te schreeuwen om gedraaid te worden, gelukkig klagen de buren niet, maar daar is die niet, ergens binnen denk ik. Wel vond ik verdekt opgesteld de plaat Autobahn van Kraftwerk, origineel, mooie hoes, af en toe een tik, een pareltje tussen de platen, wie weet wat er nog meer staat in de schuur. Het wordt tijd dat ik alles ga bekijken in de schuur, schoonmaken, draaien, ook de 78 toeren platen en weg doe wat ik niet mooi vind, maar dat is bijna niets, alle muziek wil ik luisteren, in een gewoon leven heb je daar geen tijd voor. Ik heb met God overlegd dat Hij me een tweede leven geeft, alleen gewijd aan muziek, dan kan ik alle platen uitzoeken, daar heeft Hij geen tijd voor, samen zitten we op de bank en luisteren vooral naar onbekende muziek, de smaak van God komt grotendeels overeen met wat ik mooi vind, Hij gaat met de tijd mee, niet alleen Bach, klassiek, psalmen, ik zag Hem uit zijn dak gaan bij de Foo Fighters op Glastonbury. In zo'n God kan ik geloven.

Hey, hey, hey baby.

Als het concert op zijn einde loopt, de avond is bijna voorbij dan wordt het publiek wakker, de vervoering van de muziek wordt hoorbaar in het meezingen van de nummers, ik zit op de veranda en luister naar mensen die plezier hebben, ze kennen de tekst. De honden blaffen, vreemde geluiden van auto's die vertrekken, stemmen die ze niet kennen, het leven van een hond is beperkt, net als dat van mij. Ik reageer op mijn omgeving niet door te blaffen, maar door woorden, die niet iedereen altijd gelijk begrijpt, ik soms ook niet in de chaos van mijn hoofd, maar hey, hey, my, my, rock and roll will never die, Neil zingt en dan is het stil.

Hier gaat het nog wel even door zo te horen, boem boem, enz. Iedereen zingt mee met Let it be van the Beatles, words of wisdom, hey jude, lalalalalalala, hey jude, lalalalalalala, Andre Hazes is opgestaan, Jezus heeft er weinig mee te maken, die vindt zijn muziek helemaal niets tot dat de vlieger de hemel in vloog en Maria zei, hij mist zijn moeder.

Mensen gaan naar huis, de honden blaffen, onrustig door al de vreemde geluiden, gelukkig zijn honden uit Roemenie niet zo gauw van slag, ze huilen als wolven, heerlijk, niemand komt het huis binnen, zelfs ik niet zonder dat ze het horen.

Slapen, de kerkklok slaat twee keer, de klok zingt samen met de honden, morgen weet de nacht niet dat de dag is begonnen, iedereen gaat naar huis, ik ga slapen.

Gejoel in de verte, misschien ben ik een sukkel van het niets, maar wel gelukkig, x

Feesttent.

Ik zit buiten op de veranda en luister naar de muziek in de Feesttent op het sportveld, waar deze week het jaarlijkse volleybaltoernooi wordt gespeeld. Vroeger deden we mee, op het eerste toernooi werden we bijna eerste, dat is tweede, we waren beter maar dat telt niet in de sport, alleen de cijfers tellen, dat is niet altijd eerlijk maar we hadden er enorm veel plezier in, iedereen speelde, het maakte niet of je goed of iets minder was, mee doen was belangrijker dan winnen en zo is het nog steeds, de olympische gedachte.

Ik heb aan feesttenten weinig goede herinneringen, ik voel me niet thuis in die enorme mensenmassa, praten werd schreeuwen, muziek was bijzaak, een beetje om me heen kijken hoe gek iedereen deed tot ik me afvroeg wat ik er deed en stilletjes vertrok, gelukkig werd er bier geschonken, dat maakt het nog een beetje dragelijk, totdat ook dat niet meer hielp. Ik ben geen Feesttent ganger en zal het ook nooit worden, wel mooie muziek die ze nu draaien, dat dan weer wel, ik hoor het van een afstandje, dichter bij kom ik niet meer. Zeg nooit Nooit.

Bij grote concerten heb ik daar nooit last van, dan kom ik voor de muziek en niet voor de mensen.