One flew.

Het is laat, ik krijg bijna geen woord meer voor een andere, ik vlieg over een koekoeksnest, prachtig, altijd tegen de gevestigde orde in, totdat je monddood word gemaakt.

Niet bang zijn, gewoon jezelf.

Een broodje eten.

Op mijn tablet kijk ik op YouTube naar muziek, nummers die ik vergeten was, prachtige liedjes die geliefden mij toesturen, opeens komt Susan Boyle voorbij, iets met een zang wedstrijd, ze zit rustig een boterham te eten in de hectiek van het moment, straks moet ze zingen, voor haar geeft dat geen druk, ze komt op en steelt de show.

Jopie Huisman, voddeboer van beroep, palingvisser, schilderde wat hij tegen kwam, de jas van vriend Jelmer, zoveel mooie schilderijen en tekeningen. Lang geleden was er een tentoonstelling van Jopie in Haarlem, we gingen er heen, geen mens in de zaal, in een hoekje zat een oudere man zijn broodje te eten. Het was Jopie die ons van alles vertelde over zijn schilderijen en zijn leven.

Een broodje eten geeft rust, heel gewoon, we maken ons druk om niets.

25 jaar.

Op 1 mei 1992 begon ik met de bouw van het houten huis waar ik nog steeds met veel plezier in woon, 25 jaar geleden was ik nog druk met de buiten-en binnenkant, op 1 augustus zouden we er gaan wonen. Het is gelukt, achteraf zou ik het nu anders aanpakken, kinderziektes hadden voorkomen kunnen worden, maar ik wist niets van het bouwen van een huis, eigenlijk is het een wonder dat het er gekomen is, om daarover na te denken had ik toen geen tijd, elke dag verder en tussendoor ook nog solliciteren. Dat is ook goed gegaan, ik werk er in augustus 25 jaar, ik ga er nog steeds met plezier heen.

ik moest er vanavond plotseling aan denken, misschien schrijf ik er de komende dagen over, 25 jaar is een jubileum, iets te vieren, eerst maar eens het huis in zijn oude staat herstellen, dan kan ik slingers ophangen en de vlag uit. Misschien later een bbq met een biertje.

Prima.

Eigenlijk vind ik het wel prima dat de vw bus nog bij de garage staat, het is goed weer om op de motor te rijden, anders pak ik bij een buitje toch snel de bus, terwijl ik nu het motorpak aantrek. Maar het moet niet te lang meer duren, ik ga toch eens bij een bedrijf kijken dat gespecialiseerd is in oude vw bussen, zien en horen wat er mogelijk is.

Kroketten.

In de weekeinde bijlage van de krant stond een verhaal van een vader en een zoon die zich op het maken van kroketten hebben toegelegd, inmiddels veertig verschillende smaken. Dat kan ik ook is mijn eerste gedachte, niet zoveel smaken, maar een rundvlees kroket en een vegetarische moet ik kunnen maken. Ik lees eerst iets over het maken van kroketten, vroeger werden ze vaak zelf gemaakt, 1 keer per week, maar sinds de friteuse niet meer hip is, het stinkt, sterft de zelfgemaakte kroket uit. Ik heb nog een friteuse die ik buiten op de veranda zet als het nodig is, de kleinkinderen zijn er dol op, ik vind het ook geen straf om af en toe iets te frituren, het liefst zelf gemaakte dingen. Recepten zijn er genoeg, in het oude kookboek van mijn moeder kon ik ze eerst niet vinden, daar staan ze vermeld onder de naam croquetten, dat klinkt toch een stuk lekkerder. Twee pannen met groenten, kruiden, 1 met rundvlees, hebben de hele middag staan pruttelen, daarna heb ik er een dikke saus van gemaakt die in de koelkast moet afkoelen en dik worden. Woensdag of donderdag ga ik er croquetten van maken, ik nodig de kinderen en kleinkinderen uit, tomaten en komkommer erbij voor de sier, ook nog aardappelen als belgische friet in de frituur, smullen, ik heb ook nog zelfgemaakte appelmoes in de kast. Het kan niet op.

Bikkels.

Vanmiddag gingen we kijken bij dochter Julia, haar moeder Mieke en nog vier (later bleek zes) mensen van de sportschool waar ze wekelijks trainen, samen liepen ze de Kardinge Run. Naast lopen waren er een stuk of dertig hindernissen, klimmen, springen, door buizen kruipen, een touw over de sloot, dat soort dingen, de regen was gestopt, niet dat het veel uitmaakte, nat werd je toch, een prima temperatuur om te lopen en voor ons om te kijken, hoe iedereen zijn en haar best deed om het parcours af te leggen. Het kijken naar mensen die aan zo'n loop door wind en weer, modder en water, over hoge hindernissen enzovoort deelnemen, doe ik met een soort van gene, wij staan aan de kant terwijl zij aan alle kanten afzien, dat is niet eerlijk. Toen ik zelf nog hardliep had ik geen oog voor de toeschouwers op een blik van herkenning na, ik was teveel met mezelf bezig om me druk te maken over de omstanders, het lichaam heeft alles nodig om verder te komen, het hoofd volgt moeizaam, het is niet meer zo helder. Afzien heeft ook iets mooi, je kan altijd meer dan je denkt, of het nou om hardlopen gaat, op de motor naar de Noordkaap, een huis (ver)bouwen, het maakt niet, met passie kom je een heel eind, samen met anderen nog verder.

Bikkels waren het vandaag, ik was wel een beetje jaloers, maar misschien moet ik dit soort dingen uit mijn hoofd zetten of er juist voor gaan trainen, hoe zit het Jolle, zie jij zo'n run met hindernissen zitten voor volgend jaar, misschien samen met de motor broers ?

Haiku.

Een Haiku is een (Japans) gedichtje met drie regels van respectievelijk 5, 7 en 5 lettergrepen. Jaren geleden maakte ik altijd een Haiku als ik het grote rond liep met de hond, het moest gaan over iets dat ik onderweg zag. Thuis typte ik het versje op de computer, ze zullen nog wel ergens staan, plotseling stopt zo'n gewoonte en komt er iets anders voor in de plaats.

Vandaag zag ik een vogeltje landen op een grasspriet, wel even goochelen met de lettergrepen:

een klein vogeltje

gaat zitten op een grasspriet

sterker dan een boom

Voordat ik ga slapen.

Voordat ik ga slapen lees ik verhalen, gedichten, sprookjes, het reisboek noordkaapmetjoop ligt naast me, elke dag blader ik er wel even in, een foto, een verhaal, soms alleen een paar zinnen, mijn leven komt voorbij in een flits. Ik ben een eenzame grijze wolf, moeilijk te benaderen en meestal op zichzelf, af en toe kom ik te voorschijn en dan ben ik ook nog aaibaar, gelukkig maar, dat schreef ik op 15 juni 2014, drie jaar later is de wolf nog grijzer maar niet meer zo alleen.