Autobahn .

Zoon Jelmer is met zijn gezin afgereisd naar Italië over de Autobahn, je ontkomt er niet aan als je snel naar het zuiden wilt, het schiet flink op als je door kan rijden. Autobahn is een plaat van Kraftwerk, de monotonie van het rijden over het beton of asfalt wordt muzikaal prachtig verklankt. De autobanen zijn aangelegd in de jaren dertig van de vorige eeuw, troepen en materiaal moesten zich snel kunnen verplaatsen, wegenaanleg betekende werk voor duizenden mensen, prettig in een tijd van hoge werkeloosheid, meer ga ik er niet over zeggen.

Wir fahren, fahren auf der Autobahn, enz., ik houd niet van snelwegen, alles gaat al met een vaart die ik niet bij kan houden, je word ouder pappa zong Peter Koelewijn, hij heeft gelijk, ik rijd in mijn eigen tempo over de weg, rustig, dan maar eerder weg of later aankomen, ik spreek niets af, de kleine weg bepaalt mijn tempo.

Weg met de Autobahn, alleen de plaat blijft prachtig, 22 minuten lang, ik neem de tijd om naar de hele plaat te luisteren zonder weg te zappen of zoiets, tijd genoeg.

Wat is tijd ?

Krullen.

Vorige week was ik bij mijn moeder op bezoek, ze zei dat ik mooie krullen had in mijn grijze haar net als vroeger, mijn tante 's waren jaloers op me, wat heb je een mooie bos haar, lang en krullen, de kapper was nooit ver weg, nog steeds heb ik er een hekel aan, de baard afgeschoren, de krullen blijven nog even, lastig onder de helm, het is niet anders, krullen.

Het leven van een hond.

Al een jaar of twintig lopen hier in huis honden rond, twee keer een Friesche Stabij, nu twee onbestemde honden uit Roemenië, over poezen zal ik het maar niet hebben, de meesten vonden de dood op de weg naast het ruiterpad, de tuin ligt vol met poezelijkjes.

Twee Roemeense honden, zwerfhonden, die niets geleerd hebben dan alleen te overleven wonen nu in Hellum, een maand of vier nu, ze passen zich langszaam aan, bij het minste gerucht slaan ze aan, ze blaffen, huilen als wolven, heel aandoenlijk. Ik moet ze van alles leren, ze kunnen al veel zonder training, daar houd ik niet zo van, ik kijk naar het leven van een hond, prachtig mooi zijn ze. Morgen weer wandelen, ze zijn tevreden met niets, ik lijk wel een beetje op ze, de baas gaat op zijn honden lijken, andersom heel vreemd, ze hebben nog nooit een plaat opgezet.

Valentyne Suite.

Wat ga je doen als je een weekje vrij bent ? Dat is een vraag die me al tijden bezig houd, ga ik weg met de bus, een ritje op de motor is ook altijd mooi door het Groningse of Drenthse land, wandelen met of zonder honden, het huis schreeuwt om aandacht net als de tuin, ik kan moeilijk kiezen. Boeken moeten gelezen worden, ik schreef er over, platen geluisterd, uitgezocht en schoongemaakt. Ik was vandaag in de platen schuur waar ook de motor staat en begon ijverig klassieke platen uit te zoeken en per componist op alfabetische volgorde te zetten, een enorme klus omdat mijn aandacht steeds verslapt, ik kijk ondertussen bij de afgekeurde platen, LP 's die ik eigenlijk niet goed vind, maar er ook geen afstand van kan doen, dus staan ze daar te nietSen, ze worden niet gedraaid, af en toe bekeken en weer weggezet tot in lengte van dagen. Opruimen, hoor ik iemand roepen, maar dat is niet zo gemakkelijk, een plaat doe je niet zomaar weg. Terug naar de klassieke muziek, verrassingen zijn me niet vreemd, dit is wel heel bijzonder, naast de cello suites van Bach stond de Valentyne Suite verstopt, nooit gezien. Het is een plaat van de groep Colosseum uit 1969, hun tweede lp, over de band heb ik al vaker geschreven. Vanavond twee keer gedraaid, heel mooi. Net zo bijzonder was de vondst van twee platen van Steve Forbert tussen de disco lp's, ik heb vorige week kaarten voor een concert van hem in de Oosterpoort besteld, het is een kleine (platen) wereld. Heb je ook nog iets nuttigs gedaan wordt er gevraagd, jazeker antwoord ik, maar niet zoveel.

800.

Ik lees een boek van  bijna 800 pagina's, het verveelt geen moment, ik ben halverwege en opeens denk ik, ik lees nooit meer een boek. Wat heeft lezen voor zin ? Woorden die achter elkaar zijn geschreven vormen zinnen, zinnen zijn het begin van een verhaal, ten minste als ze goed gekozen zijn, anders gaat het gauw vervelen.

Nooit meer een boek lezen lijkt me een heerlijkheid,,niet meer bijhouden wie wat heeft geschreven, gewoon mijn kop in het literaire zand steken, struisvogel politiek, daar kom je niet ver mee. Morgen vroeg lees ik de krant weer, lezen en dromen, muziek en me verwonderen over de  liefde, het houdt nooit op. Lezen ook niet !

Nieuwsgierig.

Het woord zegt het al, de gieren vliegen boven het nieuws, ze willen weten hoe het zit. Er is niets nieuws onder de zon, staat in de Bijbel, Prediker of Hooglied, ijdelheid der ijdelheden. Zo kan ik nog wel even doorgaan, bijbel kennis heeft weinig nut vandaag de dag , alles is te vinden op het internet maar de liefde niet en daarover ga ik niet schrijven heb ik beloofd, iedereen nieuwsgierig, slaap lekker.

Net terug.

Ik ben net terug van een dagje Schiermonnikoog, heerlijk met de blote voeten door de zee lopen, prachtig weer, heerlijk gegeten en aangenaam gezelschap, meer kan een mens niet wensen.

I saw a man break down today.

I saw a man break down today, break down into tears, tonight I feel so far away from home.

Prachtig gezongen door Steve, vaak sla ik door als het om muziek of boeken gaat, ik heb kaartjes gekocht voor een concert van Steve in Groningen, volgend jaar maart pas, ik luister naar zijn muziek, ik kijk of er platen te koop zijn op marktplaats, kortom gekte.

Iemand zien huilen is moeilijk, wat moet ik doen, een arm om de schouder, geruststellende woorden, ik,weet het niet, een kus, meer is er niet nodig.

Morgen naar Schiermonnikoog, niet zo ver weg van huis, op de boot laat ik alles achter voor een dag , zon en zee en zand en strand en mooi weer.