Missen.

Ik zag op de familie app een kort filmpje van broer Lo die water staat te pompen in Duitsland, de ingewijden weten dan genoeg, herinneringen komen boven. Lo op slippers bij de pomp, toen onze vader dat een keer deed en niet over het paadje liep maar van het heuveltje af naar de pomp ging, brak hij zijn been, uitgegleden, broer Lo is nog een stuk jonger. Met de herinneringen komt het missen van een plek waar ik zovaak ben geweest, er was altijd wel iets te doen, vaak veel mensen, zelfs de stilte onder de bomen kan ik bijna nog horen, eikenbomen en berkenbomen, het verschil in het ritselen van de bladeren als de wind er door waait, ik kon er tijden naar luisteren en helemaal niets doen. Helemaal niets doen, zitten, een sigaretje rollen en roken in stilte, voor zich uit staren, onze vader, wat ging er door zijn hoofd aan gedachten ? Een boek over Nederlands Indië maakt een hoop los bij mij, ik had het graag dertig jaar geleden gelezen en het boek aan mijn vader gegeven, maar of het tot een gesprek was gekomen betwijfel ik, hij sloot zichzelf op (en ons buiten) in zijn gedachtenwereld.

Het leven in Hoogeveen.

Het leven in Hoogeveen

In Hoogeveen

één kroeg,

duizend winters

en twee mooie vrouwen.

In de week van Hoogeveen

één zaterdag

en zes zondagen.

De twee mooie vrouwen in Hoogeveen

gaan naar de kroeg

op de enige zaterdag van de week.

Daar verdwalen ze

tussen duizend bulldozers

die één glas bier drinken

en schreeuwen.

In Hoogeveen

is het leven onmogelijk

als niet een paar honderd vrouwen

uit Groningen geïmporteerd worden.

RODAAN AL GALIDI

De tolk van Java.

Ik lees het boek van Alfred Birney in stilte, zonder muziek aan, het gaat over het verleden, een belast verleden, de zoon achtervolgt zijn ouders met vragen over de oorlog in Nederlands-Indië die doorwoedt in het gezin. Onze vader ging na de tweede wereldoorlog naar Nederlands Indië om daar te vechten, een afspraak die hij had gemaakt met kameraden van het verzet, tenminste als ze die oorlog zouden overleven. Hij heeft er niet veel over verteld, een klein stukje uit het boek:

Maar jongens gaan de oorlog in en komen de oorlog weer uit, gesneuvelden daargelaten. De een komt er zwijgend uit, de ander verhalend. Mijn vader vertelde, verhaalde, schreeuwde en schreef over de oorlog. Maar Stokkermans, een blanke man uit het Westland, zweeg. Hij zag eruit alsof zijn mond was dichtgelast. Van die stille Hollanders waren er 100.000 als dienstplichtige naar 'Ons Indië' gestuurd.

Broezen .

Ik rijd weer met plezier over de wegen in de vw bus, een beetje geknal in het begin, buurman Jolle had het over een vuile motor, even broezen over de snelweg dan wordt die weer mooi schoon. Gisteren naar mijn moeder en vandaag heb ik dochter Julia naar Groningen gebracht, op de terugweg broezen over de snelweg, 110 km. haalt de bus nog.

De meeste mensen kennen het woord broezen van Pe Daalemmmer en Rooie Rinus uit het liedje Hoornse Plas, ik broes hier over snelweg, net zo haard as ik kin.

Als ik het gaspedaal loslaat hoor ik ook wat geknetter, backfire, maar dat klinkt dan wel weer stoer, sommige motorrijders doen het expres, zo gaat het.

Paddestoelen.

Als ik met de honden loop zie ik

veel paddestoelen

de kabouters zijn niet thuis

zomervacantie

Bedtijd.

Ik ga slapen ik ben moe. Het kost me weet ik veel om te gaan slapen, ok, de nacht duurt niet langer dan de dag. Bedtijd.

Paard.

Als ik thuis ben zet het het paard, eigenlijk is het een grote pony, in het stuk gras bij de kersenboom dat ik niet maai, het gras staat hoog, er is genoeg te eten. Toen ik de pony vanavond in het weitje zette hoorde ik even later het paard van de buurman hinniken, waar ben je. Pony Jessica begon onrustig heen en weer te lopen in plaats van te grazen, in mijn gedachten zag ik haar al door het draad heen gaan om weer in de wei te komen, toch maar de wandelschoenen aangetrokken en een uur met de honden gelopen, nog geen tien minuten later schoot deze haiku door mijn hoofd,

als ons paard hinnikt

naar een paard dat ver weg staat

dwars door het schrikdraad

Onderweg een beetje schaven aan de woorden, stroomdraad wordt schrikdraad, ik hoef er eigenlijk geen moeite voor te doen, opeens zijn de woorden er in de goede volgorde en lettergrepen, een andere keer ben ik er de hele wandeling mee bezig.

Een uurtje.

Een uurtje wandelen met de honden Julia & Jane is geen straf na het eten, het is bewolkt, het miezert heel licht, ik trek mijn vest uit, heerlijk weer. Over de weg kruipen heel veel slakken, als er een auto of trekker langs komt wordt het een slachtpartij.

Haiku:

tientallen slakken

kruipen traag over de weg

naar de overkant

Haiku, een rijmpje van 5-7-5 lettergrepen, eigenlijk moet de laatste zin een (soort) boodschap bevatten, het lijkt me duidelijk.