Drie ochtenden.

Drie ochtenden vroeg op, dagen met heel veel regen, weinig zon, mijn voeten zakken diep in de modder als ik de honden uitlaat, de pony in de wei zet, het is niet anders. Thuis de houtkachel flink opstoken, een half uurtje in de sauna tot het zweet in straaltjes van mijn lijf loopt, daarna douchen en een biertje.

Het is november, vroeg donker, ik kan er niet zo goed tegen, de honden blaffen, maak je niet zo druk zeggen ze, genoeg eten en op tijd naar bed dan is het zo weer voorjaar.

Het gaat steeds beter, waarom zou ik me druk maken over de donkere dagen als het binnen licht en warm is.

Drie ochtenden vroeg op, morgen uitslapen tot het licht is.

Dominee.

Vandaag voor de tweede keer in één week naar de kerk van mijn ouders om onze moeder te gedenken, de dominee stond bij de deur en verwelkomde ons blij; zijn jullie er volgende week weer? 

Dagje uit.

Vandaag gingen we samen met de honden naar Schiermonnikoog, voor ons heel gewoon, maar voor de honden was alles nieuw. Zonder problemen, ook niet met andere honden samen, ik durf ze nog niet los te laten lopen, dat is mijn angst, zal je zien dat het meevalt als het zover is. Een heerlijk dagje uit !

Nat.

Vandaag twee keer kleddernat, de eerste keer toen ik met de honden ging lopen, de tweede keer toen ik bezig was met de omheining van de pony Jessica, daarna in de sauna, heerlijk warm, nu muziek van Roxy Music, you were just dreamer.

Van die dingen.

Er zijn veel dingen waar ik steeds meer van geniet nu ik ouder word en minder ben gaan werken, misschien zijn het juist wel die twee dingen waardoor ik me bewuster ben geworden van de snelheid waarmee ik leefde voor die tijd, meegezogen door het drukke bestaan waar op zich niets mis mee is, alleen was er weinig tijd voor de andere kant van mij, bezig zijn met het maken van dingen, het maakt niet uit wat, van een vogelhuisje tot een ingewikkelde deur, een stukje schrijven in mooie letters tot het oefenen van Japanse kalligrafie, een stuk tuin omspitten, uren met de honden lopen en onderweg weg dromen of kletsnat regenen, weer proberen om een portret te tekenen voor een linoleum snede, van die dingen.

En luisteren naar platen, die ik draai op een oude Garrard draaitafel uit 1967, ik heb er twee, één voor 33 en één voor 78 platen, prachtig, elke dag weer.

Het wordt tijd.

Het wordt tijd om de "sport" voetbal af te schaffen in zijn huidige vorm, voetbal was een team sport, beoefend door spelers die er alles voor over hadden om te winnen, nu is het een wedstrijd tussen veel verdieners die bij de minst mogelijke tegenslag naar een andere club verkassen waar ze meer kunnen verdienen, het spel telt niet meer, voetbal is dood. Dat geldt voor heel veel dingen, popgroepen, zangers en zangeressen worden groter dan de muziek die ze maken, schilderijen worden verkocht voor prijzen die absurd zijn net als voetbalspelers.

Het wordt tijd dat iedereen weer gewoon gaat doen, dat is een illusie, een sprookje waar niemand meer in gelooft, de rijken geven alleen aan goede doelen als ze daar nog meer aan kunnen verdienen, popsterren ontduiken belasting, maar zijn zogenaamd te goeder trouw, gaan op de foto met de goede presidenten, zingen liedjes over God en liefde.

Het wordt tijd dat de wereld op zijn kop wordt gezet en iedereen krijgt wat hij of zij verdient, ook al betekend dat dat wij het wat minder krijgen, iets minder welvaart in het westen maar meer geld voor de arme wereld waar wij zo lang van hebben geprofiteerd, die we hebben uitgebuit maar daar nu niets meer van willen weten, we zijn doofstom als het over ons verleden gaat.

Het wordt tijd dat we de rijkdom van de wereld eerlijk verdelen, ongeacht wat dan ook, wie dan ook , maar er zijn mensen die alleen maar rijker worden van het eerlijk verdelen van ons erfgoed,

Het wordt tijd dat wij dromen van een wereld zonder zorgen en een God die voor ons zorgt dan kunnen we vannacht rustig slapen.

De volgende dag komt de zon gewoon weer op.

Er gebeuren vreselijke dingen in de wereld waar ik me geen voorstelling van kan maken, de krant staat er elke dag vol van en waarschijnlijk mist het nieuws nog heel veel gruwelijkheden. Mijn leven kabbelt rustig voort met af en toe een flinke rimpeling in het water, iemand gooit er een steen in in de vorm van een brief, ons Moedertje overlijdt, gebeurtenissen die mijn leven op de kop zetten. Een volgende dag ga ik weer naar mijn werk, alles is het zelfde als voor die tijd, ik verwonder me er over hoe snel wat gisteren belangrijk was vandaag naar de achtergrond wordt geschoven door andere gedachten, het verdrietige gevoel blijft net als de blijde verwondering over een ontmoeting met een vreemde die opeens mijn leven binnen wandelt.

De zon trekt er zich niks van aan, ze komt de volgende dag gewoon weer op, wat er ook gebeurt, geruststellend.

Gezellig.

Onze moeder is 93 jaar geworden, in de laatste jaren van haar leven werd het steeds stiller om haar heen, veel familie en vrienden gingen "heen", als ze weer eens naar een begrafenis was geweest vertelde ze er over en zei met pretogen, het was toch gezellig. Vandaag hebben we haar begraven, daarna met de naaste familie napraten tijdens een etentje en het was toch gezellig, jammer dat ze er niet bij was, maar ik zie haar pretogen voor me.