Belangrijkere dingen.
Er zijn belangrijkere dingen dan een verhaaltje schrijven.
Gute nacht Freunde van Reinhard Mey.
Elke avond begint het programma met het oog op morgen, NPO 1, ermee.
Kwart voor negen 's avonds.
Ik laat de honden nog even uit voordat ik ga slapen, geef de pony een appel, ik neurie "gute nacht freunde" in het donker zonder er bij na te denken, als ik hoor wat ik zing moet ik onbedaarlijk huilen, ik kan haast niet stoppen en loop verder tot mijn ogen droog zijn geworden.
Op de terug weg fluit ik de melodie, verdriet overvalt me op de raarste momenten, als ik er niet meer ben moeten jullie niet zo verdrietig zijn, zei mijn moeder toen mijn vader was overleden.
Verdriet is een vreemde vriend, hij vertelt me dat huilen oplucht, daarna is het leven een stuk lichter, hij heeft gelijk.
Wat gaat een leven snel voorbij.
Het leven overkomt je, je word er in gegooid zonder dat je er iets over te zeggen hebt gehad, je wordt verwekt in liefde, tenminste daar ga ik van uit, daarna gaat het vanzelf in de meeste gevallen, je wordt geboren, groeit op en wordt ouder.
Ik kijk naar Joe, hij is tien jaar ouder dan ik, een leven dat als een raket de ruimte inschiet en ontploft, maar uiteindelijk zachtjes landt in een leven van liefde.
Als er iemand dood gaat sta ik even stil bij het leven, ik word er met mijn neus opgedrukt dat het tijdelijk is, wat gaat een leven snel voorbij.
Wat is het prachtig om te leven, je moet er niet te veel over nadenken, gewoon leven.
Nog meer anekdotes.
Wat worden er toch veel verhalen verteld als we de begrafenis voor onze moeder moeten regelen, een eindeloze stroom herinneringen, we huilen samen en lachen.
Andere dingen.
Deze week heb ik even pauze, ik ben druk met andere dingen, misschien komt er op eens een verhaal naar boven en vind ik de rust om het te schrijven, ik zie wel.
Beschrijving van echte liefde.
Beschrijving van echte liefde ( met onze moeder in gedachten) :
1 Stel dat ik de talen van de mensen en van de engelen kon spreken. Maar als ik dat zonder liefde deed, was het alleen maar lawaai. 2 Stel dat ik kon profeteren, al Gods verborgen plannen kende, alles wist wat er te weten valt en zoveel geloof had dat ik bergen kon verplaatsen. Maar als ik dat zonder liefde deed, stelde ik niets voor. 3 Stel dat ik alles wat ik had weggaf aan de arme mensen, en stel dat ik er trots op kon zijn dat ik mijn lichaam opofferde vanwege mijn geloof in de Heer. Maar als ik dat zonder liefde deed, had ik er niets aan.
4 De liefde is geduldig en vriendelijk. Liefde wordt niet jaloers. Liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk. 5 Liefde zegt of doet geen onaardige dingen en denkt niet alleen maar aan zichzelf. Liefde raakt niet verbitterd. Liefde vergeeft als een ander iets verkeerds heeft gedaan. 6 Liefde is niet blij met oneerlijke dingen, maar met de waarheid. 7 Liefde vertelt fouten van andere mensen niet door, denkt altijd het beste van een ander en blijft altijd geduldig. 8 De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit.
Maar profetieën zullen op een dag niet meer nodig zijn. Talen van de Geest zullen er niet meer zijn. Kennis zal onbelangrijk worden. 9 Want nu zijn onze kennis en ons profeteren nog onvolmaakt. 10 Maar als het volmaakte gekomen zal zijn, worden alle onvolmaakte dingen weggedaan. 11 Je kan het hiermee vergelijken: Toen ik nog een kind was, praatte ik als een kind, reageerde ik als een kind, dacht ik als een kind. Nu ik een man ben geworden, heb ik de kinderlijke manieren van doen weggedaan. 12 Nu is het nog net alsof we in een beslagen spiegel kijken en niet precies weten wat we zien. Maar straks zullen we God in de ogen kijken. Nu ken ik God nog niet echt. Maar dan zal ik God werkelijk kennen, net zoals Hij mij werkelijk kent.
13 We hebben dus deze drie dingen: geloof, hoop en liefde. Maar de belangrijkste van deze drie is de liefde.
1 Korintiërs 13
Geen kind meer.
Geen kind meer.
Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer,
al blijf je ook haar kind.
Je wilt erover praten,
maar niet op haar manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag?
en dan opeens, dan is-ie er, die dag…
De dag waarop je moeder sterft,
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goeie vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt,
dan staan ze in de rij.
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen mag en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou…
De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
de zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.
En hoop’lijk ook de and’re kant: de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
Jan Boerstoel