Smurrie.
Vanavond door de sneeuw smurrie terug gereden naar huis, rustig aan, ik werd twee keer ingehaald in de bebouwde kom door auto's die veel te hard reden, winterbanden?, en even later vol op de rem stonden. Gelukkig was er niemand op straat.
Een verlicht pad.
Ik loop veel en vaak met de honden, overdag gaat dat prima, maar s avonds als het donker is zie ik niet zoveel op het ruiterpad, een zaklantaarn mee helpt een beetje, ik stap niet in plassen, ontwijk de meeste blubber, de laatste tijd loop ik een rondje om de kerk, een verlicht pad.
Een verlicht pad heeft voor mij nog een andere betekenis, de weg die ik kies in mijn leven is de Goede ongeacht wat er gebeurt, ik loop, kies een verkeerde afslag, verdwaal, maar ik vertrouw er op dat ik weer terug kom op de juiste weg, wat dat dan ook is en waar die heen gaat weet ik niet.
De smalle weg en de brede weg waarop we lopen naar onze bestemming wordt al dan niet bepaald door jouw geloof, misschien dat ik het verschil tussen de wegen nog eens uit ga leggen, kies je eigen weg en wordt gelukkig.
Niks is van jezelf.
Na het overlijden van onze moeder moet haar huis worden leeg geruimd, het brengt herinneringen boven, het was er altijd, alles stond op dezelfde plek, het hoorde bij het huis van onze moeder. Nu staat het hele huis op zijn kop, spullen moeten verdeeld worden, wie wil wat, een leven wordt materieel ontmanteld, waar komt alles vandaan en wat voor waarde heeft het voor ons zonder onze moeder die we altijd bezochten in haar huis waar ze zo vertrouwd was, als je ouder wordt weet je blindelings de weg tussen je meubelen.
Aardse goederen hebben geen waarde, toch hechten we er aan, een herinnering aan een geliefde, een gedachte die terug komt bij het lezen van een boek, muziek waarop we samen gedanst hebben, een geur die je terug brengt naar kamperen, het ruikt naar de spijkerbroek die ik als kussen gebruikte. Niets is zonder betekenis, aardse goederen zijn zonder waarde maar ik wil ze een plaatsje geven in mijn leven zodat mijn moeder en vader nog een tijdje doorleven in mijn huis, niks is van jezelf.
Televisie.
De televisie is een soort dating site geworden, boeren tot en met Gordon zoeken hun geluk voor de camera's, bijna alles wordt gefilmd, het gaat om de kijkcijfers, het ene kijkrecord na het andere wordt gebroken. Ik denk er over om mijn televisie abonnement op te zeggen, wat een flauwekul word me voorgeschoteld, er zit een knop aan de televisie werd er vroeger gezegd, met andere woorden je hoeft niet overal naar te kijken, ik kijk helemaal niet meer, zelfs het acht uur journaal niet.
De Goede Herder.
Met de kerstdagen worden vaak romantische films uitgezonden, als gezin hebben we een keer gekeken naar de serie Robin of Sherwood met muziek van Clannad, elke middag samen op de bank op hetzelfde tijdstip. Een andere keer keek ik elke dag een aflevering van In de ban van de ring, ook mooi, de film Sissy wordt vaak uitgezonden, mooie films met een happy end.
Een prachtig boekje om met de kerstdagen te lezen is de Goede Herder van Gunnar Gunnarson (1889-1975), hij was een van IJslands grootste dichters van de twintigste eeuw, hij groeide op in een arme boerenfamilie in IJsland, maar verhuisde na zijn jeugd naar Denemarken.
Elk jaar op Adventszondag trekt Benedikt met zijn trouwe hond Leo en zijn ram Knoest de IJslandse bergen in, op zoek naar verdwaalde, ronddolende schapen. Hij brengt ze naar beneden om ze gezond en wel onderdak te geven voordat de feestdagen beginnen.
Dit jaar wordt zijn reis vertraagd door een man die het lang heeft uitgesteld om zijn eigen schapen te verzamelen, in de wetenschap dat Benedikt hem zou komen helpen. Door dit oponthoud belanden Benedikt, Leo en Knoest in hevig winterweer, waardoor zij zware ontberingen moeten doorstaan. Steeds opnieuw wordt Benedikts nobele voornemen op de proef gesteld. Hoe ver zal hij gaan om anderen te helpen ?
top 2000
roxette op nummer 1
Dr Feelgood - Live At Southend Kursaal (15 minutes of magic in the 4 songs)
Plotseling.
Vroeg donker, de houtkachel verwarmt het huis aangenaam, één kaarsje aan voor de eerste advent, wie gelooft er nog ? Ik denk aan onze moeder, aan haar huis waar ik niet meer op bezoek hoef te gaan, ze is er niet meer, nog wel in mijn hoofd, in mijn gedachten bijna elke dag, net als onze vader, ouders verdwijnen niet, ze blijven bij me, ik ben mijn ouders door mijn geboorte, ik zet hun leven voort en geef het weer door.
In gedachten sta ik in het kleine kamertje van het huis van onze moeder, altijd ging ik even kijken naar de wand met foto's, ons verleden, eigenlijk moet die blijven zoals die is, plotseling komen de tranen, niet van verdriet, onze moeder is nog steeds bij ons, het zijn de prachtige herinneringen aan een leven dat we samen beleefd hebben waardoor ik ontroerd word.