Kerstcantate.
Ik heb onderstaand gedicht al eens aan jullie laten lezen, vanavond las ik het opnieuw:
Geen Kerstcantate
Niet alleen in het holst
van de nacht van het jaar,
iedere dag van het jaar
heeft het licht het koud.
Het vraagt om geen engelenstemmen,
het hongert naar
een beetje gerechtigheid
aan deze kant van de tijd.
En dromen doet het ook niet van
eeuwig hemelse zomers
in en om het vaderhuis,
het hunkert naar
aardse dagen ooit
zonder marteling en moord,
het licht dat van puur licht
kind is en woord.
Hans Andreus
Kerstbrood.
Ik vind het lekker om zelf brood te bakken, een beetje variatie in wat je er in stopt kan geen kwaad, brood is geduldig, je kan het niet zo gek bedenken of het is geprobeerd. Ik zat er aan te denken om een kerstbrood in de supermarkt te kopen tot ik vanmorgen opeens de geest kreeg en een flink stuk amandelspijs heb gemaakt voor in de kerststol die ik vrijdag ga maken, het wordt een flinke, genoeg voor vier dagen.
Weihnachtsoratorium.
Vanmiddag hebben we een prachtige uitvoering gezien en gehoord van het Weihnachts oratorium (delen 1,2,5 &6) in de Nicolaikerk te Appingedam. Onder deel 2 werd het frisjes in kerk, na de pauze werd meegedeeld dat de verwarming kapot was, jassen aan en verder met de uitvoering. Met kerst mag het best een beetje koud zijn in de kerk, de stal werd warm gehouden door de os, de ezel, schapen en een flinke laag stro, dat miste ik nog een beetje.
Spectrum.
What is life but a Spectrum and what is music but life itself. Billy Cobham Jr.
Vriend John begon begin jaren zeventig naar "andere" muziek te luisteren, toen we twaalf, dertien jaar waren luisterden we naar de top 40 op de radio, we kenden alle nummers uit ons hoofd, daarna kwamen de pick up en de Lp s. We kochten platen van bekende bands, we leenden platen van de bibliotheek, we luisterden naar alles wat op plaat verscheen. Begin jaren zeventig hoorde ik bij John andere muziek, jazzrock, Mahavishnu Orchestra met John McLaughlin, die ook samen met Carlos Santana speelde, Chick Corea , Return to Forever, Al Dimeola, Stanley Clarke, Tony Williams, Jan Hammer, ook Billy Cobham met de plaat Spectrum (waar ik nu naar luister) kwam voorbij, muzikanten met een bijna perfecte beheersing van hun instrument, vingervlug, razendsnel, niet bij te houden voor een ongeoefend oor, muziek waar je naar moet leren luisteren, zitten gaan, de plaat opzetten, oren open verder niéts.
WHAT IS LIFE BUT A SPECTRUM AND WHAT IS MUSIC BUT LIFE ITSELF.
Waterdichte wandelschoenen.
Ik loop elke dag minstens twee uur met de honden, verdeeld over één lange wandeling en meerdere korte stukjes, het verschilt per dag. 's Zomers kan ik op slippers lopen bij wijze van spreken, nu heb ik laarzen of waterdichte schoenen nodig, het ruiterpad tot aan de bosjes is één grote modderpoel, het wordt elke dag met neerslag slechter, volgens mij is het nog nooit zo onbegaanbaar geweest. De pony glibbert over het pad naar de wei, ze is blij als ze voor het donker weer op stal mag, het liefst nog eerder, de honden maakt het niet uit, ze zijn wel wat gewend, als we thuis zijn liggen ze uit te rusten en droog te worden voor de brandende houtkachel.
Ik had schoenen gekocht, die bleken niet waterdicht, een koopje, nu toch maar wat duurdere aangeschaft, heerlijk warm en droog, ze zien er niet uit na al dat geploeg door het land, ik heb ze toch maar naast de kachel gezet ook al mag dat eigenlijk niet, morgen weer op pad.
Niemand weet hoe laat het is.
We moeten dansen, we moeten vrijen, we moeten drinken, leef je leven als je laatste uur, zingt Youp met de Dood aan zijn zijde, Hij stond in de coulissen te wachten op het applaus voor een lied over het leven, lachend over zoveel onbenul. De mens moet zoveel in zijn leven, hij neemt nauwelijks de tijd om stil te staan dat hij er is, laat staan dat hij weet wat hij moet doen in de korte tijd op aarde, dansen, vrijen, drinken, vrolijk zijn, een clown brengt ons aan het lachen met zijn eigen verdriet, een cabaretier zingt een lied met een boodschap, hij weet niet hoe laat het is. De tijd wacht op niemand grapt de Dood en denkt aan de tuinman,
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoerde ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -
Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
,,Waarom", zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht bedreigd?"
Glimlachend antwoordt hij: ,,Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan. "
P.N. van Eyck
Zwart wit tekeningen.
Elke dag gebeurt er wel wat waarover ik kan schrijven, het weer, het werk, boeken, muziek, iets dat ik ga maken of juist niet, het houdt nooit op, wel verschilt de lengte van de stukjes nogal eens, na een late dienst hebben de dieren voorrang voordat ik ga zitten om een verhaaltje te vertellen.
Vorige week heb ik twee boeken gekocht van Brian Selznick, De uitvinding van Hugo Cabret en het Wonderkabinet, allebei verfilmd, dikke boeken met heel veel prachtige zwart wit tekeningen, betoverend mooi.