Dribbelpootjes.

Ik laat de honden uit, ze lopen naast elkaar, vaak tegen elkaar aan, ze dribbelen, hoe is het mogelijk dat ze kunnen lopen, denk ik, dat heeft God goed bedacht. Ik denk dat Hij over mensen minder te tevreden is.

Uit in Groningen.

Vanavond uiteten in Groningen, morgen een stukje over vroeger, la Baborack, de kroeg van Mike en Kitty.

Stoel.

Ik heb de stoel waarin onze vader meestal zat meegenomen naar mijn huis, de stoel heeft een geschiedenis, toen wij vroeger ziek waren, lagen we in de stoel en werden vertroeteld door onze moeder met een schaaltje appeltjes, een kopje thee met beschuit, over de leuning kon je een plaat leggen, dan kon je daarop spelen met lego, soldaatjes of er op tekenen en kleuren. De stoel waarin mijn vader zich opsloot in de nacht om niet gestoord te worden. Toen hij ziek was, een week voor zijn overlijden, heb ik hem er naar toe getild, hij wilde er nog even in zitten op zijn plekje in de voorkamer, lang duurde het niet, zitten deed hem zeer. In die stoel zat ik op de leuning met mijn oor voor de luidspreker van de radio te luisteren naar het programma Super Dream Clean Machine van Ad Visser, waarin hij de nieuwste platen draaide, mijn ouders keken tv, het mocht niet te hard.

Die stoel heb ik ontmanteld, er zat een hoes over vier lagen stof, binnenin een vulling van stro dat vergaan was, singels met stalen veren, het zitkussen zat met veiligheidsspelden en bandjes vast, honderden spijkertjes hielden alles op zijn plaats, ik heb alle stof, vulling en ander spul er af gehaald en gelijk in de container gegooid, er blijft een geraamte over van de de stoel van onze vader. Een bodem en rugleuning van planken met twee dikke kussens van de oude bank komen er voor in de plaats, ik lijk een beetje op onze vader, niets weggooien, misschien komt het nog van pas en ik houd van oude spullen, maar een reparatie met touwtjes, bandjes, stukken stof over stof vastgezet met spijkertjes, kruissteentjes omdat het zonde is om stukjes snoer weg te gooien gaat me te ver.

Het is een stoel met herinneringen, dat blijft, maar ik wil er wel lekker in zitten zonder overvallen te worden door sombere gedachten of is dat een illusie ?

Niets.

Vandaag is het 2018 en er is niets veranderd, het leven gaat gewoon verder, we zijn alleen een jaar ouder, maar wijzer?

2018.

Volgend jaar wordt een jaar van opruimen en weggooien, het huis opknappen en veranderen en hopelijk minder neerslag, net voor de zoveelste keer kletsnat geregen toen ik de honden uitliet. Laat ik niet klagen, ik heb het meer dan goed, nu oliebollen bakken.

Iedereen een gelukkig en gezond nieuwjaar gewenst.

Kijken.

Ik las in de krant over deze documentaire, prachtig, ik heb al zoveel concerten van hem en zijn band gezien, zijn biografie gelezen, maar zoals hij het zelf verteld is ontroerend.

De kachel brandt, ik denk aan mijn vader, die ook periodes van stilzwijgen had, als ik thuiskwam na een avond uitgaan met mijn vrienden zat hij in zijn stoel (die ik meegenomen heb na de dood van onze moeder) in het donker, hij zei niets, keek voor zich uit, dronk bier en genever, vaak te veel, na een uur samen zonder woorden ging ik naar bed. De volgende dag was er niets aan de hand, een leven gaat verder na een nachtmerrie over een strijd waar je niet over kan of over wilt praten, ik begreep er weinig van, een stille vader in zijn eigen wereld, wat heeft het leven voor zin.

Ik denk aan mijn wereld, mijn leven, mijn vader is dichtbij in mijn herinnering, nooit wilde ik op hem lijken, altijd verzette ik me tegen zijn bekrompen, christelijke houding toen ik jong was. Het was mijn vader, we leerden elkaar pas een beetje kennen toen ik ouder werd, veel veranderde er niet, we werden milder toen we praatten onder het kaarten met een biertje, we werden het nooit eens, maar als je ouder wordt is dat niet erg, je leert er mee te leven, het leven wordt zachter.

Ik heb een stoel waarin ik zit om naar muziek te luisteren, nu heb ik ook nog de stoel waarin mijn vader zat gekregen, twee stoelen van vaders die niet konden vertellen over hun liefde voor het leven, hun verleden vertelden ze door over de dood stil te zwijgen.

Ik wil er over praten, over alles, over niets, over leven en dood, liefde die verdween en er altijd was, over mezelf en niets verzwijgen.

Dat wordt nog moeilijk voor me.

3Doc:: Bruce Springsteen: In His Own Words kijk je op npo.nl

Thuis, de houtkachel aan.

Ik kom thuis in een donker huis, de honden begroeten me enthousiast, ze willen er uit en brokjes, eerst steek ik de houtkachel aan om het binnen behaaglijk warm te stoken, dat kan nog wel voordat ik ga slapen. Mijn boek is nog niet uit, de top 2000 aan, ik heb er jaren niet naar geluisterd, het is toch wel mooi al die verschillende nummers door elkaar heen. Ik drink nog een zelfgebrouwen Christmas biertje, lekker met een flinke laag dik schuim, het lijkt wel slagroom. Nog een paar dagen en er begint alweer een nieuw jaar, het vorige vloog voorbij, als je minder gaat werken gaan de dagen niet langzamer, dat is een illusie, ik moet oppassen om met meer tijd thuis minder te doen dan voorheen. Meer tijd om te lummelen, ook wel prettig, het went snel.

Tussendoor.

Het huis van onze moeder is leeg, tussendoor luister ik naar de top 2000, een presentator zegt dat het de 2000 beste liedjes zijn die er zijn gemaakt, dat betwijfel ik ernstig, ik kan er zo heel veel liedjes tegenover stellen die ik veel mooier vind.

Maar wie ben ik ?