Zwart.

Ik schrijf verhaaltjes, stukjes, gedichten, recepten, niet altijd van mezelf, soms van anderen, ik probeer zo weinig mogelijk over anderen te schrijven, het gaat over mij in het nu en van vroeger. Toen we in 2014 op weg gingen naar de Noordkaap wilde ik spoken uit het verleden verjagen door er over te schrijven, iedereen kon mijn reisverhaal lezen, gewoon schrijven wat er in mijn hoofd gedacht wordt, het valt niet altijd mee om dat onder woorden te brengen. Vanmorgen liep ik met de honden door het land, ik heb weinig van de omgeving gezien, mijn hoofd was te druk met zichzelf, er kon niets meer bij, maar hoe vertel je dat aan anderen zonder dat ze het raar vinden of overdreven, het gebeurt gewoon, waarschijnlijk bij heel veel mensen denk ik dan, maar ik hoor er weinig over. Moet ik daar iets over schrijven dacht ik, geliefden en anderen worden misschien ongerust of het wel goed met me gaat en geen domme dingen doe.

Ik maak de oven schoon, haal het hele apparaat uit elkaar, probeer alles vetvrij te maken, dat valt nog niet mee, mijn handen doen zeer van de agressieve schoonmaak middelen, het werkt wel, ammonia is een wondermiddel schijnt het, maar het slaat op mijn keel.

Vanmorgen werd ik wakker van de wekker, buiten was het nog donker maar in mijn hoofd was het zwart, pik zwart, heeft zwart gradaties, is er licht zwart tot donker zwart of is zwart gewoon zwart. Ik drukte de wekker uit, kroop onder het dekbed om weer te gaan slapen, het liefst de hele dag en nog langer. Ik moet voor de dieren zorgen, de pony moet naar de wei, de honden blaffen een welkom als ik beneden kom, eerst een kop koffie of twee en de krant, alles op zijn tijd.

Ik zorg voor de dieren met een zwaar hoofd, het doet niet zeer, ik doe het met plezier, elke dag weer, het is mijn redding, ik moet opstaan om voor de dieren te zorgen, ik ga naar het werk om voor mensen te zorgen die dat zelf niet zo goed kunnen, die discipline kan ik wel opbrengen, de bijscholing van vandaag laat ik aan me voorbij gaan, eerst denk ik nog om me met een smoes af te melden, het is wel goed denk ik.

Zwart zijn de hoezen van de platen van David Bowie, Nick Cave, donker klinkt de laatste lp van Leonard Cohen, ik luister er naar met een brok in mijn keel, tranen komen als ik verder loop met de honden, ik ben niet verdrietig, heel langzaam lost het zwart in mijn hoofd op, zwart wit is het, met het grijs van de mist heb ik niets.

Er is ook nog iets met de zelfkant van het leven waaraan ik dacht onderweg, waarnaar ik zocht, waar ik veel over kan schrijven, gelukkig ben ik ook nog wel eens verstandig en kan ik de verleidingen van het leven weerstaan.

De oven ligt nog uit elkaar, morgen verder, morgen een lichte dag.

Lubbertina's gehaktballen.

Het is een recept uit de jaren dertig van de vorige eeuw, armoede door een economische crisis, Lubbertina probeerde er toch nog iets lekkers van te maken, ik ga het binnenkort proberen, lekker met stamppot rauwe andijvie.

Twee eieren 10 minuten koken in ruim water, laten schrikken, pellen, af laten koelen en door bloem rollen.

Het gehakt (150 gr. beslist mager rundergehakt) kneden met een ei, 25 gr. paneermeel, nootmuskaat, peper en zout. Laten rusten tot de eieren zijn afgekoeld.

Op een glad werkvlak uitdrukken tot twee plakken van 12 cm. Egaal en zorgvuldig om de bebloemde eieren vouwen, overal goed aan drukken. Met bloem bestuiven.

40 gr. boter verhitten in een anti-aanbakpan. De ballen rondrollend bruinen in een open pan. Vervolgens onder deksel garen in een kwartier. Af en toe opschudden.

Eet smakelijk.

Een huis zonder gas.

Vijfentwintig jaar geleden bouwden we het houten huis waarin ik nu lekker warm bij de houtkachel zit, ik zou het zo nog een keer doen maar dan anders, er meer tijd voor nemen, alles in de menie of grondverf zetten, me beter voorbereiden en beter laten voorlichten over hoe je een huis bouwt, ik deed maar wat. Er kwam een bouwpakket op twee vrachtwagens en nog wat meer zonder goede beschrijving, de fundering lag er al, maar nu had ik voor een betonnen vloer gekozen in plaats van houten balken met platen erop, ik vond toen dat een houten huis een houten vloer moest hebben, inzichten veranderen.

In een vergelijkbaar huis hadden ze gekozen voor elektrische verwarming, panelen met infrarood straling, dat werd ons aangeraden, we hadden al besloten om elektrisch te gaan koken, dus geen gas dat scheelde ongeveer vier duizend gulden, veel geld vonden we toen.

Nu is het huis één van de weinige zonder gasaansluiting in de gemeente Slochteren waar het gas uit de grond wordt gepompt met alle gevolgen van dien. Niks geen vooruitziende blik, ook toen draaide het alleen maar om het geld.

James Brown zong: Money is the root of all evil. Luister naar Its a man's, man's, man's world.

Veranderingen.

Als het in mijn leven net even iets anders was gelopen dan zag mijn wereld er nu heel anders uit, veranderingen zijn een zegen voor iedereen, niet bang zijn, gewoon doen.

3,4.

Ik had minstens een vier voor wiskunde nodig om te slagen voor de havo, dat haalde ik precies tot grote opluchting van mezelf, ik had niet nog een jaar kunnen doorbrengen op de middelbare school, het was tijd om de grote wereld te ontdekken. Een 4 is net iets hoger dan een 3,4 ,een lager cijfer haalde ik gelijk in de eerste klas van de HBS, Frans was niet mijn vak, later ontdekte ik dat die taal best wel mee viel, maar toen even niet. De heer Idsinga, leraar Frans, was een keurige man in pak, docent op de HBS was een gerespecteerd beroep in de jaren '60 totdat de leerlingen mondig werden, vragen gingen stellen, dwars gingen liggen, inspraak eisten tot grote ergernis van de meeste docenten, hun gezag werd ondermijnd. Voor een proefwerk had ik met de jongen voor me, Ewoud Benschop die was blijven zitten, afgesproken dat hij zijn blaadje omhoog zou houden als hij klaar was, een beetje onderuit gezakt zodat ik het goed kon lezen en overschrijven. Toen we het proefwerk terug kregen zag ik een negen, maar er stond een streep door en een 1 ernaast met de woorden, overgeschreven van Ewoud, de heer Idsinga had scherpe ogen en heel wat jaren ervaring als leraar.

Een paar graden onder nul was het vandaag, de gevoelstemperatuur was door de harde wind nog een stuk lager.

3,4 op de schaal van Richter beefde het vandaag in Groningen, het zal wel denken de meeste Nederlanders, het gevoel in het noorden is tot ver onder het nulpunt gezakt en dat zal nog wel even zo blijven, ook al wordt het voorjaar of zomer.

Wie heeft de woorden bedacht en waarom?

Wie heeft de woorden bedacht en waarom?

Als we in bed liggen zien we in de spiegel

aan de muur een ster. Achter het raam glin-

steren nog meer sterren, als aan een draad,

als woorden die reiken naar het volgende 

groepje sterren, naar de zwarte lucht erom-

heen. De woorden uitspreken verandert niets

aan de woorden zelf. Het verandert iets aan

de mensen.

KREEK DAEY OUWENS

Pipi.

Ik heb het nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan, zei Pipi Langkous en zo is het maar net, niet bang zijn om iets nieuws te proberen, je leven om te gooien, weer bij nul beginnen zonder niks en zien wat er van komt.

In Nederland worden we gepamperd, dat klinkt soft, maar het is eerlijk, er wordt op alle manieren voor iedereen gezorgd als we dat zelf niet kunnen, dat is een voorrecht waar we trots op moeten zijn en er niet op neer moeten kijken.

We wonen in een land waar iedereen een kans heeft om te ontdekken dat te doen wat je nooit gedaan hebt, dat heet LEVEN.

Een kalm leven verschaft geluk lees ik in de krant, mensen leren door er te zijn, misschien niet zo veel nadenken of het op tijd laten gaan, loslaten, adem in, adem uit.

Stamppot boerenkool met worst en een karbonade, wat meer kan een mens zich wensen, een biertje vooraf en ik weet nog wel iets, kus, maar dat is tussen ons.

La Baborack

In onze middelbare schooljaren, begin jaren '70, gingen we vaak naar café La Baborack van Mike en Kitty vlak bij onze school, het Wessel Gansfoort College, soms gingen we na sluitingstijd mee met de buren om daar door te feesten.

Toen we in de bloembollen werkten, gingen we op een vrijdag richting Groningen, om geld uit te sparen deden we dit liftend via de Afsluitdijk, vol verbazing zagen we in de verte het bont beschilderde busje van Mike aan komen die naar Zuid Europa was geweest. Hij nam ons uiteraard mee naar Groningen, gezellig in zo'n busje, er reden nog meer mensen mee.

Dit staat in het Gronings Poparchief:

La Baborack is een bruin buurtcafé op de hoek Kleine Leliestraat / Nieuwe Kijk in 't Jatstraat, dat regelmatig kleine acts programmeert.

De zaak (vernoemd naar een zigeunerdans uit het Boheemse gebergte) wordt begonnen door avontuurlijk ondernemer Mike Vermeltvort en zijn vrouw Kitty, die ook de café's 't Winkeltje en 't Buitenbeentje opzetten en nog later een zaak in Portugal. Kitty is eigenaar en bedrijfsleider van de Groninger zaken, terwijl Mike meestal door Zuid-Europa zwerft met zijn tot een soort van alternatieve rijdende kantine verbouwde bus.

De sfeer in La Baborack is intiem en direkt en muzikanten spelen er graag. Onder meer Paul & André en Big Joke zijn er regelmatig te gast in het begin van hun bestaan. Wethouder Max van den Berg is er vaste klant. Opmerkelijk: het cafe krijgt eens een klacht wegens geluidshinder aan de broek, te wijten aan te luid applaus van het publiek.