Een gedicht van Remco Campert: Vluchtelingen.

Vluchtelingen

Vluchtelingen worden bij voorkeur vertoond

voor het prikkeldraad van een land in Europa

dat zijn grens gesloten houdt

vluchteling

het is zo'n veilig woord

je vergeet bijna dat het een mens is

eens vol van het licht van zijn toekomst

verknald door het streven

van een machtsbeluste dictator

mensen knippen gaten in prikkeldraad

zwaarbewapenden houden hen tegen

onmenselijkheid viert triomf

REMCO CAMPERT

De stoel van mijn Vader.

Sommige dingen gooi je niet weg, wat ze er later mee doen vind ik prima, de stoel van mijn vader is een soort relikwie, iets van vroeger, hij stond altijd in ons huis, onze vader zat er in in goede en slechte tijden, wij lagen er in als we ziek waren, een stoel als een huis zo stevig, gemaakt door Ottevanger in Groningen, ik ontdekte het plaatje toen ik de stoel uit elkaar haalde. Vier lagen stof over een vulling van stro, veren met singels, half vergaan, bij één gehouden door tientallen kopspijkertjes, een naakte stoel bleef over, in het houten frame heb ik platen hout gezet, daarop twee kussens van een oude bank, de hoezen gewassen en redelijk schoon, het zit heerlijk.

Toen ik gaten boorde in de stoel om scharnieren vast te maken rook ik de sigaretten lucht van mijn vader of was dat verbeelding?

Nu zit ik in de stoel van mijn vader een biertje te drinken, de leuningen zijn breed en horizontaal, helemaal goed om een glas op te zetten, daar is over nagedacht.

Misschien als ik wat vaker in deze stoel zit in de stilte van de nacht, heel misschien vertelt de stoel mij het verhaal over mijn vader, ze zijn zolang samen geweest, gelukkig vertelde de stoel me bijna gelijk toen ik er in ging zitten, jullie zijn zo verschillend, ik moet nog even nadenken over wat ik je ga vertellen over mijn leven met je vader, misschien zeg ik wel niets meer, het is mooi geweest, mijn leven was zwaar met je vader, hopelijk maak jij het lichter voor me. Bedankt voor de nieuwe kussens, wat een opluchting, zit zacht op me.

Ik luister naar muziek in de stoel van mijn vader, het klinkt net zo als anders, maar de herinnering maakt het mooier, ik kijk naar de foto van onze moeder, ze zwaait naar me vanaf het dressoir met het servies dat nu in mijn kamer staat, het wordt een beetje hun huis, van mijn vader en moeder.

Ik voel me er thuis.

The Dude abides.

Aan het einde van de film zegt the Dude deze woorden en loopt hij weg om te gaan bowlen, het betekent zoiets als the Dude leeft voort. Het was lang geleden dat ik de film had gezien, The Big Lebowski blijft leuk.

Vanavond een flinke stapel pannenkoeken gebakken, ook met spek.

Water.

Gisteren is hier een anti kalk apparaat geplaatst om het water zacht en kalkvrij te maken, ik proef het nog niet echt, een paar dagen geduld. Dan kan ik ook mijn platen en 78 toeren platen schoonmaken met water uit de kraan, een druppeltje goedkoop afwasmiddel erbij en ze zijn weer klaar om gedraaid te worden.

Als.

Als het 's nachts stil is

kom ik tot leven,

slaap zegt welterusten

en verdwijnt.

Ogen zien

wat ik gemist heb.

Oren horen

muziek voor het eerst.

's Nachts ben ik wakker

slaap heeft verloren.

Warren zong:

I'll sleep when I'm dead.

Soms zijn er dagen

dat ik vroeger ga slapen,

de nacht zegt,

nu is het mooi geweest.

Donker wordt licht,

tegen de morgen

blaffen de honden,

tijd om op te staan.

Aanrommelen.

Toen ik vanmorgen wakker werd was het nog donker, heerlijk om minder te werken, ik draaide me om en dommelde weer in, ik hoorde de honden ook niet, helemaal goed. Uitgerust opstaan als het licht wordt met een helder hoofd, wat meer kan een mens wensen, een kop koffie en de krant, een flink stuk lopen met de honden, weer of geen weer dat maakt niet uit. Aanrommelen in huis, de stoel van mijn vader weer zitbaar maken, een onderstel voor de (ets) pers maken om linoleum snedes af te drukken, niemand vertelt me wat ik moet doen, prettig is dat, gewoon doen waar ik zin in heb.

Een gewone dag is het vandaag, Dolores O'Riordan is plotseling overleden, zangeres van the Cranberries, een prachtig duet zong ze met Zucherro, ik zet het filmpje erbij. Ik kijk naar foto's van haar, misschien iets voor een lino snede, een serie van muzikanten die me lief zijn, dat zijn er heel veel, eerst maar eens beginnen.

Klik op:

Zucchero & Dolores O Riordan - Pure Love.

Een gewone dag bestaat niet, er gebeurt altijd wel iets, ik las het verhaal van een joodse man, geboren in 1943, die als klein jongetje werd ondergebracht bij een katholiek echtpaar. Hij heeft het verhaal al vaker verteld, maar het is elke keer weer bijna alsof ik het voor het eerst doe,

ZIJ GAVEN MIJ DE KANS TE ZIJN.

Zijn lip trilt, hij zwijgt. En zegt: "Ze zei: Omdat u zo'n tere bloem was. U had kleine worteltjes in de grond, daarom kon hij u er niet uit trekken."

Elke morgen......

Elke morgen komt de zon weer op, dan wordt het licht, ook bij mij en in mijn hoofd.

Kamer.

vannacht slapen we in een tent in de woonkamer

we hebben touw, brood en lakens

niemand zal ons vinden

Hanneke van Eijken