Op weg.

De winter is bijna voorbij, het voorjaar kriebelt in mijn neus, de zon doet haar best, heerlijk is het om buiten te zitten en me te laten verwarmen door de zonnestralen, elk jaar geniet ik er weer van, de donkere dagen vervliegen in het licht van de lente.

Het is tijd om op weg te gaan, tenminste om af te spreken wanneer we gaan, elk jaar weer kwam de vraag, een zekerheid in hun leven, een woning één hoog in de stad is s zomers geen pretje, een buitenbestaan in Duitsland is het alternatief, mijn ouders hoeven niet te kiezen, dat heeft het leven voor hun gedaan of beter gezegd onze vader. Als hopman bij de padvinders vond hij deze plaats in Duitsland, ze zijn een paar keer verkast, de langste tijd stonden ze op een terrein bij de rivier de Hase, meneer Gilbers kwam regelmatig langs om te vragen of alles naar wens was of om gewoon een praatje te maken. In het begin betaalden ze 50 cent per nacht per persoon, later werd het 1 euro, twee maanden kamperen voor 60 gulden waar kan dat?

Een plek uit duizenden, in een stukje bos naast een grasveld dat grenst aan de rivier, het was hun plekje, alles kon daar, maar er was weinig, een pomp voor water, een huisje waar je boven een gat kon poepen of plassen, primitief, maar ik heb mijn ouders nooit horen klagen, geen douche, daarvoor moest je naar het zwembad.

De weg van Haselunne richting Lotten, kijken of er niet te veel auto's achter me zitten, afremmen en rechtsaf het bospad op vol kuilen, bekend terrein, rust overvalt me, de kinderen mogen sturen, met mijn ogen dicht weet ik de weg.

Op de foto zitten onze ouders in hun zomerstoelen, dikke kussens, vaak vermaakt, het is morgen, ze zitten met hun rug naar de Hase in de zon, mijn vader heeft zijn voeten op een stoel, hij leest, mijn moeder kijkt in de camera, een kopje koffie in de hand, naast haar staan plastic tassen met een breiwerkje of zo, altijd bezig ook wanneer het niet hoeft en een thermoskan. Na de koffie een biertje of een wijntje, eten werd gekookt, daarna nam mijn vader zijn matras op en ging slapen in de schaduw of in de tent, wij draaiden de stoelen in de zon. s Avonds zakte de zon heel langzaam achter de Hase, de wind ging liggen tijd voor een een vuurtje, jongens een klein vuurtje zei onze vader vaak of we gingen kaarten in de vouwwagen.

Onder de bomen, eiken en berken, heb ik vaak gezeten, alleen in de middag, mijn ouders deden een dutje, vrouw en kinderen waren alvast naar het zwembad waar ik later heen zou gaan. Heel stil was het, het waaide en ik probeerde het verschil te horen tussen de het ruisen van de wind in de bladeren van een eikeboom en een berk.

Op weg naar Duitsland.

Grieks.

Vanavond een Griekse maaltijd bereidt , Griekse bonensoep met feta plus basilicum en Moussaka met Tzaziki, geen toetje, maar wel een kokostaart gebakken, voor morgen.

Morgen gaat het over de foto van mijn ouders in Duitsland.

Ergernis.

Een verhaaltje schrijven is niet zo moeilijk, Whatsapp moet gedownload worden, ik doe mijn best maar het lukt niet, dat geeft even ergernis, als het belangrijk is bel ik wel of zoiets.

Een verhaal schrijven over mijn ouders in Duitsland en meer, dat komt, de houtkachel brandt, ik lees, eet pilav, verder niets.

Morgen een nieuwe dag allemaal.

Vanmorgen.

Vanmorgen stuurde broer Peter een mooie foto van onze ouders in Duitsland, als we in ons gezin Duitsland zeggen, weet iedereen waar we het over hebben, daar vertel in morgen meer over.

Uit mijn hoekje.

Ik zit in de stoel van mijn vader te lezen, zie de kamer van een andere kant, de muziek hoor ik hier prima, ook wel goed om van plaats te veranderen.

Eeuwig leven.

In de krant stond een artikel over een jonge vrouw die transhumanist werd, ze zegt over transhumanisme: Proberen de natuur te overstijgen door de mens beter te maken. Onder meer door ouderdom te bestrijden, mensen slimmer, jonger of sneller te maken, ziektes tegen te gaan. Haar vriend was de eerste persoon die ze ooit hoorde zeggen dat hij niet dood wilde, en voor altijd wilde leven.

Ik laat de honden uit, dan kan ik meestal rustig nadenken over iets wat ik heb gelezen, of liever nog, helemaal nergens over denken, gewoon lopen.

Eeuwig leven blijft in mijn hoofd rondzingen, hoe dan denk ik, wanneer blijf je dan doorleven, jong of oud, dat maakt nogal een verschil, als knappe jonge man eeuwig leven biedt een hoop perspectieven met gelijk de volgende vraag, hoe zien de vrouwen eruit die eeuwig blijven leven, maar misschien is dat een gedachte met een seksistische strekking, dat mag niet meer in deze tijd.

Ik sta even stil, de honden trekken me verder, ze ruiken iets, een mannetje misschien, ze ruiken meer dan ik en vertrouwen daarop, ik wil haar graag eerst even zien voordat ik ga met kennismaken, mensen zijn kieskeuriger, dat heet evolutie, ondertussen zijn we heel veel natuurlijke vaardigheden kwijt geraakt, wij vertrouwen op ons verstand, niet altijd verstandig.

De honden snappen er geen bal van, onder het lopen praat ik tegen ze, hele verhalen vertel ik ze, meestal onzin, soms iets zinnigs, zij zijn alleen geïnteresseerd in een aai, liever nog iets te eten. Straathonden zijn het, vrijheid gewent, nu lopen ze aan een riem, maar krijgen wel elke dag op dezelfde tijd eten, ze hebben onderdak, ze hebben het goed denk ik.

Ze kijken me aan, het zijn lieve beestjes, ik met mijn mensenverstand zou kiezen voor een vrij leven, zwervend door de natuur, hun hondenverstand is beperkter, zeker weten doe ik dat niet, maar over eeuwig leven hebben ze nooit nagedacht, de dag van vandaag betekende altijd, proberen te overleven, nu zijn ze in het paradijs, ook dat beseffen ze niet.

Als ik weer thuis ben, lees ik het artikel nog een keer, eeuwig leven lijkt mooi als je jong en gezond bent, dat wil je zo houden tot in eeuwigheid.

Dressoir.

Het voordeel van kalkvrij water is niet alleen dat het beter is voor alle apparaten , maar ook kan ik er mijn platen, Lp's, 33 en 78 toeren, mee schoonmaken, een druppeltje goedkoop afwasmiddel erbij, het doet wonderen. Op het dressoir van mijn ouders liggen honderden platen, een stapel die gereinigd is en daarnaast de vuile platen, ondertussen draai ik ze om te horen of het zin heeft om ze schoon te maken, de meesten klinken als nieuw, de krassen (die ik er gratis bij kreeg) nagelaten. Ik ben benieuwd hoe de 78 toeren platen klinken na een reinigingsbeurt, ik begin met de Matthaüs Passion, een koffer vol platen, we gaan alweer naar Pasen toe, eitjes zijn alweer te koop in de supermarkt.

Het dressoir van mijn ouders dat nu in mijn huis staat, stond in de voorkamer van ons huis aan de Johannes Mulderstraat, eigenlijk een pleintje, een heerlijke plek om te wonen en groter te groeien, ik heb er heel veel mooie herinnering aan, het eerste meisje waarop ik verliefd werd woonde daar, misschien waren het wel twee, altijd voetballen tot het te donker werd of een boze buurman ons weg stuurde.

In 1977 kocht ik van de vacantiebonnen die ik met hard werken in de bloembollen verdiend had (verzilverd bij de heer van der Molen, over wie ik ook een verhaal kan en moet schrijven, wat gebeurt er toch veel in een leven) een stereo installatie, draaitafel, versterker en speakers, die ik nog steeds heb, kocht. Om alles uit te proberen en te beluisteren zetten we, dat zijn mijn broers en ik, alles op het dressoir in de voorkamer en we draaiden platen, één plaat in het bijzonder, Jonathan Richman & the Modern Lovers live, het nummer Icecream Man.

Een dressoir met een verleden, gemaakt door oom Rieks, de broer van onze moeder, wat gaat een leven toch snel voorbij, ik moet gaan koken, maar luister muziek, stofvrij, drink een biertje in de designstoel van onze vader, morgen weer een dag, meet me where they play the blues zingt Mary Coughlan, Dolores O'Riordan is overleden, who really cares, zingt Mary verder, glad to be alone.

Heerlijk zoveel platen te hebben, ik verveel me nooit, wel een beetje alleen af en toe.

Maar dat gaat ook steeds beter.

Hooi.

Ik haal al jaren hooi voor de pony bij dezelfde man, prima spul, gisteren kon ik hem telefonisch niet bereiken terwijl het hooi bijna op was, nog een plukje voor vanmorgen. Dan raak ik lichtelijk in paniek, voor dieren moet je goed zorgen, voer hoort daar ook bij, gelukkig stond er op marktplaats een advertentie van iemand in de buurt die hooi te koop heeft, een mailtje gestuurd, vanmorgen een berichtje terug met een telefoonnummer ,makkelijk is dat, een opluchting. Ergens in de binnenlanden richting Schildmeer over een smal spekglad weggetje naar een schuur vol hooi, het lijkt wel een kerstverhaal, ik heb het gevonden en ben zonder ongelukken terug gereden. De pony was tevreden volgens mij, goed hooi vind je niet zomaar.