David Ogden Stiers.

Reactie van Lo : David Ogden Stiers.

Ik weet even niet wat ik daar mee moet, wie dat is heb ik snel gevonden, MASH.

De kou is uit de lucht, het regent.

Heel lang geleden nam ik broer Kees mee naar een nachtfilm, hij was nog jong, maar het mocht van onze ouders. De film MASH, Kees lag dubbel van het lachen, een mooie herinnering, acteurs gaan dood, David Ogden Stiers speelde in MASH.

Zomaar een weggetje.

Een rondje lopen met de honden, we gingen de andere kant op richting Schildmeer, handschoenen waren niet meer nodig, water op het ijs, de muziek van de ijsbaan klonk in de verte. Een zandpad links van de weg, zomaar een weggetje waar we nog nooit gelopen hebben, het is geen groot avontuur,maar het gebeurt niet vaak dat je een nieuw pad ontdekt, de brede weg en het smalle pad uit de bijbel, het is zondag, ik bedenk mijn eigen preek als we verder lopen. Niets ingewikkelds, gewoon liefde en tevreden zijn met wat je hebt, de honden willen achter alles aan dat beweegt, het lijkt alsof ze niet te eten krijgen, maar dat is schijn, dat begrijpen ze niet.

We zetten planken in de schuur, ik rommel daar nog wat tot ik het koud krijg, hout op het vuur tot het warm is, een plaat op de draaitafel, 78 toeren platen schoongemaakt, ik maak paella op mijn manier. Ik zit in de stoel van mijn vader, langzaam wordt het schemerig , ik probeer te lezen maar het boek is weerbarstig, de woorden werken niet mee, buiten is het donker, ik trek de gordijnen dicht.

Ik kan tegen een avond opzien, wat ga ik doen, het boek heb ik weggelegd, televisie is saai, een film of dvd, ik kies een serie, Robin of Sherwood, we hebben er als familie samen naar gekeken lang geleden in een kerstvakantie, elke avond een aflevering. Ik kocht de dvd s in een opwelling, niets komt terug, alleen de herinnering, maar die is mooi, muziek van Clannad, ik keek de eerste twee afleveringen, af en toe een traan in mijn ogen, sentimenteel als ik ben, ik kan bijna geen film kijken zonder ontroerd te raken.

Dat heeft niets met mijn leeftijd te maken, overmorgen word ik 64, het was altijd al zo.

Vele gezichten.

Ik word wakker na een korte nacht, heerlijk geslapen overigens, ga naar buiten de kou in om voor de dieren te zorgen, de muziek van gisteravond zit nog in mijn hoofd, een vader die onverwacht dood ging, broers die samen alleen overblijven en er over zingen, bijzonder. De zaterdagkrant staat vol met nieuws, ik begin te lezen met een kop koffie, van voor naar achter en terug, wat staat er veel onzin in de krant of lees ik het niet goed?

Gisteren in de trein kreeg ik van een onbekende man een biertje aangeboden, we zaten in de zelfde trein, op weg terug naar huis, maar ik moest nog rijden, nee dus, verstand komt met de jaren, we praten nog even over muziek voordat hij zijn koptelefoon opzette en niet meer bereikbaar was. Ik keek naar zijn gezicht, beetje lang haar, baard, donker, mooi portret dacht ik.

Vandaag hoefde niets, daar dachten de honden anders over, naar buiten en lopen in de kou, ze trekken me mee naar buiten, een wortel voor de pony, verder naar waar ze de luchtjes herkennen, er nog een keer overheen plassen, wat zijn wij dan ver verwijderd van herkenning door reuk en dat soort dingen, wij zijn mensen, weten alles beter, maar we zijn zoveel vergeten.

Ik las een artikel over een acteur die vele gezichten liet zien in zijn films, gezichten zijn prachtig, ik probeer heel langzaam gezichten te vervormen tot een beeld waar ik iets mee kan, zwart-wit , meer is er niet.

De kachel staat roodgloeiend, ik heb een krat 78 toeren platen naar binnen gehaald om ze schoon te maken, kalkvrij water met een scheutje goedkoop afwasmiddel doen wonderen heb ik ergens gelezen. Prachtig klinkt de muziek, vijf minuten langer niet, na vijf platen zet ik een LP op, die duurt iets langer, muziek is mijn leven.

Niet overdrijven denk ik dan, als het stil is geniet ik ook van geen muziek.

Lastig om weg te gaan.

Vanavond ben ik samen met broer Lo naar een concert van J.W.Roy geweest, helemaal boven in Vredenburg, Utrecht. Tijdens het optreden zei de zanger iets van "dat het lastig is om weg te gaan", of zoiets. Ik heb ook altijd moeite om weg te gaan, ik zie beren op mijn pad, gelukkig zijn ze vriendelijk en gaan ze op tijd aan de kant, dan kan ik er langs, als ik eenmaal weg ben is er verder niets meer aan de hand, weg is weg. Een mooi concert met zitplaatsen, broer Lo staat liever, plaats genoeg achter in de kleine zaal, biertje in de hand. Tussen de nummers door vertelde J.W. verhalen over de nummers die hij had geschreven en samen met de band speelde. Zijn vader was onverwacht overleden op 6 maart vorig jaar, 6 maart is mijn verjaardag, een nummer over zijn vader komt dichtbij, een lied dat hij samen met zijn broer zingt over zonen die geen ouders meer hebben ontroert me. Hij zingt een song van Townes Van Zandt, geboren op 7 maart, die de mooiste liedjes heeft geschreven over liefde en leven, maar het was te moeilijk voor hem.

Lastig om weg te gaan, ze zijn met het spoor bezig, tussen Zwolle en het Harde reed een bus, dat geeft oponthoud, op de terugweg ook nog een technische storing bij de trein voor ons, waar we op moesten wachten. Om kwart over twee thuis, nog een rondje met de honden gelopen in de kou, in Utrecht sneeuwde het een beetje, een winters landschap in de volle maan, prachtig maar wel koud.

Morgen is vandaag, weer een dag.

Ijs en weder.

Wat mij betreft begint morgen de lente met zonnig en warmer weer, ik heb net de honden uitgelaten, ijs en weder dienende, in een ijzige oostenwind die overal doorheen blaast. Vandaag is het 1 maart, ik mag weer op de motor stappen als ik zin heb, nog maar even niet, ik vind de kou niet erg, daar wen je snel aan als je er in moet rijden om ergens te komen. Een warm huis vind ik een zegen om in terug te keren na een lange motorreis of na een wandeling met de honden, de tijd dat ik weg ben maakt voor het huis niet uit.

Vandaag de vriezer ontdooit, de inhoud staat buiten in de vrieskou, morgen kan alles er weer in, wat over datum was heb ik weg gegooid, dat kan dan wel weer mooi als het zo koud is buiten, elk nadeel heeft zijn voordeel, zei J.C.

Zaklantaarn.

Het is avond, toch is het nog licht buiten, bijna volle maan, een gure wind maakt het erg koud om met de honden te gaan lopen, een zaklantaarn heb ik niet nodig, wel een muts. 

Zoveel.

Er zijn nog heel veel boeken om gelezen te worden, muziek om geluisterd te worden, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, het belangrijkste is dat ik me goed voel, dan komen de andere dingen ook wel.

Rapporten.

In één van de laden van het dressoir van mijn ouders vonden we rapporten van mij en van mijn broers en zussen. Ik was mijn cijfers vergeten, het verschilde nogal per rapport, dat had te maken met mijn inzet, wel of niet leren. De enige constante was het cijfer lichaams oefeningen, altijd een negen, een cijfer wat verder niet meetelde, maar waar ik nu nog steeds heel trots op ben.