In de ruimte is te wezen.

Om half acht wakker, heerlijk als ik vrij ben, ik draai me om en opeens is het 9.15 uur, ik spring uit bed, de zon schijnt, douchen doe ik later wel, koffie voordat ik de pony in de wei zet, ik loop het vroege rondje om de bosjes met de honden, wat zal ik straks doen?, naar het Schildmeer?

Plotseling ben ik meer dan veertig jaar jonger, ik pak de bus naar Glimmen, stap uit vlakbij het huis van opa en oma Venema en loop de zandweg in richting Eelde, Vosbergen heet het hier. Ik weet de grote dikke boom nog te staan waar onze ouders hun initialen in hebben gekerfd met een hartje erbij, zou de boom er nog staan ?, 40 jaar is een lange tijd, en er worden veel bomen gekapt of soms hele stukken bos. Langs de Drentsche Aa kom ik, het is herfst, mistig, ik maak foto's van bomen, een grijs landschap, ze liggen nog ergens in een doos op zolder. Hier heb ik gevist met mijn vader, we gingen heel vroeg op de fiets weg, spannend, het vissen boeide me minder, ik had een boek meegenomen, mijn hengel dreef opeens in het water, je hebt beet, zei mijn vader, ik moest de hengel redden door het water in te lopen, meer weet ik er niet meer van, daarna ging ik niet meer mee vissen.

Als ik van Eelde naar Glimmen liep, kwam ik uit voor het huis van onze grootouders, ze waren verbaasd als ik langs kwam, een kopje thee of koffie, wat vergeet ik veel van vroeger, lieve mensen, opa Venema vertelde over zijn leven, timmerman omdat het niet anders kon, zo ging dat toen nog, een zaak overnemen was iets heiligs, daar kwam je niet onderuit.

Ik stap in de bus met de honden op weg naar Anloo, ik loop door de tijd terug in mijn herinnering, dit is de wereld van Berend, Berend Groen, landschapschilder, het gebied van de Drentsche Aa en zijtakken was zijn terrein, hij tekende en schilderde daar.

De dichter F. Starik (pseudoniem, Starik = oude man in het Russisch) is plotseling overleden, hij was bij de uitvaart van mensen alleen, de eenzame uitvaart, schreef een gedicht voor ze samen met andere dichters, artikel in Trouw.

Ik lees in de krant over een optreden van Googoosh, een 67 jarige Iraanse zangeres, die in 2000 naar Canada emigreerde, in Iran mochten vrouwen niet meer optreden sinds Khomeini aan de macht kwam. Ik kijk en luister op youtube naar een concert van haar, prachtig, ik versta er niets van, de hele zaal herkent de nummers en zingt ze mee, de zaal wordt bijna afgebroken, Googoosh gooit haar heupen los, in de zaal dansen de mensen.

Zo'n dag was het, waarin vroeger vandaag werd en andersom, de kachel aan, Van Morrison op de draaitafel, straks nog een paar 78 toeren platen, een beugelfles Grolsch geeft nog meer herinneringen voor een volgende keer.

Broer Jan gaf nog een muziektip, Mr. Scruff, beetje jazzy en funk.

Stemrecht of stemplicht?

Iedereen mag zelf weten wat hij of zij gaat doen als er gestemd kan worden, het is één van de weinige keren dat je stem echt telt, ook al lijkt dat soms niet zo. Het maakt niet uit waarop, wie of wat je stemt, het is jouw keuze, maak er gebruik van, dan heb je later geen spijt dat je het niet hebt gedaan.

Ooievaars.

Vanmorgen gingen we hooi halen voor de pony, op de terugweg zagen we achter een tractor die het land omploegde twee ooievaars tussen een zwerm meeuwen, die hun kostje bij elkaar scharrelden. Niet eerder had ik hier in de buurt ooievaars gezien, wel zilverreigers, daar zijn er inmiddels veel van in het natuurgebied bij het Schildmeer.

Flauw van de kou.

Na een late dienst de honden uitlaten in een gure harde wind, ik ben er flauw van.

Een warm voorjaarszonnetje in een luie stoel, daar ben ik aan toe.

Verlangen naar vroeger.

Ik heb de oude vw bus opgehaald van de garage, de startmotor haperde, ik begin steeds meer kuren van de bus te herkennen, niet dat ik meer verstand van motoren krijg, misschien wel het tegendeel. Gisteren en vandaag op de motor naar het werk, de BMW is uit 1979, ik heb wel eens naar iets anders gekeken maar als ik dan weer op mijn oude vertrouwde motor rijd wil ik niets anders, prachtig zoals het geluid klinkt, ik weet niet anders, anders zal het ook niet worden. Volgend rijd ik veertig jaar op de BMW, ik hoop de 50 jaar te halen, daarna mag zoon Jelmer er verder voor zorgen, mits hij zijn rijbewijs heeft.

Ik houd van oude dingen getekend door de tijd, net als ik zelf, gebruikssporen zijn zichtbaar, een huis dat ik door en door ken, een beetje verwaarloosd, ik krijg soms klachten als ik om het huis heen loop, gemopper van doe er nou eens iets aan, een verfje , een nieuw kozijn, haal de rotzooi om me heen weg, het huis spreekt soms klare taal, anderzijds vindt ze het prettig dat ik me er op mijn gemak voel, ze probeert zo weinig mogelijk te kraken als het stormt en dat soort dingen, we houden van elkaar.

Dat is net zo met al die andere zaken om me heen, de nieuwe bank staat meestal mooi te zijn maar niet voor mij, ik heb twee oude stoelen die me dragen als ik naar muziek luister of lees, ze maken geen ruzie, ik verdeel mijn tijd eerlijk over de twee.

De nieuwe bank protesteert als ik af en toe tv kijk, waarom niet vaker, het komt met de jaren durf ik nog net te zeggen, maar op mij kan je ook muziek luisteren, ze moet haar plaats nog veroveren, het is bijzonder hier in Hellum, de bank kreunt als we met ons tweeën zijn en een film kijken.

Het is geen verlangen naar vroeger toen alles beter was zeggen ze, al die oude spullen geven me een gevoel van vrijheid, ze zijn tastbaar, je kan ze aanraken, ze hebben niet veel onderhoud nodig, behalve de buitenkant van de bus.

De kachel protesteert, ik heb hout nodig, het glaasje van de deur zit los, ik stel haar gerust, geef haar wat ze nodig heeft en ze verwarmt me heerlijk.

Alles om me heen noem ik haar of ze, daar straalt wel een bepaald verlangen uit.

Door de benen.

Ik zit even voetbal te kijken, Messi schiet de bal door de benen van de keeper, 3-0.

Er zijn van die dagen.

Er zijn van die dagen dat er weinig gebeurt, eigenlijk vind ik dat wel prettig, misschien heeft dat te maken met ouder worden, ik weet het niet precies. Ik heb overal tijd voor, hoef me niet te haasten, de klok tikt wel door maar ik merk het niet, zo'n dag, alle tijd om te koken en het is nog lekker ook, zelfgemaakte babi pangang. Er moeten niet te veel van die dagen zijn dan blijven alle klusjes liggen, maar af en toe moet het kunnen, de honden vinden het allemaal best, als ze maar te eten krijgen en op tijd worden uitgelaten.

20 Million Things.

Het is tijd om te gaan koken, maar ik luister naar muziek, vanmorgen draaide ik Little Feat onder het lezen van de krant (meestal begin ik de dag met klassieke muziek), ik lees het verhaal op Wikipedia, kom terecht bij Robert Palmer, het lijkt op domino steentjes die omvallen, de ene plaat brengt de volgende tot leven, ik heb er duizenden, ik ben nog wel een tijdje bezig denk ik.

Het begon vrijdag op de afscheidsdienst van een collega, prachtige muziek die ik vaker had gehoord, 20 million things heb ik zo vaak gedraaid op de plaat van Lowell George, Köln concert van Keith Jarrett. Thuis zette ik de plaat op, zocht de tekst erbij, een nummer dat ik zovaak heb geluisterd was nog precies hetzelfde, met een dood in gedachten en 20 million things to do wordt het een ander verhaal ,het is een liefdesliedje is, ik denk alleen maar aan jou, daarom heb ik geen tijd om 20 million things to do, ook al zou ik dat willen, mijn hoofd is vol van jou.

Prachtig, op dezelfde plaat:

You get my heart on perminent loan.

Ik drink nog een biertje, koken komt wel, ik eet een stuk appeltaart, you think about me.

Lowell George.

luister, klik op:

Lowell George - Twenty Million Things