Negenenvijftig.

Mijn vader ging op zijn negenvijftigste met pensioen, soms ben ik daar wel eens jaloers op, voor mij duurt het nog even.

Massee van Tienco.

Massee van Tienco, wat is dat?

Opa Hielema had een groothandel in bakkersgrondstoffen, eerst had hij een zaak tussen Groningen en Hoogkerk, later een bedrijf bij huis aan het Damsterdiep, tegenover dat huis staat nu een foeilelijke parkeergarage. In een gangetje naast het huis (Vosgang?) was de opslagruimte annex werkplaats van onze opa, hij had een knecht (zo noemde je een medewerker toen) die Tienco heette, hij maakte de bestellingen klaar, was daar met van alles bezig. Later verhuisden opa en oma naar de Oppenheimstraat vlakbij ons huis in de Johannes Mulderstraat.

Ik ging naar de J.C. Wirtzsschool aan de Rosensteinlaan, naast de Oosterkerk, tegenover de school was het driehoekje, een grasveld waar we vaak voetbalden. Tussen het driehoekje en het Academisch Ziekenhuis (nu UMCG) stroomde de Wetering, een smal watertje waar we in het voorjaar kikkerdril uithaalden, we lagen op onze buik voor het heldere water, vingen met de hand stekelbaarsjes, in de winter werd de sterkte van het ijs getest door er met ons allen over heen te rennen, krakkie lopen, dat ging wel eens mis, dan kwam je nat thuis. Aan de andere kant lag het Bodenterrein, veel bedrijven hadden daar een loods, er was altijd veel te doen, vrachtwagens reden af en aan.

De knecht van mijn opa, Tienco, werkte daar, ook weer in een bedrijf met bakkersgrondstoffen, soms zochten we hem op, maakten een praatje, maar we gingen naar hem toe om een stuk massee te vragen en kregen dat altijd. Massee was een brok harde zoetigheid dat werd gebruikt als grondstof voor ontbijtkoek.

De hele omgeving van de J.C. Wirtzsschool is veranderd, veel is er niet over van het driehoekje, het ziekenhuis heeft steeds meer terrein nodig, het Bodenterrein is verdwenen. Massee is weer te koop in nieuwe winkeltjes die ouderwets snoep verkopen.

Als ik met de honden loop komen de herinneringen vanzelf.

Platenkist.

Ik ben begonnen om de 78 toeren platen schoon te maken met (kalkvrij) water en een druppeltje afwasmiddel, er passen 7 platen in het afdruiprekje, daarna is het water vuil. Het is een behoorlijk karwei, zo'n drieduizend platen, Ik ben er wel even mee bezig, ook om ze te draaien en om ze op te bergen, ik ben van plan om kistjes te maken waarin 50 platen passen, 5 platen wegen 1 kilo, 10 kilo per kist. Maar hoe moet zo'n kist er uit zien? Vandaag heb ik een paar kisten gemaakt, nog niet helemaal goed, ze moeten eenvoudig en stevig zijn, en met een deksel, nog even nadenken.

Het rommelt.

Het rommelt, dondert, knettert, weerlicht, de regen valt met bakken uit de hemel, even is het rustig, dan gaat het harder waaien, het huis kraakt, ik ben blij dat ik warm en droog in mijn bed lig. Moet ik de pony binnen zetten? Het weerlicht in de verte als ik door het badkamerraam kijk, in de slaapkamer doe ik het raam dicht, ik stap met mijn blote voeten in een plas water, het regende naar binnen.

Slaap is even ver te zoeken, ik lees nog maar een hoofdstuk in mijn boek tot het wat rustiger is.

Aanlummelen.

Vandaag voelde ik me wat minnetjes, niets om me zorgen over te maken, vanavond had ik alweer zin in koffie, een dagje aanlummelen is ook wel eens fijn, gewoon niet veel doen en lekker hangen in de stoel van mijn vader, naar buiten kijken hoe het weer is, een stukje met de honden lopen, de houtkachel aan, muziek op en even wegdommelen, verder lezen in de krant en mijn boek. Zo'n dag was het, morgen maar een stevig ontbijt, nu rommelt het nog een beetje.

Van zingt.

Van zingt over een snelle trein die ik moet nemen, ik moet er op springen voor het te laat is, het gaat over het geloof, het leven, Van is een religieus man. Vaak denk ik nu heb ik het wel gehoord, die stem, toch zet ik steeds weer zijn platen op, nummers zijn net even anders, verrassend mooi zowel de muziek als de tekst. Langzaam droom ik weg als het donker wordt, the sky is so blue, de houtkachel aan, on an evening in june, een trombone speelt de solo.

Een paar jaar geleden gingen we naar een concert van Van, zo ongelofelijk mooi, de man stond voor de band als een dirigent, zong, speelde, gaf aan wie een solo mocht spelen en met een handbeweging kapte hij die weer af.

Onder de toegift liep Van van het podium, het was mooi geweest, daarna ging de band helemaal los, bevrijd van de strakke leiding van de kleine man, Van.

Eén van mijn lievelingsplaten is, It's Too Late To Stop Now, live summer 1973.

Veel concerten heb ik gezien van Van the man, bijna nooit zag ik hem lachen, hij zong zijn nummers als in trance, altijd vol overgave, verstoord bij een valse noot of als er iets verkeerd ging. Bij een concert stuurde hij de achtergrondzangeressen weg toen ze iets te laat invielen, onverbiddelijk, daarna speelde de band nog twee uur, Van zong de sterren van de hemel, alleen.

Ik vond nog een cassettebandje met Bright Side of the Road, opstart problemen, nu hoor ik helemaal niets meer, een bandje van 1 gulden, lang geleden, uit en aan, weer geluid.

Like a full force gale, I was lifted up again by the Lord, het is zondag, Van als dominee maakt me bijna weer een gelovig mens.

Cassettebandjes zijn mooi, ze krijgen een nieuw leven, de computer aangezet, daar staat het meeste van Van op zonder storing enzo, het geluid is bijna perfect, het andere uiterste.

I find my sanctuary in the Lord, het maakt niet uit waar ik heen dwaal, de Heer tilt me op en brengt me terug.

Stroomstoring.

Om half drie vanmiddag begon de vaste telefoon te piepen, de buitenlampen die ik altijd aan doe als ik een late dienst heb, deden het niet, binnen hetzelfde. Ik keek in de groepenkast, niets aan de hand, maar ik had geen tijd om het uit te zoeken, want ik moest naar het werk. Op de motor weg, buurvrouw Zwaantje hield me aan, heb jij ook geen stroom?, vroeg ze. Nee, de hele straat zit zonder.

Ik was een beetje ongerust dat alle elektrische apparatuur ontregelt zou zijn, maar bij thuiskomst bleek alleen de wekker achter te lopen, alles werkt weer prima.

En gelukkig stond de pony nog in de wei.

En verder.

Vandaag op de motor naar het werk, pak aan, thuis de honden uitlaten, de pony een paar wortels en pak weer aan, richting Loppersum.

Een klein autootje is wel handig, ik kijk wel.