Naar Italië En Terug. Dag 2.

Het is toch raar dat er zo'n onrust in mijn hoofd komt, motor niet goed vast of straks valt een koffer er af of zoiets, helemaal niet nodig blijkt later. Toch nog wel wat gedut, even tandenpoetsen, douchen doe ik later wel, we kregen broodjes en koffie op bed omdat we nergens anders konden zitten. De motor van de trein halen ging redelijk vlot, alles er weer oppaken, het is prachtig mooi weer en daar staan twee mannen van 64 jaar jong in Innsbruck, rondom bergen met sneeuw. Even verkeerd, maar al snel rijden we de oude weg naar de Brennerpas op, gelijk het betere bochten werk, Jolle doet het rustig aan, het is wel even wennen. We zijn niet alleen op pad, we komen tientallen, honderden, duizenden motorrijders tegen, het is zondag, zo rijden ze ook, ze knetteren ons aan alle kanten voorbij, ik zag drie CZ 's, die ouder waren dan mijn BMW, waarschijnlijk ook langzamer, wij hebben één motor ingehaald, die reed langzaam omdat hij pech had. De Jaufenpas was prachtig, steile stukken, haarspeldbochten zo scherp dat er geen speld meer tussen paste en motoren die ons daar voorbij wilden, rustig blijven, geen paniek en blijven genieten van wat je ziet, daarvoor zijn we hier. In de afdaling na de Jaufenpas staan in een bocht veel motorrijders, er liggen er twee stil op de weg, even later komt ons een ambulance met gillende sirenes tegemoet. We hebben beloofd om terug te komen zegt Jolle, hij past zijn tempo niet aan aan de rest, het gaat helemaal goed. Wat een prachtig stuk hebben we gereden, één dag weg en we zijn weer helemaal op reis. Nu zitten we een biertje te drinken op de camping, mooi plekje, we hebben net een eenvoudige pasta gegeten, zelf gekookt en heerlijk gedouched, straks in de slaapzakken, lekker languit.

Naar Italië En Terug, dag 1.

Vanmorgen eerst alles nog een gecontroleerd, het is nog geen tien uur, toch gaan we maar naar Jolle en Thil voor een kop koffie, we praten nog wat, neef Arjen komt nog, dan wordt het tijd om te gaan. We rijden door Groningen langs de Duitse grens, een stukje Drenthe, bij Schoonebeek gaan we de grens over, er staan daar nog ja knikkers die aan het werk zijn . Een kop koffie en een turkse pizza, je nooit wanner we weer iets warms te eten krijgen, we rijden Overijsel binnen. Er zijn altijd punten waar de route moeilijk te vinden is op de kaart, we zijn eigenwijs en ouderwets, bij Tubbergen en later in Duitsland is dat het geval. We moeten om acht uur onze motor op de slaaptrein naar Innsbruck zetten, dat geefy toch wel wat druk, misschien een stuk over een grotere weg, maar het ruhrgebied is één wirwar van wegen, alleen met de kaart kom je bijna niet uit. Jolle rijdt de afslag Düsseldorf voorbij ondanks mijn getoeter en geschreeuw, oordopjes en lawaai helpen niet echt. We vinden de juiste weg, het hoofdstation is zo gevonden, helaas staan we aan de achterkant tussen de taxi s, een agent wijst ons de weg en om half acht rijden we het terrein op. Er staan nogal wat motoren, het duurt even voor we aan de beurt zijn, de motor past net op de trein, het is nogal laag, kijk uit voor je hoofd. Een steun voor en achter, vier sjorbanden moeten de motor op zijn plek houden, met moeite vinden we onze slaapplaats, we slapen boven in een zes persoons coupe, gelukkig zijn we met ons vieren, er slapen twee Duitse mannen beneden. Om kwart over negen vertrekt de trein, er is weinig te doen, na wat gepraat gaan we maar slapen, dat valt nog niet mee in zo'n klein bed, op zijn hoogst 1.85 mrt. en buurmannen die bier en whisky drinken en nogal hard praten, dan speelt er ook nog eens in mijn hoofd of de motor wel goed vaststaat, een onrustige nacht.

Beetje last van zenuwen.

Vanavond hebben we samen gebarbequed, dat kan prima op de veranda als het regent, beetje bijpraten over nu en de toekomst, sterke verhalen van vroeger zijn altijd leuk. Inpakken en nog eens controleren of ik alles bij me heb, de koffers zijn leger als anders maar misschien neem ik gewoon minder mee. We zullen het zien.

Misschien zijn het zenuwen, als we eenmaal op weg zijn is het over, dan gaan we er van genieten, ik houd jullie op de hoogte, deze keer ook met foto's.

Col de la Bonette.

Inpakken om op reis te gaan, veel kan er niet mee, twee koffers en een waterdichte zak, dat is het. Ik leg alles wat ik denk mee te moeten nemen op de grote tafel van Lo, dan valt het nog wel mee, er is nog ruimte over. Veel heb ik niet nodig onderweg, een goed motorpak, waterdichte legerkistjes, handschoenen, een helm en een zonnebril met echte glazen (kunststof glazen geven een vervelende schittering als ik tegen de zon in rijd, dan zie ik bijna niets meer). In de koffers gaan een stapeltje t shirts, onderbroeken, sokken, een warm vest voor koude avonden, toilettas, sportschoenen, slippers gaan in de tanktas dan kan ik ze gelijk pakken als we stoppen, weinig meer, een zak vol snoertjes en een oplader, dat is de moderne tijd, waar kom ik nog zonder verbinding met geliefden en hoe schrijf ik anders elke dag een verhaal. In de waterdichte zak gaan de slaapzak, het luchtbed, een stoeltje, een warme trui, dan is er nog plaats over voor boodschappen eventueel. In de kist van Kees gaat het kooktoestel, borden, bestek kopjes, eten, koffie, thee en wat er nog meer in past. Bijna klaar voor de reis.

Op YouTube keek ik naar een filmpje van een motorrijder die de Col de la Bonette (2802 mtr.) opreed, hij passeerde alles en iedereen, zo snel mogelijk naar boven zonder iets te zien van de omgeving, dat is een manier om motor te rijden. Ik denk dat wij er twee, drie keer zo lang over doen om boven te komen, vriend Jolle bepaalt het tempo, we hebben alle tijd om om ons heen te kijken, we stoppen als het tijd is.

Wij rijden motor op ons gemak, komen we ergens een dag later dan is dat niet erg, de route staat vast, als we verkeerd rijden hebben we een kaart, er zijn meer wegen naar Rome en terug.

Mag je vliegen doodslaan?

Het is warm binnen, vanmiddag liep de temperatuur op tot 30 graden, ik ben druk bezig met de zonnewering, hopelijk hangt die op donderdag, dat scheelt zeker vijf graden. Opeens zijn er vliegen, waar komen ze vandaan, irritant, kriebelig, ik probeer ze weg te jagen, dat heeft geen zin, als ik er één doodsla komen er twee terug.

Het zijn mooie beestjes als je ze goed bekijkt, hoe kan zoiets leven, vliegen, een wonder dat ik doodsla, ze zijn vervelend, maar dat is mijn probleem, mag je vliegen doodslaan? Het is geen beschermde diersoort, bijen is een ander verhaal, maar die zijn nuttig, is dat een verschil?

Vacantie en volle maan.

Het besef van vacantie moet nog komen, vandaag druk met de zonnewering, in de volle zon gras maaien rond de serre, het oude frame eraf halen, morgen met een nieuwe beginnen.

Buiten is het prima toeven, toch naar binnen omdat ik platen wil draaien, Joe, the Doors, Mary Coughlan, wat een voorrecht om uit zoveel platen te kunnen kiezen. Ik weet het, alles is te vinden en te beluisteren op allerlei muziek sites, maar dit is echt voor mij.

Volle maan, de honden willen nog uit, de pony lust wel een appel, ik heb geen zaklantaarn nodig, de maan verlicht ons pad, de honden trekken me mee naar het grote rond, we lopen een uur door het verlichte donker van de nacht, alle deuren staan open, dat kan gelukkig nog hier op het platteland of is het een beetje dom?

Vacantie , doen wat er in je hoofd op komt, wel de telefoon mee voor het geval dat........

Een boek over oorlog.

Een boek over oorlog, ik heb er al veel gelezen, twee of meer volken voeren een gewapende strijd met het gevolg dat er (veel) mensen gewond raken of doodgaan. Meestal onschuldige, onwetende mensen die bevelen van hogerhand opvolgen, zelf nadenken wordt van soldaten niet verlangd.

Over het waarom van oorlogen is al veel geschreven, de één verdedigt het, de ander veroordeelt het geweld, mensen zijn het vaak oneens met alle gevolgen van dien, praten lijkt de beste oplossing, maar woorden kunnen verdraaid worden, verkeerd geïnterpreteerd. Macht maakt blind, mensen zijn ondergeschikt aan de belangen van een land of een leider.

Zelf blijven nadenken, ook tegen de stroom in, altijd.

Dat kan ik makkelijk zeggen, ik woon in het rijke Westen in een democratie waar de vrijheid van het woord geldt, hopelijk blijft dat zo.

Zes uur 's morgens.

Ik gooi de tuindeur open, de zon is al op, vogels fluiten, hanen kraaien, ik drink buiten koffie om zes uur 's morgens, zomer in de lente.