Vandaag vrij, maar wat is dat en met een zieke collega weet je maar nooit of het ook echt doorgaat. Huis schoongemaakt, gewassen en de was opgevouwd. Wat een werk voor een man alleen, ten minste af toe, eigenlijk ben ik, zijn we samen. De afstand wordt overbrugt met sms, mail, telefoon, maar het blijft behelpen, helemaal als we een paar weken samen zijn geweest.
Dan komt het alleen-zijn extra hard aan voor ons alle twee. Vandaag komt Carien, feest als ze er is, helaas moet ik werken, lange dagen, collega ziek en wij moeten het oplossen, zonder andere collega's, die vrij zijn lastig te vallen. Een verkeerd systeem hoor ik vaak en misschien is dat ook zo, maar het gaat, ik ben er aan gewend en bewoners zijn aan ons gewend. Toen ik in de psychiatrie werkte, kwam het voor dat bijna alle begeleiders invallers of uitzendkrachten waren.
De mensen werden verzorgd, maar van een persoonlijke band of vertrouwen was geen sprake.
Overal waar ik gewerkt heb, van fabriekswerk, onderwijs, psychiatrie en de laatste 20 jaar in de zwakzinnigenzorg (ik blijf het zo noemen) is er gedoe, wordt er geklaagd over van alles en nog wat, maar er moet gewoon gewerkt worden, daar kies je voor en zorg dat je er plezier in hebt en houd, dat is belangrijk.
Nu ga ik koken, aardappeltjes uit eigen tuin in de frituur met sla voor Julia, leuk is dat, koken.
Veel reactie's op mijn verhalen, daar ben ik blij mee, een stimulans om door te schrijven over mijn leven (en eerder het reizen) van alledag.
Joop schreef, het lijkt wel of je nog in de flow van het reizen zit, maar door het reizen kwam ik weer in de flow van mijn leven. Heel mooi, elk jaar zo'n reis, maar joop wil niet meer zo lang van huis en ik weet het ook niet. Volgend jaar met de camper naar schotland.
Eenmalig en niet herhalen, dat valt altijd tegen, zo is het mooi geweest.
Vandaag op de motor naar het werk, de bus staat bij de spuiter. Gelukkig was het redelijk weer, want ik heb nooit zo'n zin om de motorbroek aan te trekken. Daarvoor is de afstand, 14 km., net te kort. Toch wel weer een lekker gevoel om een stukje te rijden, herinneringen komen gelijk naar boven, ik moest denken aan die koude dag, met 's morgens sneeuw. Hoe mooi het was en hoe ver, eergisteren de route helemaal bekeken, wat een afstanden en mooi bijgewerkt, joop.
Van de verhalen en de foto's laat ik twee boeken maken, ongeveer 150 pagina's.
Morgen verder met de keuken en opruimen, ik moet nu eindelijk eens beginnen, het lijkt wel een uitdragerij hier. En morgen komt Carien, het moet netjes zijn en schone lakens. Julia komt ook, gezellig, ze belde net. Even bijpraten over hoe het gaat met ons.
Ik ben heel benieuwd hoe de bus er uit zal zien over een week of vier. Misschien gaan we nog wel even kijken. De spuiter stript de bus thuis en zet die dan op een aanhanger en dan gaat het naar de werkplaats. De wielkasten worden vervangen door nieuwe. Alle onderdelen zijn nog nieuw te koop bij verschillende bedrijven, via internet is het heel makkelijk om te vinden. Ik koop twee nieuwe bumpers en een voorgril, maak de polyester daken schoon en als het kan, de binnenkant van het hefdak.
Vandaag heb ik vlierbessen geplukt, om ze te koken en dan te zeven en in het sap appels te koken, wat suiker en kruiden er bij en dan in een weckfles. Heerlijk om 's winters door de yoghurt te doen. Het gaat goed met de tuin, vooral door Carien, die veel bezig was en is met de moestuin. We moeten nog veel leren, maar aardappelen, bietjes, courgette's, kruiden, aardpeer, pompoenen en ook de aubergine's in de kas lijken vrucht te geven. Misschien wat laat, maar volgend jaar beginnen we op tijd. Ook uien, volgend jaar merr uien en aardbeien. Pruimen waren er ook en veel appels. Carien zocht bramen, een overvloed. Er staat een weckfles met bramen op wodka in de zon, die ik elke dag even moet schudden. Morgen aardappels rooien en 's avonds in de frituur met een lekkere salade er bij. Het leven is mooi en lijkt zonder zorgen, maar dat is schijn. De wereld komt op me af met geweld en met onverdraaglijkheid of onverdraagzaamheid,onverschilligheid en boze mensen, die bang zijn voor, ja waar voor?
We gingen op reis, zes weken op pad en nergens een spoor van onvriendelijkheid of wat er op leek. We hebben een paar keer teveel betaald voor een camping, maar niet buitensporig veel.
Mooier waren de keren dat we mochten kamperen waar we het niet verwachten of zo vriendelijk werden ontvangen door de mensen. Vooraf maakte ik me een beetje zorgen over wat we zouden tegenkomen, maar dan is er altijd joop, die weet hoe je met mensen moet praten. Ik ben daar een beetje een oen in of loop er voor weg. Samen hebben we het goed gedaan, wat een mooie tijd.
Een plaat van Jack Bruce ligt op de draaitafel, bij iedereen bekend hoop ik, anders downloaden of zoiets.
Vandaag was ik bij Willy, een zwakzinnige man. Ik werd opgebeld door iemand, die aandelen wilde verkopen en vroeg wat ik voor werk deed. Ik zei dat ik, met zwakzinnige mensen werk en voor ze zorg. Hij zei, die benaming mag je toch niet meer gebruiken en hij vond het raar klinken. Liever mensen met een beperking, maar hoe we ze ook benoemen, zwarten, negers, zwakzinnigen, blanken, aso's, rechts radicalen, moslims, rechts orthodoxen, linkse extremisten, burgers, boeven en buitenlui, wat zegt een naam?
Ik was bij Willy, hij is in de war, dat kan je wel zeggen, meer wil ik er niet over zeggen.
Wel hoe het is om daar mee om te gaan, wat het mij doet, als je ziet dat iemand, die redelijk goed meedraaide in het leven van alledag, opeens het spoor bijster is en niet meer weet wie hij is.
Ik kan allerlei verklaringen opschrijven, wat ik hoorde en zag, maar ik weet het niet en hij ook niet.
Ik volg hem, kijk naar hem, luister en zorg voor hem, maar hij is onnavolgbaar en ook heel aanhankelijk, soms irritant, dan moet ik oppassen om daar niet in mee te gaan of er tegen in te gaan. Zijn gedrag roept zoveel op, vragen, ben ik niet net zo? Soms!
Opa Venema, de vader van mijn moeder, was timmerman en zei, altijd twee keer meten.
Een goede raad, die ik vandaag even was vergeten, maar het is niet zo erg. Ik ben een ombouwkast voor de afzuigkap aan het maken, de randen hadden iets lager gemoeten, nu zie je een stukje van de afzuigkap, maar misschien bedenk ik er nog wel iets op.
Weer een verhaal verdwenen, opeens, verkeerde toets, maar soms grijpt de Voorzienigheid in, als het te persoonlijk en te confronterend wordt. Ik ben daar niet meer zo bang voor, om te zeggen wat ik denk als het nodig is.
Het journaal gezien, altijd om 8 uur als het kan, maar ik heb er (even) genoeg van, al het geweld, onrust en onvrede, ik trek me terug in mijn veilige huis, muziek en boeken en wacht af. Misschien moet ik weer aan de gang met tekeningen, schilderijen en lino's met portretten van de oorlog.
Daarna keek ik naar the Expendables 3, flauwekul geweld met humor, maar dan moet je wel weten waar het over gaat, het gaat nergens over.
In de vierde of vijfde klas van de lagere school, misschien in alle klassen, mochten we de school rond om te trakteren als je jarig was samen met een paar klasgenoten en mochten we een toneelstukje op voeren, bijna altijd cowboytje en indiaantje. Al pief paf poefend renden we door de klas, onder en over banken en stoelen, sylvester stallone kon er een voorbeeld aan nemen, het stelde ook weinig voor.
Al met al een rustige avond, maar van al die conflicten en crises in de wereld krijg ik wel een benauwd gevoel. Is het nog wel in de hand te houden en door wie?
Vandaag hebben Jelmer en ik de bus ontmanteld, dat wil zeggen alles er af gehaald wat we konden, zodat de spuiter er niet zoveel werk meer aan zou hebben. Het hefdak er af , de bumpers, het bagagedak met een moeilijke schroef en een paar zijraampjes. De spuiter had er alle vertrouwen in, ik minder toen ik echt zag wat er allemaal moest gebeuren. Over een week of vier zien we he resultaat, maar volgens Jelmer ziet de bus er weer als nieuw uit. Ik ben benieuwd. Ik ga het dak schoonmaken, nieuwe bumpers bestellen en een nieuwe grille. Maar ik ga de bus niet verhuren. Ga ik er nog hooi en stro en planken en balken mee halen? Ik weet het nog niet. Wel dat we er mee op reis gaan naar schotland volgend jaar of zo maar een nachtje weg. Een smal bed maakt dat we dicht tegen elkaar aan liggen, meer schrijf ik er niet over. Ik heb Carien een romantische mail gestuurd, anders is de liefde zo voorbij. I love you. Het regent, het is koud, de houtkachel is aan. Vanmiddag hebben we de verwarming getest, centraal geregeld, goed gedaan jongens, en het werkt. Wat een mooi huis is het. Nog een plaatje en dan slapen. Morgen timmeren en weet ik veel, dagje vrij.
