Beste Wieger en Herman.
Wieger is mijn vader en Herman is/was mijn schoonvader, ik kijk niet zo nauw. Ze waren alletwee actief in het verzet tegen de Duitse overheersing en denkbeelden van het nationaal socialisme = nazisme, elk op zijn manier en op een wijze waarvan we het verhaal niet meer precies kunnen achterhalen. Strijden voor de vrijheid van meningsuiting, die vandaag zo ongelofelijk is geschonden in Parijs, daar hebben ze hun leven voor gewaagd. Durf ik dat? Kus Wieger en Herman.
Blauwe lucht.
Vandaag een blauwe lucht, de merels zingen en ik werk in de tuin, paardepoep of stront, liedje van ede staal, over de grond in de kas en een stuk tuin. Planken schaven voor de afscheiding in de schuur, ik maak een klein werkplaatsje die ik het 's winters of als het koud is kan verwarmen, zodat ik er kan werken. Genoeg te doen, dat is ook wel weer fijn, maar in mijn achterhoofd weet ik dat ik wel moet beginnen voor het huis in elkaar stort en dan niet door een aardbeving, maar dat vertel ik de n.a.m. niet. Nu zit ik in mijn luie stoel, de stoel van opa en daarna vader Lelivelt, die ik weer een beetje in elkaar heb gezet en gelijmd, met een hoge rugleuning en hoofdsteun met houtsnijwerk op de zijkanten. In de traditie van vader Herman Lelivelt drink ik nu een paar eigen gebrouwen biertjes en ik denk aan hem en zijn verhalen over de tweede wereldoorlog, waarover hij zoveel vertelde, het liefst 's nachts met de fles binnen handbereik. Misschien dat ik er nog eens over vertel. We gingen samen naar Esterwegen of Papenburg, ik weet het niet meer, daar is een herinnerings centrum van het concentratie kamp Esterwegen waar hij zijn eerste periode in gevangenschap door bracht. Op een luchtfoto van het kamp wees hij de barak aan waarin hij had verbleven, het was de enige keer dat ik hem emotioneel heb gezien in zijn verhalen over de oorlog en zijn verblijf in kampen. Hij moest naar buiten, lucht en een sigaretje, ik gaf hem de tijd. Hij vertelde dat hij voor de oorlog het boek Die Moorsoldaten van W. Langhoff had gelezen, (ik heb het daar gekocht en later gelezen, wel in het Duits, geen probleem) , het eerste concentratiekamp in Duitsland waar misdadigers, anders denkenden en weet ik veel wie werden ondergebracht en in het veen moesten werken, ook toen al onder erbarmelijke toestanden. Later werd het kamp een Navo basis waar we niet in de buurt mochten komen, we werden weggestuurd. Daar kwam hij terecht.
Winter en de tuin.
Zacht winterweer, heerlijk om met de hond te wandelen, daarna aan het werk in de tuin, ik heb geen handschoenen nodig tegen de kou. Eerst alle slierten van de oost indische kers bij elkaar harken en achter in de tuin op de bult gooien, daarna de stoep voor de stal schoonmaken van hooi, gras, onkruid. Als laatste heb ik in de kas alle gras en onkruid weg gehaald, morgen de grond omspitten, paardestront er op, tuingrond, nog een keer spitten en over een paar weken spinazie inzaaien voor de vroege oogst, heerlijk op een eigen gemaakte pizza of salade. Daarna begint het tuinseizoen met veel werk, ik begin er altijd aan met veel enthousiasme, maar het is elk jaar de vraag of ik het volhoud. Gelukkig is er elk jaar wel iets te oogsten, aardappelen, uien, courgette's, bietjes en nog veel meer. Teveel om op te maken, ik heb nog kersen, pruimen, chutney's van 2013, die ik nodig op moet maken, maar alleen schiet dat niet op. Misschien dat ik meer moet gaan koken voor mijn familie, ze uit moet nodigen voor een maaltijd met alles erop en eraan op vaste tijden, ik ben er nog niet helemaal uit, dat komt wel. Ik stuur wel een kaartje met het menu.
Kleinkinderen.
Van de nood een deugd maken, zo is het spreekwoord, ik nodig mijn zoon en zijn kinderen uit om te komen eten. Het geeft hem wat ruimte om voor ze te zorgen en om andere dingen te doen. Koken voor meer mensen is veel fijner dan voor mij alleen, ik kan dan wel voor meerdere dagen koken, de hoeveelheid voor een klein gezin, de rest gaat in de koelkast of vriezer, maar het idee dat er straks eters komen maakt dat ik extra mijn best ga doen. De drukte aan tafel brengt ook weer veel herinneringen aan vroeger in mijn hoofd, toen wij met onze kinderen aan tafel zaten, wat lijkt dat lang geleden. Ik had de kinderen beloofd om patat te bakken, zelfgemaakte, maar dat maakt hun niks uit, met frikandellen en kroketten, voor het gezonde als groente broccoli met bechamelsaus. Een toetje van Griekse yoghurt met ranja bestrooid met hagelslag. Heerlijk gegeten en daarna speelden ze met de blokken en duplo. Het huis begint weer te leven van al die activiteiten, ik voel het. We hebben een nieuwe afspraak gemaakt wanneer ze weer komen eten, elke week lijkt me een goed plan, voor me zelf en voor mijn zoon. Het geeft hem net wat meer lucht als hij na het werk kan aanschuiven voor het eten bij zijn vader zonder zelf te hoeven koken en eerst misschien nog boodschappen te moeten doen. Vanavond was zijn moeder er ook bij, dat is dan ook wel weer bijzonder, ook voor mij. Misschien moeten we dat in de toekomst zo houden, samen eten, samen zijn als familie.
I wanna live the way I like.
Dr. Feelgood, een band die je live moet horen of zien op youtube, de band met Lee Brillieaux, Wilko Johnson, the Big Thing en Sparko. Ik vond de live plaat Stupidity, prachtig, een paar weken geleden, samen met John Mayall - Blues Giant, ook van vroeger. Het wordt een mooi jaar voor iedereen.
Laat - vroeg.
Vandaag een late dienst, morgen een vroege dienst, het komt nog steeds voor. Als ik thuis kom een stukje met de hond lopen, de pony nog iets lekkers geven, even zitten, naar bed en weer vroeg op. Het is niet anders, daarna een paar dagen vrij, altijd een prettig vooruitzicht.
Kinderen.
Als ouder vind ik het fijn dat het goed gaat met mijn kinderen, als kind hield ik geen rekening met mijn ouders, ze waren er wel, maar ze waren meer een last dan een zegen. Ik blijf een vader voor mijn kinderen, geen vriend, verschil moet er zijn. Ook als het even tegen zit, denk ik, het gaat goed, want ze leven hun leven, nemen beslissingen waar ik het niet altijd mee eens ben, maar ze zijn er, ik kan ze een kus geven, met ze praten of nu even niet, maar dan zwaai ik als ze langs rijden. Het leven van kinderen gaat met vallen en opstaan, ik weet er alles van.
Donker en licht.
Als ik zit te lezen en/of muziek luister dan doe ik dat meestal in mijn stoel die bij de platen staat in een donkere ruimte, een zijkamertje of aan de grote tafel van Lo. Vanmorgen ging ik op de bank in de serre zitten lezen, uitzicht over het land naast het huis. Het is er licht, de zon stond op doorbreken, het werd nog lichter om me heen. Wat een fijne plek, dacht ik, er staan daar ook twee luidsprekers, de muziek kan ik goed horen, waarom zit ik hier niet vaker? Moet het nieuwjaar worden om gewoontes te veranderen of moet ik niet zo vast zitten in oude routine, zeg het maar. Misschien wordt het tijd om deuren en ramen open te gooien, een frisse wind door het huis en mijn leven. Lezen op de bank in de serre is een begin en op die bank kan ik nog heerlijk lui liggen met een boek in mijn hand of op schoot. Ik kijk naar buiten in plaats van naar mijn platen, mijn binnenwereld wordt buitenwereld, als het donker is trek ik me wel weer terug tussen mijn lp's.