Live.

Een groep/ band, die ik graag live had gezien is Fleetwood Mac in de oude bezetting met Peter Green, Jeremy Spencer, Danny Kirwan samen met John McVie en Mick Fleetwood, die nog steeds deel uit maken van de gelijknamige groep/band. In een latere samenstelling heb ik ze wel eens gezien en gehoord, aardig, maar niet te vergelijken met de Fleetwood Mac met drie gitaristen. Blues in alles, vooral de muziek, het verhaal over het leven van leden van de groep is te lezen op wikipedia, alles is te vinden op het internet/google. Een live plaat van een concert in Boston is een goedmakertje voor het gemiste concert, later heb ik Peter Green live gezien met andere muzikanten, goed, maar geen Fleetwood Mac. Vandaag zag ik ooievaars terug op de plaats waar ze vorig jaar een nest maakten, ik hoorde scholeksters luid en duidelijk, het hangt in de lucht, de winter stelde niks voor dit jaar, hoe lang is het geleden dat het echt vroor en sneeuwde? Ik herinner me opeens dat Peter en Monique langs kwamen in een winter met vrienden koud, waar waren ze geweest, schildmeer?, de gluhwein op de houtkachel en samen erom heen, lang geleden. Samen is een woord dat ik bijna was vergeten, alleen leven maakt van mij een kluizenaar, iemand die het contact met de buitenwereld verliest als ik niet op pas. Gelukkig komen er af en toe mensen langs, kinderen, familie, geliefden, die er voor zorgen dat ik niet verdwijn in mijn wereld van muziek, boeken, gedichten, kunst, een schijnwereld die vergeet hoe het leven er uit ziet, maar wel mooi is. Ik kijk even naar de wereld van nep, tien jaar de wereld een werkelijkheid voor houden die zogenaamd leuk is, gasten die zichzelf belangrijker vinden dan ze echt zijn, niemand vertelt het ze, we zijn het zelf, maar we vergeten in de spiegel te kijken en in plaats dat we over een ander lachen, vergeten we om over ons zelf te lachen, dat is de wereld van nu, een zeepbel , prachtig als je het ziet, het moment dat uit elkaar spat als je er in prikt, pats, weg is alles, de wereld van nu stelt niks voor op televisie.

Blues.

Het regent pijpestelen, de goot loopt over het water klettert op het dak van de serre. Ik kijk naar Arno in de documentaire Belfeld Blues, Ede Staal in limburg lijkt het en zo klinkt het ook. Prachtig wat muziek kan doen met mensen en vooral met mij, ik word ontroerd, vooral als hij gaat spelen met bulgaren, roemeniers, regen op het terras, groeven in het gelaat, verslavingen in bijna alles en er eerlijk open over verteld. Gokken, joints, drank, maar wat zijn de woorden mooi, verdriet, zijn vader en moeder hij vertelt zijn hele verhaal, dood, zo blijf ik maar drinken en over de liefde schrijven, zegt hij, Belfeld Blues. Het regent nog steeds, het huis stort in, de nam keerde een bedrag uit waarvan ik een half jaar van kan gaan reizen, alleen heb ik er niet zo'n zin in, misschien volgend jaar een week of drie naar schotland of ierland, Joop zeg het maar, jij bent de enige met wie ik zover en zolang kan reizen op de motor, het is altijd goed.

,

Clubjes.

Op de lagere school hadden we in de zesde klas verschillende clubjes, voetbal, schaken, dammen, meer weet ik zo niet. Lezen deed ik al zonder clubje, Karl May, Arendsoog, dat soort boeken. In de vijfde klas bij mijnheer Nieborg was ik de beheerder van de kast met leesboeken, gekaft in bruin papier met een mooi plaatje erop met de titel en schrijver, ik mocht de boeken uitlenen, bijhouden wie wat geleend had en of het op tijd terug gebracht werd. Het begin van mijn boekenliefde. Clubjes daar had ik het over, schaken en dammen met Ynze Baumfalk, Jan Boiten, Martin Hofstede, John Veldman en ik, meestal bij Ynze thuis, zijn vader was dominee, hij woonde aan de Korreweg en had een kamer op zolder met een geheim luik, dat in de oorlog de verbergplaats voor onderduikers verborg. We speelden tegen en met elkaar, Martin was een talent in dammen of schaken, dat weet ik niet meer, hij werd later noordelijk kampioen, maar had het moeilijk, een tijdje opgenomen geweest hoorde ik, toen hij 16 of 17 was, ik heb misschien wel eens van hem gewonnen. Jan Boiten, met zus Etty die verliefd op me was, een heel serieus persoon, hij is dominee geworden en volgens mij streng in de leer, ook had hij een prachtige electrische trein, marklin, waar ik graag mee speelde. We voetbalden op het schoolplein, op het driehoekje het stukje grasveld voor de school of op het Bernouilleplein tegen elkaar, tegen de openbare Kapteynschool, tegen een andere straat, er werd altijd gevoetbald. We richtten een voetbalclub op met een eigen blaadje waarvoor ik de tekeningen en wat teksten maakte, elk blaadje werd met de hand gemaakt en getekend, wat een uitkomst is de computer. We zochten naar een eigen speelveld en vonden een mooi stukje grasland over de brug van de korreweg, waar nu het Wessel Gansfoort College staat, de brug heet nu de Gerrit Krol brug, naar de schrijver, lezen! We hebben het veld geeffend, gemaaid en er paar wedstrijdjes gespeeld, toen was het over, het gras op het Bernouille plein werd door de gemeente onderhouden. Hoe we er kwamen weet ik niet meer, we vonden een verlaten boerderij vlakbij Aduard, voor de weg over het kanaal aan de linkerkant, er staan nu alleen nog een paar bomen. We fietsten erheen, het laatste stuk moesten we lopen door het weiland, een pad langs het kanaal, een grote boerderij met een enorme schuur waar we speelden in het hooi of stro, door het huis liepen om te ontdekken wat er nog was. Meestal gingen we er woensdagmiddag heen, soms op zaterdag, het was ver weg, maar ook dichtbij, een verlaten huis waar alle spullen nog instonden. Echt spannend werd het toen Ynze met het verhaal kwam dat er vanaf de boerderij in het washok, een apart gebouwtje ernaast, een geheime gang liep naar het klooster van Aduard onder het kanaal door. We namen scheppen mee en begonnen te graven in het washok, we kwamen planken, ijzeren ringen tegen, opgewonden groeven we verder, maar voor we de gang vonden was het leerjaar voorbij, we gingen naar verschillende scholen, het clubje viel uit elkaar en we zagen elkaar niet meer. De boerderij is later afgebroken, elke keer als ik er langs kom denk ik aan het avontuur. Even verder op stond een gebouw aan de rechterkant van de weg waarop een geel vliegtuig stond, ik kwam er langs met mijn opa als ik met hem mee ging om bij de bakkers langs te gaan, dat is weer een heel ander verhaal.

Lichaam.

Ik kijk naar mijn handen, vingers, twee nagels er af, ik zie een ader kloppen, mijn vingers doen wat ik wil, ze schrijven het verhaal dat in mijn hoofd op komt zonder hapering. Ik loop met de hond, zet de pony in de wei, verbaas me over hoe soepel de dieren lopen, ik voel me stram, mijn knie doet zeer, maar dat kunnen dieren niet zeggen, wel dat ze trek hebben, altijd. Ik loop, stap in de auto, rijd, stap uit, loop naar waar ik heen wil zonder er bij na te denken hoe bijzonder het is om te bewegen, om er te zijn, te leven, het is zo gewoon dat ik er soms bang van word.

Stevie Wonder zingt Don't you worry 'bout a thing, misschien zou ik dat willen, maar het is te makkelijk, een wens om je nergens zorgen over te maken, daar is de muziek voor om me even weg te trekken uit de werkelijkheid die leven heet en waar ik vaak niets van begrijp, verdwijnen in een illusie. Mik en Mak, ik droom, ik droom, het is te zien op youtube, zoveel van wat verdwenen leek is weer terecht. Ik kijk naar concerten waar ik van droomde, verbaas me over het gemak om herinneringen terug te halen in mijn geheugen waarvan ik dacht dat ze waren verdwenen, hoe lang nog?

Alles zelf doen.

Het liefste wil ik alles zelf doe met het nadeel dat ik aan veel dingen niet toe kom, die ik eigenlijk ook zelf wil doen, een soort vicieuze cirkel waar ik in beland, ik begin ergens aan, tegenwoordig maak ik het eerst af geen twee dingen tegelijk, maar door iets te maken komen ideeen voor andere dingen, waar ik dan eigenlijk eerst mee wil beginnen, maar dat mag niet, want ik moet eerst afmaken waar ik mee bezig ben. Stiekem begin ik er toch mee, gevolg er ligt van alles te wachten om afgemaakt te worden, ik leer het niet meer om het anders te doen, misschien dat ik er nog eens meer tijd voor zal krijgen. Vanavond weer meel in de broodbakmachine waar ik morgenvroeg een brood van bak, ik doe het al jaren, de machine kneedt het deeg 's nachts, er is van alles mogelijk, verschillende soorten meel bij elkaar, melk en ei in plaats van water, kruiden, olie, alles kan, ook bij het afbakken in de oven, een plat brood, ciabatta, rond brood, bolletjes, pizza of in een broodvorm. Zelf bier maken, ook zo iets, ik zit nooit zonder, het is wel veel werk, maar soms heb ik opeens een idee, de flessen schoonmaken daar ben ik tijden mee bezig, vandaag dacht ik als ik ze nou eens in de vaatwasser zet, op de kop met een een flinke brok soda erin op het warmste programma. Proberen maar, want het gemberbier moet nodig op/in de fles. Zakken tuingrond in de aanbieding, daar moet ik achter aan voor in de kas en dan zaaien. Vloerdelen gekocht voor in de bijkeuken en olie om ze mee te behandelen. Nog een paar boeken gekocht bij de kringloopwinkel en er liggen er nog zoveel, platen geluisterd van de enorme berg. De motor en de bus moeten worden schoongemaakt, opeens krijg ik het in mijn hoofd om in de deur naar de hal een glas in lood raam te zetten dat boven op zolder ligt. Ook nog een plan voor twee voetenbankjes, een kist voor het hout bij de kachel, een plank voor mijn helm en zo gaat het maar door, zelfs in mijn slaap kreeg ik plannen in mijn dromen, maar die gingen over reizen op de motor, daar moet ik eerst met Joop over praten. Als ik dit teruglees kan ik me goed voorstellen dat mijn naasten er helemaal gek van worden, want er is nog veel meer, niemand kan er een touw aan vast knopen, ik ben veranderlijk als de wind, maar ik voel me er goed bij om zoveel mogelijk zelf te doen.

Motorrijden.

Volgende week is het maart dan mag ik weer motorrijden, door de veranderde regeling voor oldtimers moet ik nu wegenbelasting betalen voor mijn BMW uit 1979, niet veel en mag ik in de maanden december, januari & februari niet rijden. Dat vind ik niet zo erg, zowel het betalen voor het gebruik van de wegen als het niet rijden in de wintermaanden, er wordt toch veel pekel gestrooid en dat is niet echt goed voor het motorblok. Ik zie steeds meer motoren op de weg, de zon gaat feller schijnen, het is niet meer zo koud, kortom het kan weer, nog wel een nieuwe achterband en een kleine beurt. Eind april moet de vw bus uit 1981, ook weer wegenbelasting, opnieuw apk gekeurd worden, dat hoeft maar 1x in de twee jaar, dat is een voordeel. Een uitlaat die knettert, wel een geluid dat bij zo'n oude bus past, maar toch zal er iets aan de uitlaat moeten gebeuren en een snelheids meter die er mee stopte, dat is wel vervelend want ik moet mijn snelheid nu op het oog in schatten of op het geluid. Kortom luxe problemen.

Overal om me heen zie ik dat het voorjaar er aan komt, het komt altijd sneller dan ik denk, er moeten nog een paar bomen gesnoeid worden, de groentetuin moet worden opgeruimd en omgeploegd, de ramen van de kas moeten schoongemaakt worden, de grond omgespit, tuinaarde erop en er kan gezaaid worden. Tijd om naar buiten te gaan.

Matthaus Passion.

Tussen de platen die ik kreeg vond ik de Matthaus Passion van Heinrich Schutz (met umlaut) 1585 - 1672, een gezongen passie van stemmen en koor, opgenomen in 1973 in Dresden. Prachtig en in verstaanbaar Duits wordt het lijdens evangelie gezongen, de zalving door Maria Magdalena, Getsemame, het verraad door Judas, de gevangenname, de verloochening van Petrus, Pilatus, Barrabas, wie kiest het volk, de kruiziging, het hele verhaal wordt zingend verteld. Ik zie de plaat van de kruisiging uit de bijbelse geschiedenis door Anne de Vries met illustraties van C. Jetses weer voor me, ik heb de bijbel uit de kast gehaald en het verhaal gelezen, de tekening grijpt me weer aan net als toen mijn moeder of vader het verhaal voorlas zo lang geleden. Voorlezen en voorgelezen worden, ik denk er aan terug met liefde voor het gesproken en geschreven woord, de spannende Bijbel verhalen, de sprookjes van Grimm, Alleen op de wereld en zelfs Jip en Janneke voor onze kinderen, je word het verhaal ingezogen, het laat je niet los, je droomt ervan, griezelt erover, het wordt nooit meer zo mooi of zo spannend als het werd voorgelezen toen ik klein was, daar kan geen cassettebandje, video, dvd, youtube filmpje of weet ik wat tegen op. Herinneringen zijn zo mooi getekend door de tijd, misschien was het vroeger heel anders, maar dat wil ik niet weten, ik beleef mijn verleden in het heden door een gekleurde bril, het was zwart-wit met veel tinten grijs. Ik kom beneden, hoor muziek uit de radio, het is koud, de kolenkachel verwarmt het huis, mijn moeder zingt mee met de Matthaus Passion, aria's, koren, ik weet het niet meer, vreselijk vond ik het in de tijd van the Beatles, Hendrix, Fleetwood Mac, C+B, maar nu luister ik al jaren elk voorjaar naar de Mattthaus Passion op plaat in verschillende uitvoeringen, afgewisseld met andere opnames. Een paar weken geleden was ik bij mijn moeder, de radio was ontstemd, ze speelde de cd's af in het apparaat, de Matthaus totdat Arjen de radio weer in orde zou brengen. En nog mee verhalen.

Zuiderweg, Hoogkerk.

Weg uit het huis van mijn ouders, vrij leven op mezelf, Zuiderweg in Hoogkerk of all places, mooie flat, wat waren we blij om op ons zelf te wonen. Achteraf een verkeerde keuze, te ver van de stad, ik verloor het contact met school, maar dat was onvermijdelijk. Ik zocht vrijheid in mijn leven, onafhankelijkheid, niet het keurslijf van een dogmatische opleiding, maar wat wist ik van het leven, niks. Samenwonen was een blijheid van liefde en onwetendheid, intens, voor ik het wist stond de dominee (en een ouderling) op de stoep om ons te vertellen dat we in zonde leefden, we genoten er van, maar we waren jong, onbezorgd, we wisten niet wat we met ons leven aan moesten. Werken was de enige mogelijkheid, een uitvlucht, weg van de alles over heersende kerk met zijn regels waarvan ik het nog benauwd krijg, mijn ouders die ook niet wisten wat ze moesten doen, wat ze met met me aan moesten, weg dacht ik. En ver weg ging ik, ik liet maanden niks van me horen, leefde mijn leven, wild, maar niet zorgeloos, er zit een engeltje op mijn schouder, die vertelt wat ik moet doen en mij beschermt, nog steeds.