Familie.

Ik kom uit een groot gezin en als gezin maken we deel uit van een hele grote familie. Ik ken mijn ooms, tantes en hun kinderen, maar daarna stopt het, kinderen van mijn neven en nichten zag ik vroeger nog wel op familie weekeinden, maar de kinderen van hun kinderen heb ik nog nooit gezien. De hechte familieband van twintig jaar geleden is verdwenen met het ouder worden, het wegvallen van de broers en zussen van mijn vaderskant, de broers en zussen met hun families van mijn moeder zagen we te weinig, er werd nooit iets georganiseerd, de stille kant. Misschien dat wij als broers en zussen elkaar ook te weinig zien denk ik af en toe, maar ik hoor er niets over, het zal wel mee vallen. Vandaag veel bezoek van familie, altijd heel bijzonder, maar vaak weet ik dan niet precies wat ik moet doen, eerst appeltaart met koffie of thee buiten op de veranda, het is begin maart, daarna naar binnen voor een drankje gevolgd door erwtensoep met roggebrood. Helemaal goed, lekker, genoeg voor iedereen, samen aan de grote tafel van Lo en eigenlijk gaat alles vanzelf, er wordt gepraat, gegeten en ik zit erbij op mijn gemak, Peter helpt me met het rondbrengen van de soep, Julia zorgt voor de drankjes. Ik maak me druk om niks daar ben ik nu te oud voor, dit moeten we vaker doen, denk ik, samen eten.

Trouwdag.

Opeens staan er foto's van de trouwdag van mijn (onze) ouders op het weblog, een mooi cadeau van kees, ik had het fotoalbum al een paar keer bekeken bij mijn moeder, maar het blijft bijzonder. Alsof de tijd wordt terug gedraaid, ik zie mijn ouders, grootouders, overgrootvaders, ooms, tantes en kennissen van mijn ouders in 1951, 63 jaar geleden, de gezichten staan in mijn geheugen gegrift, ik herken iedereen, time waits for no one. Wie zijn er nog denk ik met het overlijden van Sietse in gedachten en hoe beleef je dat als hoofdpersoon van deze fotoserie als er steeds meer mensen wegvallen die je lief en dierbaar zijn. Ik weet dat het geloof mijn moeder geruststeld in moeilijke tijden, ze zegt er soms iets over, genoeg om te weten dat het goed is, niet verdrietig zijn als ik er niet meer ben, zei ze. Leven, ons leven is een fractie van een seconde in de eeuwigheid, we doen er heel gewichtig over en terecht anders wordt het leven onleefbaar, ik ben blij dat ik die korte tijd mag leven en geniet er van. De hele middag staan koken voor de gasten van morgen, erwtensoep en appeltaart, misschien komt er niemand maar dan is het toch een mooie dag geweest.

Cadeau.

Op zich stelt een verjaardag niet zo veel voor, een herinnering aan de dag dat je geboren werd is wel mooi, maar als je ouder word brengt elke verjaardag je dichter bij het moment van afscheid. In jonge jaren is de verjaardag een feest met cadeaus waar je vooraf nachten van wakker lag, later wordt het gewoner, een feest met drank, hapjes, familie en al heel lang maak ik voor elke verjaardag appeltaart, dit jaar ook weer, een appel kruimeltaart. Ik lig al lang niet meer wakker van cadeaus die ik wel of niet krijg, maar dit jaar kreeg ik een plaat die me nog menig nacht slaap zal kosten, ik kreeg de eerste plaat van Mumford & Sons op vinyl van mijn dochter en ik ben er erg blij mee, alle mooie nummers staan er op. Een verjaardag die ik zondag vier.

Verkiezingen.

In de brievenbus zat de kandidatenlijst voor de verkiezing van de leden van provinciale staten van Groningen op woensdag 18 maart 2015, een indrukwekkende lijst met namen en partijen, naast de traditionele parijen veel Groningen, Grunnegers en anderen die voor het noordelijk belang opkomen. Partij voor Mens en Spirit (Mens) is lijst 17, een aansprekende naam voor een partij die me niets zegt, geen flauw idee wat ze willen of waar ze voor staan, net als deze verkiezingen, die niet gaan over de provincie, maar over het landelijk belang. Leden van politieke partijen beloven ons gouden bergen, houden ons een wortel voor waar we als argeloze kiezer, we lijken wel ezels, blindelings achter aan lopen, hongerig zonder zelf na te denken. Waar gaat het over in de politiek, bonnetjes verdwijnen, de waarheid wordt verdraaid in het eigen belang, recht wordt krom gepraat en andersom met een stalen gezicht van schijnheiligheid. Wat je zegt is niet belangrijk, alleen hoe vaak je op televisie komt in aansprekende programma's en je staande probeert te houden tussen de grote groep van bekende mensen die het beeld en de toon bepalen van de discussie over serieuze onderwerpen in nietszeggende grappenmakerij. Politiek is een lachertje geworden, een speelbal van de media, in plaats dat de discussie gevoerd wordt op de plaats die daar voor bestemd is, het parlement, onafhankelijk, eerlijk, oprecht, trouw aan eigen overtuiging, principes zonder te buigen of mee te gaan in de waan van de dag, wordt het uit gevochten in de wandelgangen voor de camera's waar de vertegenwoordiger van de partij zich belangrijker voordoet dan degene die hem of haar heeft gekozen, verkiezingsbeloften blijken loze kreten, holle frasen. Het ergste is dat ze het zelf niet doorhebben en in hun eigen geschapen schijnwereld van mooie beloften geloven, nog erger is het dat wij er in mee gaan in plaats dat we wereldwijd opstaan voor vrede, verdraagzaamheid, gelijkheid, solidariteit, onderwijs, gezondheid, welvaart en weet ik veel, geluk voor iedereen of is dat een illusie?

Mijn advies is ga stemmen, volg je hart, het is niet anders, we leven gelukkig in een democratie, we mogen zeggen wat we willen, dat is niet overal zo. De enige mogelijkheid is om er samen wat van te maken, samen zonder ook maar iemand uit te sluiten, dat is toch niet zo moeilijk, denk er goed over na.

Herinnering.

Stilletjes.

Ik voel me stilletjes, dat klinkt misschien vreemd of raar, maar het is een ingetogen gevoel van medeleven met mijn oom die me dierbaar is. Hij was er altijd, op afstand, soms dichtbij, in gedachten, de jongste met vier oudere broers in een tijd waarin alles veranderde en de jongeren botsten met de ouderen, hij was er nooit bang voor om de confrontatie aan te gaan in woord en daad. Ik ben wat terughoudender, afwachtender, stilletjes zoals ik me nu voel, ik voelde zijn arm vaak beschermend om me heen, figuurlijk gesproken, als hij in mijn oor fluisterde, zoek je eigen weg in het leven ook al is het moeilijk, dat doe ik ook, dan komt het uiteindelijk goed met je. Ik ben ook wel eens boos op hem geweest als hij in een discussie met mijn vader verkeerde woorden gebruikte, net als mijn vader trouwens, die ook koppig bij zijn standpunten bleef, veel drank maakte de omgang ook niet makkelijker, misschien het praten nog wel maar de redelijkheid niet. De herinneringen aan hem blijven onverminderd mooi en dierbaar, kus.

Om de stilte letterlijk weg te blazen draai ik keihard de live lp (4 platen) van Fleetwood Mac uit 1970, het gevoel blijft stil.

Boeken en meisjes.

Naast platen staan er veel boeken in de kast, een andere kast dan waar de platen in staan, soms wel even samen als in de ene kast geen ruimte meer is. Opruimen is het woord, ik begin er opgewekt aan, na een korte tijd stop ik om een plaat te draaien die ik dacht kwijt te zijn of begin ik te lezen in een vergeten boek, de tijd verdwijnt, maar wat is mooier dan je te verliezen in muziek of in woorden? Ondertussen maak ik een lekkere saus klaar voor morgen als er eters komen, alleen nog pasta koken en het is klaar, nog een salade van komkommer, tomaten en feta kaas om het helemaal af te maken. Nu heb ik tijd om mijn boek uit te lezen , rubber soul van the beatles op de draaitafel, michelle wat mooi, klasseavonden komen terug, dansen in het half donker, schuifelen dicht tegen elkaar aan, een klasseleraar op de achtergrond, die van zo'n avond baalde en het meisje van de avond naar huis brengen, zoenen achter het huis in een donkere brandgang bij het schuurtje waar niemand ons kon zien, vooral de ouders niet. Als je haar de volgende dag weer tegenkwam op school voelde ik me een beetje opgelaten en wist ik niet goed wat te doen, puber ongemak. Ik voel me jong door mijn herinneringen, maar het is wel lang geleden denk ik en droom even weg in het verleden, gezichten zie ik voor me, hoe zouden ze er nu uitzien?

Dip.

Twee verkeerde toetsen en weg is mijn verhaal over een dipje. Ik voelde me in de mineur vanmiddag, nadat ik op bezoek was geweest bij mijn moeder. Op bezoek bij Sietse samen met Kees en Joke, fijn dat jullie gegaan zijn, al zolang had ze hem niet gezien of gesproken, scheidingen trekken diepe voren in de familiegrond. Ze vertelde over ons als kinderen, dat de oudsten te weinig aandacht hadden gekregen, ik mompelde iets van het viel wel mee, uitreikingen van diploma's waar ze niet waren geweest, mjn vader vond dat niet belangrijk, maar waarom niet dat wist ze niet. Aandacht voor zijn kinderen, hulp met hun huiswerk vond hij niet nodig, voor anderen stond hij altijd klaar, ik stop erover. Een dipje toen ik thuis kwam, het boek dat ik aan het lezen ben maakte het er niet beter op, ik moest me zelf dwingen om iets te gaan doen, wandelen met de hond bracht geen verlichting. Een ombouw maken om de wasmachine waarop de droger kan staan was al heel lang nodig, gemaakt met een bezwaard gemoed, waar komt dat vandaan? Koken altijd een prettige bezigheid werd een noodzaak omdat ik trek had, meer niet. De zon scheen af en toe, een koude wind, het is nog lang geen lente in mijn hoofd.